All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 71 - Chapter 80

​"คุณคีริน... ฉันหายใจไม่ออก..." มัทนาครางอู้อี้ในอ้อมกอดกว้าง​เมื่อเห็นภาพความใกล้ชิดและความผูกพันของคนทั้งคู่ ธันวาได้แต่มองภาพนั้นด้วยแววตาหม่นแสง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวถอยหลังแยกตัวออกจากห้องแผนกบัญชีไปเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยขัดจังหวะ​"แล้วคุณธันวาล่ะคะ?"​มัทนาที่เพิ่งหลุดพ้นจากอ้อมกอดรีบเหลียวซ้ายแลขวาหันไปมองหา แต่พอมองไปที่หน้าประตูห้องก็ไม่พบร่างของชายหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว​"ยังจะมีหน้าไปถามหามันอีกงั้นเหรอ!" คีรินดุเสียงเขียวความหึงตีตื้นขึ้นมาทันที​"ก็เขาเป็นคนมาช่วยฉันนี่คะ! และเขาก็เป็นคนคอยยื่นมือเข้ามาช่วยฉันตลอดในทุก ๆ ครั้งที่มีปัญหาด้วย"​มัทนาเถียงกลับตามความจริง ไม่ว่าในอดีตธันวาจะเข้าหาเธอด้วยจุดประสงค์ใด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่มีวันลืมเลยก็คือ ทุกครั้งที่ชีวิตเธอต้องเผชิญหน้ากับวิกฤต... ชายคนนี้จะเป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาฉุดดึงเธอไว้เสมอ​"ผมขอโทษ..." คีรินผ่อนลมหายใจลงก่อนจะยื่นมือไปลูบเรือนผมลื่นมือของเธออย่างอ่อนโยน เขารู้ดีว่าความผูกพันระหว่างมัทนากับธันวามันฝังรากลึกและมีความสนิทสนมกันมากเพียงใด​แต่จากนี้ไป... เขาจะค่อย ๆ ทำทุกวิถีทางเพื่อดึงทั้งตัวและหัวใจของเธอกลับ

​"คุณคีริน... หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ตอนนี้คนอยู่เต็มบ้านนะคะ"​มัทนาเอ่ยเตือนเสียงแผ่วพยายามใช้โทนเสียงกระซิบกระซาบให้ออกมาจากลำคอน้อยที่สุด เพราะบ้านของเธอหลังแค่นี้เอง และผู้เป็นแม่กับแม่บ้านของเขาก็ยังนั่งอยู่ด้านนอกห้อง​"ผมถึงอยากจะชวนคุณกลับไปอยู่บ้านของผมด้วยกันไงครับ... เราจะได้มีเวลาอยู่ร่วมกันสองต่อสองแบบไม่มีใครมากวน" คีรินกระซิบตอบกดจูบลงบนแก้มเนียนอย่างแสนรัก​"ใครจะอยากไปมีเวลาอยู่ร่วมกับคุณกันล่ะคะ... ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ!"​มัทนาออกแรงผลักแผงอกหนาของเขาให้ออกห่าง แล้วรีบจัดแจงเสื้อผ้าชุดทำงานของตัวเองให้เรียบร้อยมิดชิด ก่อนจะบิดลูกบิดเปิดประตูห้องนอนก้าวเดินออกมา ขนาดเมื่อครู่เธอใจแข็งไม่ยอมให้เขาทำอะไรลึกซึ้งแท้ ๆ แต่พอเปิดประตูออกมา บรรดาคนที่อยู่ด้านนอกกลับพากันมองตรงมาที่เธอพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแปลก ๆ ทำเอาหญิงสาวหน้าร้อนผ่าว​"ออกมาพอดีเลยลูก... มาทานข้าวกันจ้ะ"​อันที่จริงอาหารค่ำก็จัดเตรียมเสร็จตั้งนานแล้วล่ะ แต่สุกัญญาไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะขัดคอ จึงปล่อยเวลาให้ลูกชายตัวดีได้กักตัวอยู่ในห้องนอนกับอดีตลูกสะใภ้ให้นานหน่อย​"ค่ะคุณแม่" หญิงสาวเดินตรงเข้ามาทำท่าจะช่วยแม

