Semua Bab CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Bab 81 - Bab 90

"ถ้าอย่างนั้น... ผมขอตัวก่อนนะครับคุณมัทนา ไว้ว่าง ๆ เราค่อยหาเวลานัดคุยกันใหม่ หรือไม่งั้นก็ไปนัดทานข้าวกันสักมื้อนะครับ" ยิ่งเห็นคีรินแสดงอาการหึงหวงออกมาชัดเจนเท่าไร ธนดลก็ยิ่งนึกสนุกอยากลองดีและจงใจเอ่ยยั่วโมโหให้ท่านประธานสติหลุดเล่น ๆ​"ไม่ดีกว่าค่ะ" มัทนาปฏิเสธเสียงแข็ง ตัดบทฉับพลันไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด ก่อนจะหันไปเอ่ยถามเรื่องงานกับน้ำชาทันที "คุณน้ำชาคะ... มีงานอะไรให้ฉันช่วยทำไหมคะ"​"เอ่อ... ฉันว่าคุณมัทนาเอาเครื่องดื่มเข้าไปเสิร์ฟให้บอสในห้องดีกว่าค่ะ" น้ำชาลอบปั้นหน้ายิ้มแห้ง ๆ เมื่อเห็นสายตาดุ ๆ ที่ท่านประธานส่งสัญญาณมาทางเธอ ​มัทนาพยักหน้ารับ เดินไปชงกาแฟดำ ชาร้อน และน้ำเปล่าใส่ถาดสแตนเลสอย่างละถ้วยอย่างละแก้ว แล้วถือเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขา​เมื่อถาดเครื่องดื่มถูกวางลงตรงหน้าชายหนุ่มผู้กำลังนั่งเคลียร์เอกสารหน้าเครียด คีรินก็ค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมองคนเอามาเสิร์ฟ... เล่นจัดหนักจัดเต็มมาซะขนาดนี้ ถ้าให้เขารวบกินดื่มรวดเดียวหมดทุกแก้ว มีหวังกระเพาะทะลุ ท้องแตกตายกันพอดี​"ฉันไม่รู้นี่คะ ว่าบอสอยากดื่มอะไรเป็นพิเศษ เลยจัดมาให้เลือก"​และในจังหวะนั้นเอง

"คุณคีรินคุณพูดบ้าอะไร" หญิงสาวดันใบหน้าของเขาที่ขยับเข้ามาใกล้ริมฝีปากของเธอออกไป"รู้ไหมว่าตอนนี้ผมหิวแทบจะกินคุณได้อยู่แล้วนะ" เขายังคงพูดหยอกเย้าต่อเพราะเห็นใบหน้าแดงของเธอ"คนบ้า! มันใช่เวลาไหมคะ" ลูกก็มีกับเขาแล้วแต่ทำไมเธอยังคงใจเต้นแรงแถมยังอายจนเขาจับสังเกตได้ "อุ๊ยคุณ หยุดเลยนะคะ! เดี๋ยวลิปสติกก็เลอะปากฉันอีกหรอก!" ​ชายหนุ่มที่กำลังจะขอชื่นใจก่อนออกไปทานข้าวหน่อยก็หลุดหัวเราะออกมา... ดูท่าแล้วเธอคงโดนน้ำชาทักเรื่องรอยลิปสติกเหมือนที่เขาถูกสินธุทักมาแน่เลย​"ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะคะ! ไหนบอกว่าหิวข้าวไม่ใช่เหรอ... รีบไปสิคะ!"​เปิดประตูห้องทำงานออกมา มัทนาก็รีบสาวเท้าเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองขึ้นมาถือไว้ ในขณะที่พนักงานคนอื่น ๆ ทยอยกันเดินออกไปพักเที่ยงกันแล้ว เหลือเพียงแต่น้ำชากับสินธุที่ยังคงนั่งประจำการอยู่ที่โต๊ะ เพราะต้องรอให้เจ้านายหนุ่มก้าวเดินออกไปก่อนถึงจะกล้าลุกไปทานข้าวได้​คีรินเดินนำพาเธอตรงไปยังลิฟต์ผู้บริหาร โดยมีสินธุผู้ช่วยคนสนิทรีบก้าวเท้ายาวนำหน้ามากดปุ่มรอเปิดลิฟต์ให้อย่างรู้หน้าที่ในจังหวะที่ก้าวเดินผ่านโถงออฟฟิศ สายตาของบรรดาพนักงานต่างพากันแอบเหลี

