All Chapters of หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: Chapter 121 - Chapter 130

ตอนหนึ่งร้อยยี่สิบสอง หยุดอยู่ตรงนั้นเถิด เจียงจงหมิงที่ซุ่มรอจังหวะอยู่เบื้องหลัง ตัดสินใจดึงชนวนจุดไฟใส่กระบอกไม้ไผ่บรรจุผงพิษแล้วโยนเข้าใส่เหล่ามือสังหารควันสีขาวเบาบางส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วบริเวณโดยอาศัยสายลมพัดหอบเข้าใส่กลุ่มมือสังหารอย่างแม่นยำ“พิษ!... เป็นควันพิษ! พวกเรารีบถอยออกไป”เหล่ามือสังหารพยายามรวบรวมลมปราณเพื่อปิดกั้นการสูดดมและต้านทานรวมทั้งพยายามถอยหนี ทว่ายิ่งพวกมันรวบรวมพลัง ลมปราณในร่างกลับยิ่งถูกพิษสอดแทรกและซึมลึกได้รวดเร็วยิ่งขึ้นพลันดาบในมือเริ่มหนักอึ้ง ดวงตาพร่ามัว ร่างกายอ่อนแรงจนค่อยๆ ร่วงลงไปกองกับพื้นทีละคนสองคนดุจใบไม้ร่วงโจรหนุ่มทะยานกายเข้าประชิด ซ้ำเติมด้วยการฟาดด้วยท่อนไม้และใช้เชือกรวบจับมัดพวกมันไว้จนดิ้นไม่หลุดชายหนุ่มทั้งสองมัวสนใจมือสังหารตรงหน้า คาดไม่ถึงว่าหัวหน้ามือสังหารที่มีลมปราณกล้าแข็ง จะกัดฟันฝืนความปวดร้าว ถลันกายลอบมาทางด้านหลังเพื่อพุ่งดาบตรงเข้าหาโม่เซียงหยาด้วยความคลุ้มคลั่งหวังทำงานให้สำเร็จโดยใช้พลังเฮือกสุดท้

ตอนหนึ่งร้อยยี่สิบสี่ อย่าเพิ่งแตะต้อง หมอหนุ่มผู้เคยเย็นชาและไร้การห่วงหา ชายหนุ่มผู้มักสั่งสอนให้โม่เซียงหยาต้องเข้มแข็ง พลิกแพลงเอาตัวรอดเอาเอง และลุกขึ้นพึ่งพาตนเองเสมอ บัดนี้กลับนั่งลงข้างกายของนางอย่างนุ่มนวล ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นค่อยๆ ซับเหงื่อบนหน้าผากอย่างเบามือและคอยสังเกตอาการของหญิงสาวอย่างทะนุถนอมแววตาที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนห่วงอาทร ทว่ายามที่โจรหนุ่มพยายามขยับตัวเข้าใกล้ หมอเทวดากลับใช้แขนเสื้อปัดออกเบาๆ พร้อมมองสบด้วยสายตาปกป้องและคำรามในลำคอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งแตะต้อง”ประโยคสั้นๆ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความหวงแหนชัดเจนสร้างความไม่พอใจให้แก่เซียวหยวนเจ้าหมอผู้นี้ คิดจะหวงอาหยาไว้คนเดียวหรืออย่างไรทว่าเขาไม่อาจช่วยเหลือหญิงสาวจึงจำต้องถอยห่างเล็กน้อยทำได้เพียงคอยเฝ้ามองการตรวจสอบอาการของหมอเทวดาครั้นพอแน่ใจ หมอหนุ่มจึงจัดยาแล้วสั่งให้เซียวหยวนลงมือต้ม ส่วนเขาค่อยๆ ช้อนร่างของโม่เซียงหยาให้นอนราบ นิ้วเรียวยาวหยิบเข็มทองค่อยๆ ป

