All Chapters of ย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988: Chapter 11 - Chapter 20

ในตอนเช้ามืด จางหมินฮุ่ยตื่นขึ้นมาเพื่อผสมแป้งที่จะทำขายในวันนี้เธอนวดแป้งสาลีด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ แป้งก้อนใหญ่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวบางชุบน้ำหมาดๆ พักไว้ในอ่างไม้เพื่อให้มันค่อยๆ ขึ้นฟูตามธรรมชาติในขณะที่นำหมูสับที่สับไว้ตั้งแต่เมื่อวานมาผสมในชาม ปรุงไส้หมูสับเห็ดหอมสูตรพิเศษ เธอจงใจขายซาลาเปาเพียงไส้เดียว เพราะในชั่วโมงเร่งด่วนหน้าสถานีรถไฟ การต้องมาคอยตอบคำถามลูกค้าว่าซาลาเปาไส้อะไรบ้าง หรือการต้องระวังไม่ให้หยิบผิดไส้ จะทำให้เสียจังหวะการขาย‘ในยุคนี้ คนต้องการความรวดเร็วและรสชาติที่ฝากท้องได้จริง การขายไส้เดียวที่เป็นที่สุด จะทำให้คนจดจำฉันได้ง่ายกว่า’ เธอคิดพลางลงมือนวดไส้จนเครื่องปรุงซึมลึกเข้าเนื้อหมูส่วนขนมจีบนั้น แม้จางหนิงอันจะชมว่าอร่อยมาก แต่เธอตัดสินใจพับโครงการไว้ก่อน เธอเป็นนักธุรกิจที่มองการณ์ไกล เธอรู้ว่าทรัพยากรทั้งแรงกายและอุปกรณ์ในตอนนี้มีจำกัด การทุ่มเททำซาลาเปาให้กลายเป็นตำนานหน้าสถานีคือเป้าหมายอันดับหนึ่ง เมื่อคนเชื่อมั่นในรสชาติซาลาเปาของเธอแล้ว วันข้างหน้าจะหยิบจับอะไรมาขาย คนก็จะแห่กันมาซื้อเอง“นึ่งไว้เตรียมขายสักสามสิบลูก ที่เหลือห่อแล้วนึ่งแบบสดใหม่ที่หน้

รถเข็นสองล้อถูกเข็นไปจอดไว้ข้างอาคารที่พัก พร้อมกับคล้องโซ่ล็อกเป็นอย่างดีจางหมินฮุ่ยหิ้วแบกหม้อนึ่งและวัตถุดิบบางส่วนขนขึ้นอาคาร ในขณะที่จางหนิงอันตัวน้อยก็ช่วยหอบถือของที่น้ำหนักเบา แต่ขณะที่กำลังขนของอยู่เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเถาหย่งยืนพิงราวบันไดดักรออยู่ด้วยสายตาหยาบโลน“กลับมาแล้วเหรอคุณจาง วันนี้ซื้อของมาเต็มไปหมด ให้ฉันช่วยขนขึ้นไปบนห้องไหม อยู่กันสองคนแม่ลูกมันเหงา ฉันขนของช่วยเสร็จจะได้ถือโอกาสไปนั่งคุยด้วยสักหน่อย” เถาหย่งพูดพลางขยับตัวเข้าใกล้จนแทบจะประชิดตัวเธอจางหมินฮุ่ยขยับถอยหลังในขณะที่เด็กหญิงหลบไปด้านหลังของมารดา“ไม่เป็นไรค่ะคุณเถา ฉันยุ่งมาก มีงานต้องทำอีกเยอะ ขอตัวนะคะ” เธอพยายามเดินเลี่ยง แต่เถาหย่งกลับทำท่าจะก้าวเดินตามขึ้นไปยังชั้นสอง“อย่ารีบร้อนนักสิคุณจาง บันไดมันชัน เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง”“จะไปส่งใครเหรอคะเหล่าเถา” เสียงแหลมสูงทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลังสวี่เจินภรรยาของเถาหย่งเดินเข้ามาขวางด้วยใบหน้าบึ้งตึง จ้องมองสามีด้วยสายตารู้ทันเถาหย่งชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเลิ่กลั่กทันที“อ๋อ ฉันแค่จะเดินขึ้นไปหาเหล่าฉือที่ห้องริมสุดชั้นสองน่ะ เห็นว่าค้างค่าเช่ามา

