All Chapters of หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: Chapter 111 - Chapter 120

ตอนหนึ่งร้อยสิบเอ็ด ลู่ไทเฟย ทว่ายิ่งติงเจิ้งทะนุถนอมและปกป้องนางมากเท่าใด ความรู้สึกผิดในใจกลับยิ่งตอกย้ำว่านางมิอาจกลับไปเป็น ‘ติงฮูหยิน’ ผู้เหมาะสมกับเขาได้อย่างเต็มภาคภูมิอีกต่อไปโดยเฉพาะยามหลับตาแล้วเห็นภาพตนเองโดนทอดทิ้งให้ถูกย่ำยีอยู่ท่ามกลางมือหยาบกร้านของนักรบเผ่าศัตรูแม้ในทางเหตุผล โม่เซียงหยาจะตระหนักดีว่าสามีของนางเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ภาระหน้าที่ต่อบ้านเมืองและชีวิตของทหารนับหมื่นกับชาวบ้านนับแสนย่อมต้องมาเป็นอันดับแรกหากแต่ส่วนลึกของความรู้สึก หญิงสาวกลับไม่อาจห้ามน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่ว่าจะพยายามข่มไว้เพียงใดก็ยังไหลรินลงมาอยู่ดีความซาบซึ้งใจในคำพูดปกป้องของเขา มลายหายไปเหลือเพียงความจุกแน่นและผิดหวัง เตือนสติให้โม่เซียงหยาตระหนักในความเป็นจริงได้ว่านางไม่อาจเหนี่ยวรั้งหรือใช้ความรักของสามีแม่ทัพเป็นเกราะกำบังได้อีกโม่เซียงหยากลืนน้ำลายอันแห้งผากลงคอ ร่างกายที่ยังบาดเจ็บและอ่อนแอเตือนสตินางว่า ชายหนุ่มทั้งสี่คนนี้ต่างมีอารมณ์ ความปรารถนา และพันธะที

ตอนหนึ่งร้อยสิบสาม ยอมเฉลยด้วยตนเอง “นับว่าบิดาของเจ้ายั่งพอมีความฉลาดรอบคอบ รู้ดีว่าหากเรื่องเข้าสู่การพิจารณาคดี ไม่เพียงแต่ตนเองจะถูกป้ายความผิดจนต้องโทษประหาร แต่คนในตระกูลโม่ทั้งหมดก็จะถูกลงโทษหนักและริบทรัพย์สินจนไม่อาจลืมตาอ้าปากได้อีกตลอดชีวิตในที่สุดเขาก็ตกลงรับข้อเสนอของข้า ชิงฆ่าตัวตายเพื่อตัดตอนคดีทั้งหมด พร้อมทิ้งจดหมายลาตายไว้เพียงประโยคเดียวว่า 'ขุนนางละอายความผิดจึงปลิดชีพ' จดหมายฉบับนั้นจึงกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่าเขาฆ่าตัวตายหนีความผิดอย่างสมบูรณ์แบบ”ดวงตาของโม่เซียงหยาเบิกกว้างด้วยความสะเทือนใจอย่างรุนแรง เมื่อสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้ายอมเฉลยด้วยตนเองว่า พระนางคือผู้หยิบยื่นความตายเพื่อปิดปากบิดาของนาง“ความจริงก็คือ บิดาของเจ้าไม่ได้ตายเพราะกลัวความผิด แต่เขาตายเพราะไม่อาจยินยอมให้พวกเจ้าต้องตายหรือโดนลงโทษหนักไปพร้อมกับเขาต่างหาก”น้ำตาอุ่นร้อนของโม่เซียงหยาค่อยๆ ไหลรินลงมาอย่างไม่อาจห้ามเมื่อได้รับรู้ความจริงอันแสนปวดร้าวว่