ตอนหนึ่งร้อยยี่สิบหก นักแสดงหนุ่มหล่อสี่คน “น้องเซียงหยา...” ติงเจิ้งเค้นเสียงเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดปนขมขื่น“พี่จะไม่ฝืนใจเจ้าอีกแล้ว พักผ่อนและรักษาตัวให้ดีเถิด”แม่ทัพหนุ่มเบนสายตาหันไปมองหมอเทวดาและโจรหนุ่มที่ยังคงอยู่เคียงข้างโม่เซียงหยาพลางกำชับหนักแน่น“ดูแลนางให้ดี หากนางเป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่”หมอเทวดาซึ่งประคองร่างบางไว้ด้วยความระมัดระวังเพียงปรายสายตาเย็นชามองตอบ พร้อมโบกแขนเสื้อเป็นสัญญาณขับไล่ทางอ้อม“คนป่วยต้องการความสงบ พวกท่านควรกลับไปได้แล้ว”ติงเจิ้งพลันถอนหายใจยาวยอมหันหลังก้าวตามอู๋ไป๋ฟงออกไปแต่โดยดีแม่ทัพติงเจิ้งและอ๋องตงหยางหยุดยืนสบตากันครู่หนึ่งด้วยความระแวง ถึงอย่างไรโม่เซียงหยาก็นับเป็นสตรีของพวกเขา จะให้ปล่อยมือไปโดยง่ายย่อมทำใจได้ยากทว่าสุดท้ายบุรุษทั้งสองก็ยินยอมก้าวพ้นประตูกระท่อมไปได้ยินเสียงบานประตูไม้ถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา คืนความเงียบสงบกลับคืนสู่กระท่อมร้างอีกครั้งเมื่อแผ่นหลังขอ

ตอนหนึ่งร้อยยี่สิบแปด เรือนโอสถ โม่เซียงหยาตัดสินใจเด็ดเดี่ยว รวบเก็บถุงเงิน ยาสมุนไพร และกระชับเครื่องแต่งกายอย่างนุ่มนวลเบามือที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นยืนตรง ปรายสายตามองสองบุรุษในกระท่อมเป็นครั้งสุดท้ายด้วยจิตใจที่สงบนิ่ง ก่อนที่นางจะก้าวเท้าแผ่วเบาพ้นขอบประตูกระท่อม กลืนหายไปในม่านหมอกยามเช้ามุ่งหน้าสู่ชีวิตใหม่ที่นางเป็นผู้ลิขิตเองโดยทิ้งชายหนุ่มทั้งสี่เอาไว้เบื้องหลัง สามเดือนผ่านไป ณ.เมืองท่าเล็กๆ อันสงบสุขทางตอนใต้ ห่างไกลจากความวุ่นวายในเมืองหลวงและป้อมชายแดนนับพันลี้สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุยฮวาลอยอบอวลไปทั่วถนนสายเล็กเบื้องหน้าอาคารไม้ชั้นเดียวที่ถูกปรับปรุงอย่างสะอาดและเป็นระเบียบ แขวนไว้ด้วยป้ายไม้สลักตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือพู่กันอย่างโดดเด่น‘เรือนโอสถโม่ยี่’ (เรือนโอสถตระกูลโม่ผู้เมตตา)ภายในเรือนโอสถ บรรยากาศแตกต่างจากร้านขายยาทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ลิ้นชักเก็บสมุนไพรนับร้อยช่องถูกจัดหมวดหมู่ไว้อย่างเป็นระบบด้วยการจัดการในแบบ ข

ตอนหนึ่งร้อยสามสิบ ปะทะอารมณ์ตึงเครียด ทว่าเรื่องการตั้งครรภ์ของโม่เซียงหยาและการปรากฏตัวของอ๋องตงหยาง ย่อมไม่อาจปิดเป็นความลับในใต้หล้าได้นานนักทันทีที่เจียงจงหมิงรู้ว่าโม่เซียงหยาอยู่ที่ใด หัวใจของหมอหนุ่มพลันร้อนรุ่มด้วยความห่วงใยเพราะเขาคือคนเดียวที่รู้แต่แรกว่านางกำลังตั้งครรภ์ ทั้งยังเฝ้าตำหนิตนเองที่เอาแต่เผลอเรอนอนหลับสนิทจนนางลอบหนีไปตัวคนเดียวหมอเทวดาเร่งรีบเดินทางมุ่งหน้ามายังเรือนโอสถโม่ยี่พร้อมยาบำรุงครรภ์ล้ำค่าและอาหารบำรุงร่างกายมากมายที่รวบรวมเอาไว้ตามติดมาด้วยโจรหนุ่มเซียวหยวน ผู้คอยตำหนิตนเองจนแทบบ้าคลั่งอยู่ช่วงหนึ่งเช่นกัน เขาเฝ้าซ่อนเร้นตนเองเพื่อหลบการตามจับตัวกลับไปลงโทษ พร้อมกับตามหาโม่เซียงหยามาโดยตลอดครั้นเห็นหมอเทวดาเคลื่อนไหว เขาจึงตามติดโดยเร้นกายลงมาจากหลังคาเรือนโอสถอย่างเงียบเชียบและปักหลักเฝ้าโม่เซียงหยาเอาไว้อย่างไม่พูดไม่จา โดยโจรหนุ่มอาศัยความหน้าด้านหน้าทนคอยหลบหน้าไม่ให้การมีตัวตนของเขาทำให้โม่เซียงหยาขัดเคืองใจและคนสุดท้ายผู้มาพร้อมฝุ่นควันฟุ้