All Chapters of หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนเก้าสิบเอ็ดโดนจับตัว กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดมิอาจทราบ สิ่งแรกที่โม่เซียงหยาตระหนักรู้ยามลืมตาตื่นขึ้นมาคือความรู้สึกเมื่อยขบระบมไปทั่วทั้งสรรพางค์กายทว่ามิใช่เพียงความปวดเมื่อยธรรมดา ร่างกายของนางกลับหนักอึ้งและขยับเขยื้อนได้ยากเย็นแสนเข็ญเรียวคิ้วงามขมวดมุ่น นางพยายามจะพลิกกายเพื่อสำรวจรอบตัว ทว่ากลับพบว่าสองมือถูกพันธนาการมัดไพล่หลังเอาไว้อย่างแน่นหนา ยามขยับเขยื้อนกายแรงเกินไป เชือกป่านเนื้อหยาบก็บาดลึกและเสียดสีกับข้อมือบางจนเกิดความเจ็บแสบแล่นริ้วเมื่อก้มลงสำรวจก็พบว่าเรียวขาทั้งสองข้างถูกมัดตราตรึงเข้าด้วยกันจนขยับมิได้ แม้กระทั่งช่วงเอวและลำตัวยังโดนพันด้วยเชือกอีกหลายทบจนแทบจะขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย สภาพเช่นนี้ทำให้นางถึงกับเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงครั้นกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือซี่กรงไม้หนาทึบที่คุมขังนางไว้ภายในโม่เซียงหยากะพริบตาปริบๆ มองไปทางซ้ายและขวาพบเพียงความว่างเปล่า ยามก้มมองสภาพอันน่าอดสูของตนเองที่ถูกมัดตรึงจนแทบไม่เหลือส่วนใดให้ขยับได้

ตอนเก้าสิบสาม ยานี้ยังไม่พรากชีวิต ร่างบางดิ้นรนขัดขืนสุดกำลังจนเชือกที่รัดข้อมือเบียดเสียดกับผิวเนียนละเอียดจนแสบร้อนแดงไปหมดสองขาที่ถูกมัดติดกันพยายามถีบเหยียดเพื่อหาทางหลบหนี ทว่าภายใต้การเกาะกุมของบุรุษที่มีพละกำลังมากกว่า นางแทบไม่มีแรงต้านทานใดๆ เลยครั้นชามดินเผาที่บรรจุน้ำสีดำน่าสะอิดสะเอียนถูกจ่อเข้าที่ริมฝีปาก แม้นางจะพยายามเม้มปากแน่นเพียงใดก็ไร้ผลเมื่อเห็นว่าน้ำสีดำส่วนใหญ่ไหลเปรอะเปื้อนออกทางมุมปากมากกว่าจะเข้าไปในลำคอ ชายชุดดำพลันสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย ฝ่ามือหนาเพิ่มแรงบีบแก้มเนียนขาวจนปรากฏรอยนิ้วมือแดงช้ำเด่นชัด“คิดว่าขัดขืนแล้วจะรอดพ้นหรือ รีบดื่มเข้าไปดีๆ อย่าให้ข้าต้องลงมือรุนแรงไปมากกว่านี้”โม่เซียงหยาพยายามกลั้นลมหายใจไม่ยอมกลืนของเหลวร้ายกาจนั้นลงคอ ทว่าอีกฝ่ายกลับรู้ทัน ยื่นมือมาบีบจมูกของนางจนไม่อาจสูดอากาศหายใจได้ร่างกายของนางตอบสนองต่อสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดโดยพลัน ส่งผลให้จำต้องอ้าปากฮุบอากาศและเผลอกลืนน้ำสีดำรสชาติขมปร่าลงคอไปอึกให

