All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 61 - Chapter 70

​ก๊อก ก๊อก​ขณะที่กำลังนั่งทำงานอยู่ ท่ามกลางความเงียบก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ตามด้วยเสียงของสินธุที่รายงานเข้ามาจากด้านนอกว่าผู้จัดการฝ่ายการตลาดขึ้นมาขอเข้าพบ​"ไปคุยกันที่ห้องประชุมเล็ก" ​คีรินเอ่ยสั่งเสียงเรียบ ชายหนุ่มไม่ได้หันไปมองร่างบางที่นั่งอยู่อีกมุม แต่ในระยะสายตาก็บ่งบอกว่าเธอหันขวับมามองเขาด้วยความตกใจ... นั่งทำงานอยู่ดี ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะ หากปล่อยให้เธอทำงานอยู่ที่เดิมด้านนอก ก็คงไม่ต้องมาคอยสะดุ้งสุ้มเสียงแบบนี้แล้ว​ประธานหนุ่มหยิบแฟ้มเอกสารที่ต้องใช้หารือกับผู้จัดการฝ่ายการตลาดขึ้นมาถือไว้ แล้วก้าวเดินออกจากห้องไป เพื่อเปิดโอกาสให้หญิงสาวได้มีสมาธิอยู่กับงานอย่างเต็มที่​ทางด้านผู้จัดการฝ่ายการตลาดเองก็แอบนึกฉงนอยู่ในใจ... แค่จะมาคุยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำไมท่านประธานต้องให้ไปใช้ห้องประชุมเล็กด้วย เพราะปกติหากมาขอเข้าพบ ก็สามารถเข้าไปนั่งคุยในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานได้เลยแท้ ๆ​เรื่องที่มัทนาย้ายเข้าไปนั่งทำงานในห้องท่านประธานยังไม่ได้แพร่สะพัดไปทั่วบริษัท แต่คิดว่าพอตกบ่ายนี้แหละคงได้รู้กันทั่วหน้า เพราะพนักงานบนชั้นนี้ก็น่าจะลงไปกินข้าวเที่ยงแ

"คุณน้ำชา... ไปทานข้าวด้วยกันค่ะ"​"ค่ะ" น้ำชายิ้มรับ​อันที่จริงน้ำชาเคยมาร่วมโต๊ะอาหารที่บ้านหลังนี้เพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น ครอบครัวของเธอไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็มีฐานะปานกลางระดับพอมีพอกิน แถมนับว่าเป็นความโชคดีที่มารดาของเธอรู้จักมักคุ้นกับคุณป้าสุกัญญาเป็นการส่วนตัว​เมื่อเดินมาถึงห้องอาหาร คีรินก็จัดการเลื่อนเก้าอี้ตัวข้าง ๆ ให้ แต่มัทนากลับทำท่าจะเดินผ่านเลยไปนั่งเก้าอี้อีกตัว ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปคว้าต้นแขนเรียวไว้เบา ๆ แล้วกดร่างบางให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่เขาเลื่อนให้ทันที​"เอ่อ... ฉันว่าให้คุณน้ำชานั่งตรงนี้ดูจะเหมาะสมกว่านะคะ" มัทนาแย้งเสียงอ้อมแอ้ม​"ทำไมน้ำชานั่งตรงนั้นถึงจะเหมาะล่ะคะ?" น้ำชาเริ่มจับสังเกตท่าทีแปลก ๆ ของมัทนาได้สักพักแล้วจึงเอ่ยถามออกมาตรง ๆ ตอนนี้เธอรู้เรื่องทั้งหมดแล้วว่าน้องคินน์คือทายาทสายเลือดแท้ ๆ ของมัทนากับท่านประธาน​"ก็... คุณคือภรรยาของคุณคีรินนี่คะ" มัทนาตอบพึมพำ​แคก!​สุกัญญาที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มถึงกับสำลักออกมาเบา ๆ "ทำไมหนูถึงพูดแบบนั้นล่ะลูก"​"ก็... คุณน้ำชาเป็นแม่ของน้องใบหม่อน และเป็นภรรยาของคุณคีรินไม่ใช่หรือคะ" มัทนายังคงอธิบายตามคว

​"มะ... ไม่นะคุณ อื้ออ..."​หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อใบหน้าคมคายฝังลงไปกับเนินเนื้อนุ่มเบื้องล่าง เรียวลิ้นอุ่นแทรกผ่านกลีบดอกไม้คู่สวยเข้าไปสัมผัสกับจุดที่ไวต่อความรู้สึกอย่างจงใจ​มัทนานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอไม่เคยเจอสัมผัสแบบนี้มาก่อนเลย... ตอนที่เขาเมาจนมีน้องคินน์เมื่อหลายปีก่อน คีรินไม่เคยทำแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง ตอนนั้นมันเป็นแค่การมีเพศสัมพันธ์กันผ่าน ๆ เท่านั้น​แต่ครั้งนี้เขากลับมอบทั้งความนุ่มนวลและดุดันสลับกันไป พอถูกปลายลิ้นอุ่นชื้นรบกวน..ความต้องการที่ซ่อนอยู่ก็แล่นพล่านไปทั่วทั้งตัว​มือเรียวที่คิดจะผลักหน้าผากเขาออกในตอนแรก กลับเปลี่ยนเป็นสอดเข้าไปขยำผมหนาของเขาไว้แน่นแทน​จ๊วบ...​เสียงดูดดึงดังขึ้นเบา ๆ หญิงสาวรีบละมือจากศีรษะเขา ขยับขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้แน่นเพราะกลัวว่าลูกจะตื่น​ร่างของมัทนากระตุกเกร็งอยู่หลายครั้งตอนที่เผชิญกับสัมผัสช่ำชอง นิ้วแกร่งสอดแทรกเข้ามาในร่องรักคับแคบแล้วขยับวน มันช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่จนเธอแทบจะทนไม่ไหว​เมื่อร่างกายถูกปรนเปรอจนบิดเร่า และในร่องเริ่มมีน้ำหวานเยิ้มออกมา ชายหนุ่มก็ทนต่อไปไม่ไหวเช่นกัน เขารีบขยับกายขึ้นมาจับขาเรียวให้

