All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 141 - Chapter 150

ช่วงบ่ายแก่ ๆ ระหว่างที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมเอกสาร จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ของน้ำชาก็ดังขึ้น ปลายสายจากโรงเรียนอนุบาลแจ้งว่าน้องใบหม่อนมีไข้ขึ้นสูงและตัวร้อนจี๋ ขอให้ผู้ปกครองรีบมารับตัวด่วน น้ำชาใจคอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม งานตรงหน้าก็ทิ้งไม่ได้ เธอจึงตัดสินใจต่อสายหาธันวา เพื่อขอให้เขาลองช่วยส่งคนรถหรือให้คุณแม่ของเขาช่วยแวะไปรับน้องใบหม่อนแทนที​ทางด้านธันวาที่กำลังนั่งหัวโต๊ะคุมการประชุมใหญ่ พอได้ยินปลายสายบอกเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาก็สั่งยุติการประชุมทันควัน​"เลื่อนการประชุมทั้งหมดไปเป็นพรุ่งนี้เช้า" ​พูดจบท่านประธานหนุ่มก็ลุกพรวดเดินก้าวออกจากห้องประชุมไปทันที ทิ้งให้เหล่าบอร์ดบริหารนั่งมองหน้ากันตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงง​พอน้ำชาเคลียร์งานด่วนเสร็จ เธอก็รีบโทรหาธันวาอีกรอบเพื่อเช็กอาการลูกน้อย แต่ชายหนุ่มกลับกดเปลี่ยนเป็นวิดีโอคอลแทน ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาน้ำชาแทบช็อก เมื่อเห็นน้องใบหม่อนกำลังนอนซึม สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล​"น้องใบหม่อนเป็นอะไรมากขนาดนี้เลยเหรอคะคุณธันวา!"​"หมอบอกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ครับ อาการค่อนข้างรุนแรง ต้องนอนแอดมิทดูอาการอย่างใ

ตุ้ด... ตุ้ด... ตุ้ด...​พอยินเสียงผู้หญิงคนอื่นกดรับสายส่วนตัวของเขา น้ำชาก็รีบกดตัดสายทิ้งทันทีด้วยมืออันสั่นเทา เสียงหวานหยดที่แฝงความเย้ยหยันนั้นช่างคุ้นหูเหลือเกิน... จะเป็นไปได้ยังไงกัน ถ้ากำลังนั่งคุยงานกันอยู่แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงกล้าบอกว่าเขากำลังอาบน้ำอยู่ล่ะ หญิงสาวพยายามข่มใจหาเหตุผลสารพัดมากลบเกลื่อนสิ่งที่คิด ทว่าในเวลานี้กลับไม่มีเหตุผลไหนช่วยคลายความปวดหนึบในอกได้เลยสักนิด​ทางด้านธันวา หลังจากเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเช็ดทำความสะอาดคราบเครื่องดื่มที่เปรอะเปื้อนเสื้อสูทเสร็จ เขาก็ก้าวกลับมาที่โต๊ะอาหาร ชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่เลื่อนขยับไปจากตำแหน่งเดิมเล็กน้อย จึงหยิบขึ้นมาเปิดเช็กดูว่าน้ำชาได้ส่งข้อความอะไรมาหรือไม่ เพราะเดี๋ยวเขาก็ต้องรีบเข้าไปหาเธอที่โรงพยาบาลแล้ว แต่บนหน้าจอกลับว่างเปล่า ไม่มีทั้งข้อความหรือประวัติการโทรเข้า​"งานส่วนที่เหลือ ค่อยไปคุยรายละเอียดกันต่อในห้องประชุมวันจันทร์แล้วกันนะครับ" ธันวาเอ่ยตัดบทเสียงเรียบ​"ได้ค่ะ" กัลยายิ้มหวานตอบรับอย่างว่าง่าย ปล่อยให้รีบไปตอนนี้แหละ แล้วค่อยมารอดูผลลัพธ์สนุก ๆ ในวันจันทร์ก็แล้วกัน​ออกจากร

"ถ้าคุณยังไม่เลิกส่งสายตาหวานเชื่อมมองหน้าผมอยู่แบบนี้นะ... ผมจะไม่ยอมรอให้ถึงคืนนี้จริง ๆ ด้วย"​ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาหมายจะประกบปากจูบอีกรอบ น้ำชาจึงรีบใช้สองมือดันหน้าเขาออกห่างแล้วผุดลุกขึ้นนั่งทันที​"ฉันหิวข้าวแล้วค่ะ! จะรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้แหละ!" หญิงสาวรีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างไว ปล่อยให้ชายหนุ่มนอนหัวเราะด้วยความเอ็นดูอยู่บนเตียงหลังทานมื้อค่ำเสร็จ น้ำชาก็ออกมายืนรับลมชมบรรยากาศอันแสนเงียบสงบยามค่ำคืนของขุนเขา​พอมองทอดสายตาออกไปไกลจนสุดลูกหูลูกตา ก็เห็นแสงไฟสีส้มระยิบระยับจากตัวเมืองส่องสว่างอยู่เบื้องล่าง แหงนหน้ามองขึ้นไปบนผืนฟ้ากว้างก็พร่างพราวไปด้วยดวงดารานับล้านดวงที่ส่องแสงระยับตา​"ถ้าคุณชอบ... ไว้พวกเราแวะมาเที่ยวที่นี่กันบ่อย ๆ ก็ได้นะ"​เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นชิดแผ่นหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นของผ้าห่มผืนนุ่มที่ถูกนำมาคลุมไหล่บางไว้ ก่อนที่สองแขนแกร่งจะกอดร่างเธอไว้แนบอก "ข้างนอกนี้อากาศเริ่มเย็นลงมากแล้ว อย่าออกมายืนตากลมหนาวนานนักสิครับ"​"ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้คะ" หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นสบตากับคนที่กอดเธอจากทางด้านหลัง​ธันวาโน้มใบหน้