ตอนเก้าสิบห้าช่างโหดเหี้ยม เดิมทีอ๋องตงหยางที่ได้ข่าวและสืบจนรู้เรื่องจดหมายจากเผ่าป่าเถื่อนแล้ว ยังไม่เข้าใจว่าหัวหน้าเผ่าผู้นี้คิดจับสตรีอ่อนแอคนหนึ่งไปเพื่อเจรจาได้อย่างไร ในเมื่อทุกผู้คนล้วนรู้ดีว่าแม่ทัพติงไม่เคยอ่อนข้อให้กับเรื่องใดแม่ทัพผู้นี้ได้ชื่อว่ายึดมั่นถือมั่นเอาแต่รอฟังคำสั่งจากเมืองหลวง มิเช่นนั้นจะไม่ยอมรับการเจรจากระทั่งกับอ๋องสูงศักดิ์เช่นเขา จนกลายเป็นความบาดหมางขุ่นข้องใจมาตั้งนานป่านนี้ได้อย่างไรหรือว่าหัวหน้าเผ่าคนนั้นจะได้ยินความลับที่ข้าเคยใช้โม่เซียงหยาเพื่อแลกเปลี่ยนกับการเปิดด่านฝั่งเหนือแม้อู๋ไป๋ฟงจะไม่คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถึงเมืองหลวงจะมีคนสืบรู้เข้าจนได้ แต่ความละอายใจที่เคยใช้สตรีคนหนึ่งมาเป็นสิ่งต่อรอง รวมทั้งหากแม่ทัพติงเกิดคลั่งรักยอมรับปากคนพวกนั้นขึ้นมาจริงๆ ย่อมเป็นผลเสียแก่ส่วนรวมอ๋องตงหยางจำต้องเรียกระดมพลเพื่อเตรียมการรับมือและแก้ไขสถานการณ์ถึงตอนนี้ผู้ที่จับจ้องสตรีบอบบางที่คุกเข่าอยู่กลางสนามรบหน้าป้อมปราการจึงไม่ได้มีแค่แม่ทัพต

ตอนเก้าสิบเจ็ด เป็นเขาจริงๆ  จนถึงยามนี้โม่เซียงหยายังมิอาจปักใจเชื่อว่า อ้อมอกอันอบอุ่นที่กำลังปกป้องนางอยู่นี้จะเป็นของ ‘เซียวหยวน’ โจรหนุ่มแห่งหมู่บ้านเถาหยวนบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามีร่วมผูกพันแนบชิดทางกายใจมาหลายครา ทั้งยังจวนเจียนจะเข้าพิธีแต่งงานด้วยกันอยู่แล้วทว่าทั้งน้ำเสียงอันแสนอ่อนโยนและดวงตาคมปลาบที่ตวัดมองสบประสานสายตากับนางด้วยความห่วงใยสุดแสนนั้นหากมิใช่เขาแล้วจะเป็นผู้ใดไปได้อีกเล่าพลันในระหว่างที่นางกำลังมึนงง ร่างทั้งร่างก็ถูกส่งต่อลอยสูงขึ้นไปสู่อ้อมแขนแข็งแกร่งอันทรงพลังอีกคู่หนึ่ง พร้อมกับน้ำเสียงดุดันทรงอำนาจที่แว่วเข้ามาน้ำเสียงที่นางมิเคยคาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้“ส่งนางมาให้ข้า ม้าของข้าฝีเท้าเร็วกว่า”อ๋องตงหยางหรือ! นี่ข้าคงกำลังฝันเลอะเลือนเกินไปแล้ว โม่เซียงหยาไม่อาจเชื่อหูตนเอง แม้อ๋องผู้นี้จะนับว่าเป็นบุรุษคนแรกที่ได้ครอบครองเรือนร่างของนาง ทว่าในยามนั้นเขา

ตอนเก้าสิบเก้า เสร็จแล้วหรือ เซียวหยวนเห็นเช่นนั้นจึงปราดเข้าไปช่วยด้วยการซ้อนกายอยู่ด้านหลัง ส่งสองมือสอดประคองทรวงเต่งตูมระหว่างยกกายบางให้ขยับโยกขึ้นลงเป็นจังหวะมือใหญ่ที่ฟอนเฟ้นเคล้าคลึงสองก้อนเนื้อนุ่ม เพิ่มความกระสันซ่านเสียว พาใบหน้างามเงยขึ้น สูดปากซี้ดซ้าด ก่อนจะวางมือของตนเองไว้ด้านบนมือหนาราวต้องการบอกว่าจงทำต่อไปอย่าได้หยุดเมื่อเห็นชายอื่นเข้ามาวุ่นวายกับท่วงทำนองโยกคลอนราวกับว่าเขาทำไม่เป็น อู๋ไป๋ฟงย่อมไม่ยินยอมเป็นฝ่ายยกสะโพกโยกแท่งเนื้อที่เริ่มขยับขยายเติมเต็มร่องสีหวานให้มุดเข้ามุดออกสร้างความหวามไหวทว่าเพิ่งเสียดสียังไม่ทันไร ร่างบางพลันกระตุกสั่น แขนขาเกร็งแน่น ตอดรัดถี่รัวจนท่อนกายแข็งด้านในจำต้องชะงักค้าง“นางเสร็จแล้วหรือ” สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมองไปยังหมอเทวดา ทำให้เจียงจงหมิงซึ่งอุตส่าห์หลบไปนั่งอยู่ตรงมุมห้องเพื่อไม่ต้องมองจ้องภาพอุจาดตาจำต้องเอ่ยตอบ“นางร้อนรุ่มเกินไป ให้ปลดปล่อยออกมาสักหลายคราย่อมดีแล้ว”&ldqu