ตอนหนึ่งร้อยสิบห้า ทางเลือกที่พอเป็นไปได้ที่สุด พลันภาพการฝังเข็มและกลิ่นหอมบำบัดของสมุนไพรที่เจียงจงหมิง หมอเทวดาผู้ช่วยชีวิตนางไว้กลับผุดขึ้นมาในหัวสายตาของโม่เซียงหยาตกกระทบบนตำรายา ห่อสมุนไพรและถุงหอมที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงทันใดนั้นความทรงจำอันลางเลือนของผู้จัดการโม่พลันสว่างวาบขึ้นมา นั่นก็เพราะก่อนจะทำงานเป็นผู้จัดการนักแสดง ผู้จัดการโม่เคยเรียนด้านการแพทย์แผนโบราณจนจบมาแล้ว เพียงแต่ยังไม่เคยใช้วิชาชีพนั้นอย่างเป็นจริงเป็นจังสักทีภาพวิชาการฝังเข็มที่เคยเล่าเรียนมาในอดีต รวมทั้งการท่องจำตำรับยาสมุนไพรต่างๆ ได้ไหลกลับมาในความทรงจำอันเลือนลาง แม้ว่าอาจจะมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่การรักษาคนย่อมอยู่บนพื้นฐานแห่งความเมตตาใกล้เคียงกันดวงตาของโม่เซียงหยาพลันเปล่งประกายความคิดอันแยบคายขึ้นมาในทันทีนั่นก็ด้วยในบรรดาบุรุษทั้งหมดที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนาง มีเพียงหมอเทวดาเจียงจงหมิงคนเดียวที่ไร้พันธะและการยึดโยงนางเคยได้ยินมาว่าเขาไม่สนใจตำแหน่งลาภยศ ไม่ใส่ใจกระทั่งเงินทอง

ตอนหนึ่งร้อยสิบเจ็ด พวกเราคงไม่ได้พบเจอกันอีกแล้ว อยู่กับเขานางคือตัวภาระ คือจุดอ่อนของสามี ทำให้เขาไม่อาจต่อสู้ได้อย่างเต็มที่ ดังนั้นนางจึงไม่ควรต้องอยู่ด้วยกันอีก“พี่เจิ้ง ขอให้พี่ชนะศึกและปลอดภัย พวกเราคงไม่ได้พบเจอกันอีกแล้ว”โม่เซียงหยาบอกลาสามีแม่ทัพไปกับสายลม ก่อนจะตัดใจเดินไปข้างหน้าโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองอีก“ไปกับข้า เจ้าไม่ต้องห่วงว่าจะโดนตามไล่ล่า” เจียงจงหมิงเอ่ยขึ้นเบาๆ ราวกับอ่านใจนางออก ขณะที่เขาเดินนำทางมุ่งหน้าสู่เส้นทางสายเล็ก “ข้าคือหมอเทวดาที่ไม่เคยมีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง และไม่เคยมีผู้ใดหาตัวได้พบหากว่าข้าไม่อยากพบหน้า นั่นก็เพราะไม่เคยมีผู้ใดแกะรอยของข้าได้"เจียงจงหมิงหันมายกยิ้มอย่างมั่นใจพลางหันมองใบหน้าหวานด้วยสายตาจริงจัง “ไม่ว่าจะเป็นลู่ไทเฟย ติงเจิ้งหรืออ๋องตงหยาง ต่อให้พลิกแผ่นดินหาก็ไม่มีวันพบพวกเราเอาล่ะ โม่เซียงหยา นับจากนี้เจ้าคือผู้ช่วยของข้า พวกเราจะรักษาผู้คนไปตามทาง ใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า ดีหรือไม

ตอนหนึ่งร้อยสิบเก้าหายไปได้อย่างไร ขณะที่บรรยากาศการตรวจรักษาตามหมู่บ้านช่างสงบเยือกเย็น ทว่าภายในจวนอ๋องตงหยางหลายวันที่ผ่านมากลับร้อนรุ่มดุจถูกเปลวเพลิงแผดเผา“ว่าอย่างไรนะ! นางหายตัวไปอย่างนั้นหรือ”เสียงตวาดทรงอำนาจของลู่ไทเฟย ดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงใหญ่ สาวใช้และเวรยามต่างคุกเข่าหมอบตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว เมื่อเข้าไปสำรวจในเรือนพักของโม่เซียงหยาแล้วทุกอย่างยังคงอยู่เช่นเดิม รวมทั้งปิ่นทองประดับหยกที่พระนางไทเฟยเพิ่งประทานให้ ยังคงวางนิ่งสงบไว้บนโต๊ะราวกับจะเย้ยหยันทว่ากลับไร้เงาร่างของสตรีผู้เคยเป็นภรรยาเอกของแม่ทัพใหญ่และกำลังจะได้รับการรับตัวเป็นอนุของอ๋องตงหยาง‘ลู่ไทเฟย’ สตรีสูงศักดิ์ผู้ผ่านสงครามแย่งชิงอำนาจในวังหลวงมาหลายสิบปี ถึงกับสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธแค้นและอับอาย เมื่อสตรีอ่อนแอที่พระนางคิดว่าจะข่มขวัญและกุมไว้เป็นหมากคานอำนาจ กลับกล้าลอยนวลหายไปใต้จมูกของพระนางอ๋องตงหยางก้าวตามมารดาเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเครียดขมึง สายตาของเขามองปิ่นท