​"คีริน!..." สุกัญญาเห็นลูกชายก้าวเข้ามาก็รีบเอ่ยเรียก "รีบไปดูหนูมัทเร็วเข้าลูก เมื่อกี้หนูมัทถูกพนักงานพวกนี้ผลักกระแทกชนขอบโต๊ะอย่างแรงเลยนะ!"​คีรินไม่ฟังคำพล่ามของชนิตา ชายหนุ่มตรงดิ่งเข้าไปหาอดีตภรรยาทันที รีบเช็กตามร่างกายของเธอด้วยความตื่นตระหนก และก็พบว่าเธอกำลังใช้มือนุ่มกุมตรงสะโพกมนเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด​"ใครที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้า ๆ ในวันนี้... ไล่ออกให้หมดอย่าให้เหลือ!!"​น้ำเสียงทุ้มตวาดออกมาบาดลึกดุดันไปถึงขั้วหัวใจ ทำเอาพนักงานทุกคนที่ได้ยินคำสั่งฟ้าผ่าต่างพากันหน้าซีดเผือด ตัวสั่นผวาด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ​"อะ... อะไรนะคะบอส?! พวกเราแค่ช่วยกันปกป้องผลประโยชน์และสิทธิ์ของบริษัทเท่านั้นเองนะคะ! มัทนาเป็นแค่พนักงานใหม่ ได้รับอภิสิทธิ์พิเศษพาครอบครัวเข้ามาเดินเพ่นพ่านในบริษัทได้เลยหรือไงคะ?!" ชนิดายังคงปากดีเถียงข้าง ๆ คู ๆ หวังเอาตัวรอด​"หากพวกคุณจะอ้างเรื่องครอบครัว... งั้นตอบมาสิว่า ทำไมแม่ของฉัน... จะไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในบริษัทนี้! ในเมื่อท่านก็เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนรายใหญ่ของตระกูลเตชะวรานันท์!!" คีรินบดกรามแน่น ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันตอบกลับ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปท

"คะ?" ​หญิงสาวสะดุ้งตกใจอุทานออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าเขา สลับกับเบนสายตาหันกลับไปมองดูผู้โดยสารที่เบาะหลัง​คุณย่าสุกัญญาและน้องคินน์ที่นั่งเงียบกริบอยู่เบาะหลังด้วยกัน กำลังพากันลุ้นตัวโก่งนั่งมองหน้ากันปริบ ๆ ทำตัวเป็นพยานรักจำเป็นคอยเอาใจช่วยเงียบ ๆ ลุ้นจนตัวเกร็ง​มัทนาหันกลับมามองหน้าชายหนุ่ม แวบหนึ่งดวงตาคู่สวยเหลือไปเห็นดวงตากลมโตใสแป๋วของลูกชายตัวน้อยที่นั่งมองมาด้วยความคาดหวัง... เธอรู้ตัวดีว่าเธอจะเอาแต่อคติและทิฐิส่วนตัวมาเป็นที่ตั้งเหนือความสุขของลูกไม่ได้อีกต่อไปแล้ว อนาคตและความอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาของลูกชายคือสิ่งสำคัญที่สุด แน่นอนว่าหากวันหนึ่งเขาต้องไปเติบโตและพ่อแม่แยกทางกันไปมีครอบครัวใหม่ ลูกชายของเธออาจจะไม่ได้รับความรักและความใส่ใจอย่างเต็มที่เหมือนเช่นในวันนี้​"เรามาแต่งงานกันนะมัทนา..." คีรินพูดย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวของเธอไว้แน่น​ความผิดพลาดในอดีตจากการแต่งงานที่ล้มเหลว ทำให้เขาอยากแก้ไขและทำสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเธออีกครั้ง เริ่มต้นใหม่ตั้งแต่การเอ่ยขอแต่งงาน แม้ว่าสถานที่และบรรยากาศในเวลานี้อาจจะยังไม่โรแมนติกพร้อม

หลังจากกิจกรรมรักบนเตียงสงบลง มัทนาก็ไม่รอช้ารีบดีดตัวลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปอาบน้ำ จังหวะที่ขยับกาย ร่างบางก็ถูกวงแขนแกร่งโอบรัดแล้วกระชากดึงกลับลงมานอนทับแผ่นอกกว้างของเขาไว้อีกรอบ​"ปล่อยนะคะ... พวกเราหายเข้ามาในห้องนี้นานมากแล้วนะ"​"แล้วมันจะเป็นไรไปล่ะ" คีรินตอบหน้าตาเฉย​"ข้างนอกเขาจะนินทาเอาได้นะว่าพวกเราทำอะไรกันอยู่"​"ใครจะคิดยังไงก็ช่างสิ"​"คุณคีริน..."​มัทนาส่งค้อนวงใหญ่ให้ด้วยความหมั่นไส้ ชายหนุ่มถึงยอมจำนนคลายอ้อมแขนปล่อยให้เธอเดินเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็เปิดประตูห้องนอนก้าวเดินออกไปทันที โดยไม่ได้สนใจสายตาของคนที่นอนมองตามมาด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่บนเตียงเลยสักนิด​เมื่อเดินลงมาด้านล่าง ก็พบว่าคุณแม่กำลังสั่งให้แม่บ้านจัดเตรียมโต๊ะอาหารเสร็จพอดี​"แล้วตาหนูล่ะคะคุณแม่" มัทนาเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นลูกชาย​"หลับคาของเล่นไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ หลับปุ๋ยไปเรียบร้อยแล้วล่ะจ้ะ" สุกัญญาตอบยิ้ม ๆ​ภาพตอนที่น้องคินน์ร้องไห้ขวัญเสียเพราะเห็นคนอื่นมารังแกแม่ยังคงติดตา ทันใดนั้นมัทนาก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่า... คืนนี้เธอจะกอดลูกชายนอนด้วยกันในห