All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 11 - Chapter 20

แล้วเราต้องเริ่มต้นจัดการชีวิตยังไงก่อนดีเนี่ย...​มัทนาได้แต่คิดอย่างว้าวุ่นใจอยู่ภายในห้องนอน เธอยังไม่ทันได้จัดระเบียบชีวิตหรือเตรียมความพร้อมอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะในตอนแรกเข้าใจว่าจะเริ่มงานในสัปดาห์หน้า ซึ่งคิดว่ายังมีเวลาเหลือให้เตรียมตัวอีกตั้งสองสามวัน แต่คำสั่งด่วนที่ให้ไปรายงานตัววันพรุ่งนี้กลับพังทลายแผนการทุกอย่างลงในพริบตา​ก่อนอื่นสิ่งสำคัญที่สุดคือต้องเคลียร์เรื่องลูกชาย คิดได้แบบนั้นมัทนาก็รีบโทรศัพท์ไปหาพิมพ์ พี่เลี้ยงคนเดิมทันที เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงวิงวอนว่าให้มาช่วยงานพรุ่งนี้เช้าเลยได้ไหม หรือถ้าพิมพ์สะดวกจะย้ายมาค้างที่บ้านของเธอคืนนี้เลยก็ย่อมได้​คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้อกใจแป้ว พิมพ์บอกว่ายังไม่สะดวกกะทันหันขนาดนั้น เพราะเธอยังไม่ได้จัดการธุระส่วนตัวอะไรเลยสักอย่าง ลำพังแค่ทำเรื่องบอกกล่าวกับนายจ้างคนเก่าเอาไว้ล่วงหน้าว่าจะขอลาออกเท่านั้นเอง​เมื่อที่พึ่งเดียวในยามนี้ยังไม่พร้อม มัทนาจึงต้องมานั่งกุมขมับคำนวณเวลาใหม่... เธอจะต้องตื่นนอนเวลาไหน และต้องพาลูกชายไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลกี่โมง? ยิ่งไปกว่านั้น พิมพ์ยังไม่รู้เส้นทางเลยด้วยซ้ำว่าโรงเรียนของน้องคินน์อยู่

​"คุณคีริน ประธานบริหารสูงสุดของบริษัท เตชะ เอสเตท ครับ" สินธุทำหน้าที่เป็นคนเอ่ยแนะนำเสียงเรียบ​"เป็นคุณได้ยังไง...!?" ​น้ำเสียงของมัทนาสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจและหวาดกลัว​"ทำไมจะเป็นผมไม่ได้.. อย่าบอกนะว่าคุณโง่จนไม่รู้ว่าบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งนี้คือสมบัติของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจบาดลึกเข้าไปในใจคนฟังแล้วเธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าเป็นบริษัทของเขา ตอนแต่งงานกันเธอก็ไม่ได้เข้ามาสนใจกับสมบัติของเขาเลยสักอย่าง​"แล้วสัญญาจ้างงานที่ให้ฉันเซ็นกะทันหันนั่น ก็เป็นฝีมือของคุณอย่างนั้นใช่ไหม!"​คีรินไม่ได้ตอบกลับเป็นคำพูด ชายหนุ่มเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องดวงตาตื่นตระหนกของเธอ ก่อนจะไล่สายตาลงมามองริมฝีปากเรียวงาม​"ฉันขอยกเลิกสัญญา!" มัทนาโพล่งขึ้นมาทันที เธอไม่มีวันยอมตกอยู่ใต้ฝ่าเท้าของผู้ชายคนนี้เด็ดขาด​"ใจเย็นก่อนนะครับคุณมัทนา" สินธุรีบพูดแทรกขึ้นมาเพื่อเบรกอารมณ์ "ในสัญญานั้นคุณตรวจสอบดูดีหรือยังครับ.. ว่าหากคุณเป็นฝ่ายขอยกเลิกสัญญาหรือผิดสัญญาจ้างก่อนกำหนด จะมีค่าปรับเป็นจำนวนเงินสูงถึงหลักล้านเลยนะครับ"​ค