​เมื่อเตรียมตัวเสร็จสิ้นและเดินออกมาหน้าบ้าน มัทนาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นสินธุยืนรอท่าอยู่ข้างรถยนต์คันหรูเรียบร้อยแล้ว​"คุณสินธุ?" หญิงสาวพึมพำ นึกไม่ถึงว่าผู้ช่วยคนสนิทของเขาจะมารอรับ ถ้ารู้แบบนี้เธอคงรีบแต่งตัวให้เร็วกว่านี้​"เชิญครับคุณผู้หญิง" สินธุรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูเบาะหลังให้ผายมือเชิญด้วยท่าทางสุภาพ และทันทีที่สรรพนามคุณผู้หญิงหลุดออกมาจากปากผู้ช่วยหนุ่ม ท่านประธานใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับลอบยกนิ้วโป้งให้ด้วยความถูกอกถูกใจ​"คุณผู้หญิงอะไรกันล่ะคะ" มัทนาแย้งเสียงแผ่ว แต่พอจะอธิบายต่อก็ต้องล้มเลิกความคิดไป​รถยนต์คันหรูแล่นฝ่าการจราจรอันหนาแน่นในช่วงเวลาเร่งด่วนอยู่พักใหญ่ จนวิ่งมาจอดเทียบสนิทที่บริเวณหน้าประตูทางเข้าอาคารสำนักงานใหญ่ ซึ่งตามปกติแล้ว จุดจอดรถบริเวณนี้จะถูกสงวนไว้ให้เฉพาะคณะผู้บริหารระดับสูงและหุ้นส่วนรายใหญ่ของบริษัทเท่านั้น​สินธุขยับไปเป็นประตูรถให้คีรินก้าวลงไปก่อน จากนั้นประธานหนุ่มก็เป็นฝ่ายเดินอ้อมมาเพื่อจะเปิดประตูฝั่งเธอ มัทนากลับผลักประตูเปิดออกและก้าวขาลงมาก่อนที่มือหนาจะทันได้สัมผัสที่จับเสียอีก​บ้าไปแล้วหรือไง! เขาเป็นถึงประธานบริษัทแท้ ๆ จะ

​"ขอโทษนะคะ ฉันมาทำตำแหน่งเจ้าหน้าที่บัญชี ไม่ได้มาเป็นพนักงานเก็บกวาด" มัทนาท้วง​"เธอเป็นแค่เด็กฝากเข้ามาใหม่ ฉันยังไม่ไว้วางใจให้เธอจับต้องสมุดบัญชีบริษัทหรอกนะ ขี้เกียจตามมารับผิดชอบความเสียหาย! สั่งให้ไปทำก็ไปสิ... ไปเก็บห้องเก็บของนั่นแหละดีที่สุดแล้ว!"​"ตามมาสิ!" พนักงานลูกน้องจิกตาตะคอกเรียกน้ำเสียงห้วนกระชาก​มัทนาพ่นลมหายใจเบา ๆ แล้วหอบกล่องของที่นำติดตัวมาด้วยไปวางพักไว้บนชั้นวางของก่อน เพราะตอนนี้เธอยังไม่มีแม้แต่โต๊ะทำงานเป็นของตัวเอง... นึกแล้วก็น่าเจ็บใจชะมัด ถ้ารู้แบบนี้ยอมรอให้คุณสินธุลงมาส่งก็ดีหรอก แต่อีกใจก็คิดว่าช่างมันเถอะ ถ้าให้คนสนิทบอสมาส่ง เดี๋ยวก็ถูกเอาไปนินทาว่าเป็นเด็กเส้นอีกอยู่ดี​พนักงานคนนั้นเดินนำเธอมาหยุดอยู่ที่ห้องเก็บเอกสารเก่าด้านในสุด ภายในห้องมีแฟ้มเอกสารวางเรียงรายอยู่ตามชั้นเหล็กหนาแน่นแบ่งเป็นหลายบล็อกอย่างเป็นระเบียบ​"เอกสารพวกนี้ก็ถูกจัดเก็บแยกปีเอาไว้อย่างดีแล้วนี่คะ ทำไมต้องให้เรียงใหม่ด้วย?" มัทนาเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าไปหยิบแฟ้มบนชั้นมาเปิดดูสองสามเล่ม ก็เห็นว่าระบบเดิมมันดีอยู่แล้ว​ในจังหวะที่เธอกำลังหันหลังกลับไปถาม..เสียงบานประตูห