All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 51 - Chapter 60

"ใช่ครับ... ต่อจากนี้ไป พ่อจะอยู่ข้าง ๆ น้องคินน์กับแม่ตลอดไปนะลูก"​"เย้!" เด็กน้อยหลุดปากร้องดีใจ และยังทำท่าจะกระโดดโลดเต้น แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังเจ็บแผลผ่าตัดอยู่​"เบา ๆ หน่อยครับลูก เดี๋ยวคุณแม่จะตื่นนะ" ชายหนุ่มรีบโน้มตัวลงไปอุ้มร่างของลูกชายขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง แล้วพากลับมานอนลงบนเตียงผู้ป่วยตามเดิมก่อนจะห่มผ้าให้เรียบร้อย​"นอนพักผ่อนนะครับ พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้สดชื่น" คีรินนั่งลงขยับเก้าอี้มาจับมือลูกชายไว้ข้างเตียง โดยไม่ได้ย้ายร่างกลับไปนอนที่โซฟาตัวยาวเลย เขานั่งเฝ้าและจับมือน้อย ๆ นั้นเอาไว้แน่น จนกระทั่งลูกชายนอนหลับไปอีกครั้ง ตัวเขาเองถึงได้ฟุบหน้าลงนอนทับแขนตัวเองอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของลูกชายอยู่อย่างนั้นทั้งคืน​มัทนาลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า สิ่งแรกที่ปรากฏในกรอบสายตาคือร่างสูงของท่านประธานผู้แสนเย็นชาและเย่อหยิ่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของลูกชาย พอได้เห็นเขาในมุมอ่อนโยนและไร้การปรุงแต่งแบบนี้ หญิงสาวก็เผลอทอดสายตามองค้างอย่างลืมตัวในขณะที่กำลังมองเพลิน ชายหนุ่มที่คิดว่าหลับลึกกลับค่อย ๆ ขยับกายดันตัวลุกขึ้นมานั่งตรง สองสายตาสบประสานกันเข้าอ

​คืนนั้น... คีรินก็ยังคงได้สิทธิ์นอนค้างที่นี่ตามแผนการที่วางไว้ ส่วนคุณหมอเจ้าของไข้ที่เข้ามาตรวจอาการในช่วงค่ำได้แจ้งข่าวดีว่า บาดแผลของเด็กน้อยสมานตัวดีมากแล้ว และอนุญาตให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านต่อได้ในวันพรุ่งนี้​มัทนาไม่อยากจะสนใจอีก ในเมื่อเขาอยากจะคุยอยากจะเล่นกับลูกเธอก็ปล่อยเลยตามเลย หญิงสาวล้มตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก​คีรินนั่งคุยเล่นกับลูกชายจนเด็กน้อยหลับไปด้วยความเพลีย ชายหนุ่มค่อย ๆ เอื้อมมือไปขยับจัดแจงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้ลูกอย่างเบามือ ก่อนจะดันกายลุกขึ้นเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงเสริมของคนเป็นแม่​สายตาคมทอดมองร่างบอบบางที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม เขาเอื้อมมือไปขยับผืนผ้าห่มออกแผ่วเบาพอให้เธอหายใจได้สะดวก​ทำอย่างไรคนใจแข็งแบบเธอถึงจะยอมยกโทษให้เขา... ตอนนี้เขารู้ดีว่าเธอกำลังกลัวว่าเขาจะมาใช้สิทธิ์ความเป็นพ่อแย่งชิงลูกชายไป แต่เธอคิดผิดแล้วล่ะ เพราะนอกจากเขาอยากจะได้ลูกกลับคืนมาแล้ว เขาก็ยังปรารถนาที่จะได้แม่ของลูกกลับคืนมาด้วย​"......." ​กลางดึกคืนนั้น มัทนากำลังจะลุกขึ้นมาดูอาการล

​"อะไรนะคะ?!" มัทนาหลุดขึ้นเสียงใส่ด้วยความตกใจ... ถ้าหลังจากนี้ลูกชายเกิดเจ็บป่วยเป็นอะไรขึ้นมาอีก เธอจะไม่มีสิทธิ์ลางานมาดูแลลูกเลยงั้นเหรอ? กว่าจะสิ้นปีก็ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายเดือน คนพวกนี้จะใจร้ายใจดำเกินไปแล้ว!​ที่ชั้นผู้บริหาร...​"มัทนาไปไหน?" ​คีรินก้าวเท้าออกมาจากห้องทำงานส่วนตัว หลังจากจัดการเคลียร์เอกสารด่วนเสร็จ แต่กลับยังไม่เห็นร่างบางนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงาน จึงเอ่ยปากถามจากเลขาฯ หน้าห้อง​"ยังไม่เห็นคุณมัทนาขึ้นมาเลยค่ะ เอ๋? วันนี้คุณมัทกลับมาทำงานแล้วหรือคะบอส" น้ำชาเอ่ยตอบ เธอเองก็ยังไม่เห็นวี่แววของหญิงสาวบนชั้นนี้เลย​"สินธุ..." คีรินหันไปเรียกคนสนิทเสียงเข้ม​"ครับบอส" แค่เจ้านายเรียกชื่อ สินธุก็รู้หน้าที่ทันทีว่าต้องไปตรวจสอบดูว่าเวลานี้มัทนาหายไปไหน เพราะเธอเดินทางมาพร้อมกับบอสแท้ ๆ แต่ป่านนี้ยังไม่ยอมขึ้นมาด้านบน​ในขณะที่สินธุยังเดินไปไม่ถึงลิฟต์ ประตูลิฟต์ก็เปิดออกพร้อมกับร่างของมัทนาที่เดินแกมวิ่งออกมาด้วยใบหน้าเศร้าหมอง และในจังหวะที่เธอเดินผ่านหน้าคีริน ดวงตาคู่สวยที่เวลานี้เอ่อคลอไปด้วยม่านน้ำตาก็ตวัดจ้องมองใบหน้าคมเข้มของเขาด้วยความโกรธแค้นสะเทือนใจอย