​"บอสครับ"​ไม่นานนัก สินธุที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านนอกก็เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงาน​"มีอะไร" ชายหนุ่มเอ่ยถามพลันยืนมองทอดสายตาออกไปนอกผนังกระจกใสของอาคารสูง มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงเอาไว้ เขาถามผู้ช่วยโดยที่ไม่ได้หันกลับมามอง​"เธอไปแล้วครับ"​มัทนาตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เขาจะไล่เธอออกตั้งแต่วันแรกที่มาทำงานก็ช่างมัน เพราะถ้าหากเขาไล่ออก นั่นหมายความว่าเธอไม่ได้เป็นฝ่ายผิดสัญญาสักหน่อย ในเมื่อในสัญญาระบุห้ามไว้แค่ไม่ให้เธอเป็นฝ่ายลาออกเท่านั้น​ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอจนลูกกระเดือกขยับไหวเล็กน้อย สายตาคมกริบยังคงทอดมองออกไปนอกอาณาจักรตึกสูงอย่างยากจะคาดเดาอารมณ์​เมื่อเห็นผู้เป็นเจ้านายรับรู้เรื่องแล้วแต่กลับนิ่งเฉยไม่ว่าอะไร สินธุจึงขอตัวเดินกลับออกมาทำงานข้างนอกต่อ​ทางด้านมัทนา เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก็รีบตรงดิ่งไปเรียกรถแท็กซี่ทันที โชคดีที่เวลานี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานของบริษัทส่วนใหญ่ แท็กซี่จึงยังพอมีว่างอยู่บ้าง​เธอใช้เวลาเกือบทั้งหมดที่เผื่อไว้จนในที่สุดก็เดินทางมาถึงโรงเรียนอนุบาล​พอมาถึงก็เห็นลูกชายนั่งเล่นของเล่นอยู่ในห้องเด็กเล่น ตอนนี้เพื่อนๆ คนอื่นต่างก็ทยอยกลับกันไปหมด

​"อื้อ!"​ทันทีที่สัมผัสร้อนชื้นแตะลงมา หญิงสาวก็รู้สึกตัวและรีบใช้ฝ่ามือดันแผงอกแกร่งของเขาให้ออกห่างทันที แต่มีหรือที่คนอย่างคีรินจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ ในเมื่อเขาตั้งปณิธานไว้ในใจแล้วว่าจะแย่งเธอกลับคืนมา แล้วเหยียบย่ำศักดิ์ศรีให้ไอ้ธันวามันได้เห็นว่าผู้หญิงของมันต้องตกอยู่ใต้อาณัติของเขาอย่างไร!​ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ แรงทั้งหมดที่เคยใช้ผลักไสในคราแรกก็เริ่มผ่อนลง รสจูบของเขามันช่างหอมหวานและนุ่มนวลจนน่าใจหาย มัทนาแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอเคยจูบกับเขาแบบนี้มาก่อนไหม เพราะในอดีตยามที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกัน จำได้เพียงแค่ว่าเขาใช้ความรุนแรงป่าเถื่อนใส่เธอเสมอ ซึ่งนั่นคงเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในร่างกายของเขา​เมื่อคีรินสัมผัสได้ว่าร่างระหงในอ้อมแขนเริ่มหยุดดิ้นรน เรียวลิ้นหนาก็ค่อย ๆ แทรกซ่านผ่านแนวฟันเข้าไปสัมผัสกับความหอมหวานภายในโพรงปาก ละเลียดชิมด้วยความดูดดื่ม​มัทนาทำได้เพียงส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอด้วยความรัญจวนใจ ส่งผลให้ชายหนุ่มยิ่งเพิ่มแรงบดจูบเน้นย้ำ นำพาความซาบซ่านให้แผ่ขยายไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย​หญิงสาวที่ยืนโอนเอนแทบจะไม่มีแรงพยุงร่างกายของตัวเองเอาไว้ รอยจูบที่เขาป

หลังจากที่เดินออกมาจากห้องประธานบริษัทแล้ว ธนดลที่กำลังจะเดินผ่านโต๊ะทำงานที่เขาสงสัยอยู่ก็หยุดก้าวเท้าลง เขาตัดสินใจว่าจะไม่ยอมทิ้งความค้างคาใจนี้ไว้แน่ จึงเดินแวะเข้าไปดูให้เห็นกับตา​"นี่มันเอกสารอะไรกันครับ ทำไมถึงได้เยอะแยะมากมายขนาดนี้" ว่าแล้วธนดลก็หยิบเอกสารขึ้นมาฉบับหนึ่งเพื่อจะดู​"ฉบับที่คุณถืออยู่ เป็นเอกสารบัญชีเมื่อห้าปีที่แล้วค่ะ" มัทนาเอ่ยปากตอบโดยที่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าหนังเนื้อดีและขากางเกงสแลกเรียบกริบ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มในชุดสูทภูมิฐานตรงหน้า​คำตอบที่หลุดออกมาจากปากเธอทำเอาธนดลต้องรีบก้มลงเพ่งมองปี พ.ศ. บนหัวกระดาษฉบับที่ถืออยู่ในมือทันที และมันก็ตรงเป๊ะตามที่เธอบอกจนเขาต้องเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง​"คุณทำงานที่นี่มานานแล้วเหรอครับ ทำไมผมไม่เคยเห็นหน้าคุณเลย"​"เพิ่งมาทำงานเมื่อวานนี้เป็นวันแรกค่ะ"​"หือ?" ได้ยินว่าเธอเพิ่งมาทำงานได้เพียงวันเดียวเขาก็ยิ่งแปลกใจ เพราะเมื่อสักครู่เธอตอบเรื่องเอกสารฉบับนี้โดยที่ไม่ได้มองดูปี พ.ศ. เลยด้วยซ้ำ แต่กลับตอบได้ถูกต้องแม่นยำ เหมือนกับเป็นพนักงานเก่าแก่ที่อยู่ที่นี่มานานหลายปี​