ในระหว่างที่นั่งรถยนต์เดินทางมาทำงาน มัทนาก็ได้รับข้อความจากธันวา ส่งเข้ามาทักทายและอยากจะนัดหมายชวนเธอออกไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันเพื่อพูดคุยธุระบางอย่าง​มัทนากวาดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับมองใบหน้าด้านข้างของคนที่นั่งเงียบขรึมอยู่เบาะข้าง ๆ แค่บังเอิญเจอและทักทายกันที่ร้านอาหารเมื่อวานนี้ เขาก็แสดงอาการโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้แล้ว ถ้านัดไปทานข้าวกับธันวาสองต่อสองเข้าจริง ๆ มีหวังบริษัทได้ระเบิดตู้มเป็นจุลแน่ ๆ แต่เธอจะให้ตัดสัมพันธ์ตัดขาดเพื่อนสนิทคนนี้ไปเลย มันก็เกินไปหน่อยไหมล่ะ?​คิดได้ดังนั้น มัทนาจึงตัดสินใจพิมพ์ข้อความตอบตกลงรับนัดไป... เที่ยงวันนี้ เธอจะออกไปทานข้าวกับธันวาที่ร้านอาหารใกล้บริษัทก็แล้วกัน​เมื่อเดินทางมาถึงบริษัท ช่วงเช้าทั้งเธอกับน้ำชาก็หัวหมุนอยู่กับการจัดเตรียมห้องประชุมใหญ่ เนื่องจากวันนี้มีวาระประชุมสำคัญ นอกเหนือจากคณะผู้บริหารภายในบริษัทแล้ว ยังมีแขกคนสำคัญซึ่งเป็นนักลงทุนคู่ค้ารายใหญ่จากภายนอกเข้ามาร่วมประชุมด้วย​ไม่นานนัก แขกผู้มีเกียรติของบริษัทก็เดินทางมาถึงห้องประชุม​"คนนี้คือลูกสาวของผมเองครับ เธอเพิ่งเรียนจบปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจจากต่างประเท

"คุณมัทจะออกไปทานข้าวเหรอคะ"​จนกระทั่งถึงช่วงพักเที่ยงของวันนั้น น้ำชาซึ่งเห็นว่ามัทนากำลังเก็บข้าวของเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก จึงเอ่ยปากทักขึ้น​"ใช่ค่ะ"​"พอดีเลยค่ะ... น้ำชาไม่มีเพื่อนไปทานข้าวด้วยพอดี ขอติดสอยห้อยตามไปทานด้วยคนนะคะคุณมัท"​"คะ?" มัทนาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ​"ถ้าคุณมัทไม่สะดวกใจก็ไม่เป็นไรนะคะ... งั้นเดี๋ยวฉันลงไปหาอะไรง่าย ๆ ทานคนเดียวก็ได้ค่ะ" น้ำชาทำเสียงอ่อย​"ไม่ใช่ว่าไม่สะดวกหรอกค่ะ..."​เพียงแต่เธอรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ปกติน้ำชาไม่เคยกระตือรือร้นอยากจะขอออกไปทานข้าวเที่ยงกับเธอนอกบริษัทเลย ยิ่งช่วงนี้รู้ว่าเธอมักจะออกไปทานกับคีรินอยู่ตลอด จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่น้ำชาจะจู่ ๆ มาขอตามติดไปด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่รู้ว่าน้ำชาคิดอะไรอยู่กันแน่​"ถ้างั้น... ไปทานด้วยกันเถอะค่ะ" มัทนาตอบรับ​น้ำชาไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้เปลี่ยนใจ รีบคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองขึ้นมาคล้องไหล่ แล้วลุกขึ้นยืนรอทันที​ไม่เป็นไรหรอกมั้ง... ขอแค่ไม่ใช่คีรินตามประกบก็พอแล้วล่ะ เพราะถ้าหากเป็นเขาตามไปด้วย เธอคงนั่งคุยอะไรกับธันวาอย่างสบายใจไม่ได้แน่ ๆ​เมื่อเดินทางมาถึงร้านอาหาร ก็พบว่าธ

จนกระทั่งถึงช่วงเย็น คีรินก็ยังคงแสดงอาการเงียบขรึมใส่เธอตลอดทาง ข้ามไปทำเรื่องอื่นแทนที่จะเอ่ยปากพูดคุยกับเธอ อย่างเช่นการนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือเล่นแก้เก้อ จนกระทั่งรถยนต์คันหรูแล่นมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่​และทันทีที่ประตูรถเปิดออก น้องคินน์ตัวน้อยซึ่งกำลังวิ่งเล่นอยู่กับคุณย่าตรงบริเวณสวนหย่อมหน้าบ้านก็เหลียวมาเห็นพ่อกับแม่ก้าวลงจากรถพอดี แกจึงรีบสับเท้าวิ่งปรี่เข้ามาหาทันที​"คุณแม่ครับ!"​เด็กน้อยมักจะให้ความสำคัญกับผู้เป็นแม่มาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ ต่อให้จะมีคุณพ่ออยู่ด้วยแล้วก็ตาม แกก็ไม่ลืมที่จะวิ่งพุ่งเข้าไปสวมกอดคุณแม่ก่อนเป็นคนแรก​"คิดถึงแม่ไหมคะคนเก่ง" มัทนาก้มลงกอดลูกชายแน่น​"คิดถึงที่สุดเลยครับ!"​ในจังหวะกระชั้นชิดนั้น มัทนาแอบชำเลืองสายตาไปมองคีริน เธอยอมรับว่าเขากำลังหึงหวงและโกรธเรื่องที่เธอแอบออกไปทานข้าวกับธันวา แต่เขาก็ส่งน้ำชาตามประกบไปแล้วนี่นา หรือว่าเขาจะยังคาใจเรื่องที่ธันวาเอ่ยปากนัดเธอไปดูหนังในวันหยุดกันแน่นะ? เธอก็ไม่ได้คิดจะไปจริง ๆ สักหน่อย เธอก็แค่ตั้งใจอยากจะเปิดโอกาสให้ธันวากับน้ำชาได้ใกล้ชิดทำความรู้จักกันเฉย ๆ ต่างหาก... หรือถ้าจะเรี