​"เอ่อ...คือ..." ​มัทนาอึกอักในลำคอ จะให้เธอค้างที่นี่ในฐานะอะไรล่ะ แล้วภรรยาคนใหม่ของเขาจะไม่เข้าใจผิดเอาหรือ "ไม่ดีกว่ามั้งคะ"​"แบบนี้มันดีที่สุดแล้ว... อัมพรมาพาตัวคุณผู้หญิงขึ้นไปห้องพักข้างบนหน่อย" สุกัญญาเรียกแม่บ้านให้มาพาเธอขึ้นไปห้องพักที่จัดเตรียมไว้ให้​"คะ?" ​หญิงสาวเบิกตากว้าง สรรพนามคุณผู้หญิง ทำเอาเธอหน้าร้อนผ่าวและทำตัวไม่ถูก พอก้าวขึ้นมาถึงชั้นบน เธอจึงเอ่ยปากถามว่าลูกชายนอนอยู่ห้องไหน อีกฝ่ายบอกว่าคุณหนูคินน์อยู่ห้องถัดไป แต่อยากให้คุณผู้หญิงเข้าไปพักผ่อนที่ห้องนี้ก่อน เพราะตอนนี้น้องคินน์กำลังหลับลึกอยู่​เมื่อเห็นว่าห้องทั้งสองอยู่ใกล้กัน และลูกน้อยกำลังหลับสบาย เธอจึงไม่อยากเข้าไปรบกวนให้แกตื่น​มัทนาผลักบานประตูเข้าไปในห้องนอนที่เคยคุ้นตา... มันเคยเป็นห้องนอนเดิมของเธอ ในอดีตเธอกับเขาแยกห้องนอนกัน และเธอก็อาศัยอยู่ในห้องนี้มานานหลายเดือนก่อนที่จะจรดปากกาเซ็นใบหย่าขาดจากกัน​ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องยังคงถูกจัดวางไว้ที่เดิมไม่เปลี่ยนแถมยังสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นละอองเหมือนมีคนคอยดูแลอยู่เสมอ หญิงสาวนึกขึ้นได้ว่าเสื้อผ้าที่นำมาจากโรงพยาบาลยังอยู่ในรถของเขา แต่พอเดินไปเปิดต

​มัทนาจำใจต้องก้าวเดินตามแรงดึงของเขาเข้ามาด้านในตึก ซึ่งตรงหน้าโถงลิฟต์มีเจ้าหน้าที่ยืนกดเปิดประตูรอท่าอยู่ก่อนแล้วแต่พอหญิงสาวทำท่าจะเลี่ยงไปขึ้นลิฟต์อีกตัวที่ว่างอยู่ ข้อมือบางก็ถูกมือหนาคว้าหมับดึงรั้งให้ก้าวเข้าไปในลิฟต์ตัวเดียวกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ บานประตูลิฟต์ปิดสนิทลง ทิ้งให้กลุ่มพนักงานด้านนอกพากันอ้าปากค้าง ก่อนจะระเบิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันออกมา​"เมื่อกี้แกเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหม!"​"ไม่เห็นก็ตาบอดแล้ว"​"ตกลงผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกับบอส?"​"จูงมือเปิดตัวกันขนาดนั้น แกคิดว่าเป็นอะไรล่ะ!"​"ตายห่าแล้ว... แต่ก่อนทำไมพวกเราถึงตาไม่มีแววขนาดนี้เนี่ย หวังว่าเรื่องที่เคยทำไว้คงไม่มีผลกับโบนัสสิ้นปีหรอกนะ"​พนักงานต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตื่นตระหนก เพราะหลายคนในนี้เคยรวมหัวกันกลั่นแกล้งและเขม่นมัทนาเอาไว้ไม่น้อย ยิ่งมีกระแสข่าวลือหนาหูหลุดออกมาว่า พนักงานสาวคนเมื่อวานที่จงใจกระชากมัทนาจนล้มคะมำ ตอนนี้ถูกเซ็นคำสั่งไล่ออกฟ้าผ่าเรียบร้อยแล้ว คนที่เคยมีเรื่องกับเธอเลยยิ่งพากันขวัญหนีดีฝ่อไปตาม ๆ กัน​ไม่เว้นแม้พนักงานบนชั้นบริหาร... เห็นร่างบางเดินผ่านช่องทางเดิน ทุกคนต่างพากัน