เวลาที่กัลยารอคอยก็มาถึง ในวันต่อมาหญิงสาวถือแฟ้มสัญญาฉบับนั้นบุกมาหาคีรินถึงบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่​เธอเดินเชิดหน้าตรงดิ่งเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า มิหนำซ้ำยังไม่คิดจะบอกกล่าวเลขาฯ หน้าห้อง ถือวิสาสะเคาะประตูแล้วผลักเข้าไปทันที​น้ำชาที่พยายามรีบผุดลุกขึ้นตามไปขวางแต่ก็ไม่ทัน จึงรีบก้าวเท้าตามเข้าไปห้ามปรามเสียงแข็ง "คุณกัลยาคะ ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ มันผิดกฎระเบียบของบริษัท!"​"อีกไม่นาน... กฎระเบียบของบริษัทนี้ ฉันก็จะเป็นคนตั้งมันขึ้นมาใหม่เอง!"​ว่าแล้วกัลยาก็ใช้ฝ่ามือผลักร่างของน้ำชาให้ออกไปพ้นทางอย่างแรง จนร่างบางเซถลาล้มพับลงไปกับพื้น รองเท้าส้นสูงคู่สวยรับแรงกระแทกไม่ไหวจนส้นหักสะบั้น​มัทนาที่อยู่ในห้องเตรียมเครื่องดื่มได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบวิ่งออกมาดู ทันเห็นสินธุผู้ช่วยกำลังรีบก้มลงประคองน้ำชาให้ลุกขึ้นพอดี​"คุณน้ำชาเป็นอะไรมากไหมคะ!" มัทนาถลันเข้าไปถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นน้ำชาหน้าซีดเผือด เอามือกุมท้องน้อยของตัวเองไว้แน่น​"เจ็บ... น้ำชาเจ็บท้องค่ะคุณมัท"​"ฉันไม่ได้ผลักแรงอะไรเลยนะยะ! อย่ามาแกล้งสำออยทำเป็นล้มหน่อยเลย!" กัลยาตะคอกใส่เสียงแหลม

"น้องใบหม่อน... เป็นลูกสาวของพี่สาวฉันเองค่ะ ตอนนั้นพี่สาวคิดจะไปทำแท้ง แต่ฉันขอร้องไว้ ยอมให้พี่คลอดแกออกมาแล้วฉันจะเป็นคนเลี้ยงดูในฐานะแม่เอง..." พูดได้แค่นั้นเธอก็สะอึกสะอื้นไห้ มือหนาเอื้อมมาลูบเรือนผมของเธออย่างอ่อนโยน ​"คุณเก่งมากเลยนะน้ำชา" ​"ฉันสงสารหลานค่ะ อยากให้แกได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก ฉันเลยยอมแบกรับคำว่าแม่เลี้ยงเดี่ยว แล้วทำงานหาเงินสร้างอนาคตให้แก" ​"หลังจากนี้ไป... คุณไม่ต้องเหนื่อยคนเดียวอีกแล้วนะ ภาระหน้าที่ทั้งหมดนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีคนนี้เอง" ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจุมพิตหน้าผากมนเนิ่นนาน ​"ขอบคุณมากนะคะคุณธันวา แต่ตราบใดที่ฉันยังไหว ฉันก็ยังอยากทำงานต่อนะคะ" ​"นี่คุณถามผมหรือยัง ว่าผมจะยอมให้คุณออกไปทำงานต่อไหม" ​น้ำชาเงียบไปนิด... จะให้เธออยู่บ้านเกาะเขากินเฉย ๆ ได้ยังไงล่ะ "แล้ว... เรื่องเมื่อเช้า ท่านประธานเล่าให้คุณฟังหมดแล้วใช่ไหมคะ" ​"คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกครับ ผมกับคีรินจัดการกัลยาเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่รอส่งฟ้องศาล" ​"ถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลเลยเหรอคะ?!" เธอตกใจ แค่เธอหกล้มเนี่ยนะ ​"กัลยาคิดไม่ซื่อ วางแผนจะเล่นงานทั้งบริษัทของผมและของไอ้