ซาลาเปารสเลิศถูกขายหมดตอนแปดโมงเช้าตามคาด จางหมินฮุ่ยเก็บของใส่รถเข็นเตรียมตัวกลับด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ ความเหน็ดเหนื่อยของเมื่อคืนนี้หายไปจนหมดสิ้นสองแม่ลูกโบกมือลาเถ้าแก่เนี้ยร้านบะหมี่ แล้วตรงไปซื้อวัตถุดิบที่ตลาดสดเพื่อเตรียมที่จะทำซาลาเปาของวันถัดไป“พรุ่งนี้ทำสักหนึ่งพันลูกดีไหมคะแม่”“โอ้โห ตั้งพันลูก แม่จะห่อไหวได้อย่างไรเล่า” เธอหัวเราะกับความคิดของลูกสาวตัวน้อยเมื่อไปถึงแผงขายหมู จางหมินฮุ่ยไม่ลืมคำสัญญา เธอหยิบห่อกระดาษที่บรรจุซาลาเปาสามลูกที่ตั้งใจเก็บไว้ให้เถ้าแก่เขียงหมูโดยเฉพาะ เตรียมที่จะให้เขา“เอาเหมือนเมื่อวานนี้ค่ะ แล้วก็นี่ค่ะเถ้าแก่ ตามสัญญาที่บอกไว้ ลองชิมดูนะคะ” หญิงสาวสั่งเนื้อหมูพร้อมกับยื่นถุงกระดาษให้แก่เขาเถ้าแก่วัยกลางคนรับไปแล้วกัดเข้าคำโตทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างพลางเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะก้มตัวลงมาหันซ้ายหันขวาอย่างระมัดระวัง แล้วกระซิบข้างหูจางหมินฮุ่ย“ฉันจะบอกอะไรให้นะ รสชาติแบบนี้น่ะ อร่อยกว่าร้านญาติเจ้าของตลาดทั้งสามร้านรวมกันเสียอีก แป้งนุ่มไส้แน่นแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ขายดีจนหมดแต่เช้าแบบนี้”จางหมินฮุ่ยยิ้มรับด้วยความถ่อมตน “

เช้าวันต่อมา จางหมินฮุ่ยเข็นรถไปที่เดิมพร้อมซาลาเปาสามร้อยลูกที่จัดเตรียมอย่างประณีต เมื่อควันสีขาวเริ่มพวยพุ่งและกลิ่นหอมกระจายไปทั่ว แถวลูกค้าก็เริ่มตั้งขึ้นอย่างรวดเร็วเหมือนเช่นทุกวันในขณะที่เจ้าของร้านซาลาเปากำลังวุ่นอยู่กับการหยิบซาลาเปาใส่ถุง ชายชราท่าทางภูมิฐานในชุดผ้าป่านเนื้อดีพร้อมผู้ติดตามก็เดินมาหยุดยืนต่อแถวอย่างอดทน เขาไม่ได้ใช้อำนาจแทรกคิว แต่ใช้สายตาคมกริบสังเกตทุกท่วงท่าของจางหมินฮุ่ยที่กำลังยืนขายของ‘มือไม้ว่องไว ร้านเล็กแต่สะอาดสะอ้าน ผู้หญิงคนนี้สู้ชีวิตดีจริงๆ’ ท่านผู้เฒ่าเหอคิดในใจจนกระทั่งถึงคิวของเขา จางหมินฮุ่ยเงยหน้าขึ้นยิ้ม“รับกี่ชุดดีคะ”เหอหม่ายิ้มตอบพลางกวาดสายตามองซาลาเปาขาวอวบในซึ้ง“ฉันขอเหมาที่เหลือทั้งหมดได้ไหมแม่หนู”จางหมินฮุ่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองเห็นแววตาที่คุ้นเคยของชายชราที่เธอเคยเอาซาลาเปาให้เขาชิม“ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันอยากให้ทุกคนได้ลองกินซาลาเปานี้ ซื้อได้มากสุดแค่สองชุดเท่านั้นค่ะ” คำพูดของแม่ค้าสาวทำให้ท่านผู้เฒ่าเหอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างด้วยความเลื่อมใสในทัศนคติของเธอ“แม่หนู คนส่วนใหญ่พอเห็นเงินกองโตห

ภายในห้องรับรองสุดหรูของภัตตาคารจิ่งหรงที่ตกแต่งอย่างหรูหรา จางหมินฮุ่ยกับลูกสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมเนื้อดี ตรงหน้าเธอมีถาดขนมหวานเลิศรสที่จัดวางมาอย่างประณีต ทั้งขนมแบบดั้งเดิมเนื้อนุ่ม ผลไม้ที่ปอกและจัดเรียงในจาน และขนมคุกกี้รูปดอกไม้ที่ส่งกลิ่นยั่วน้ำลายจางหนิงอันตัวน้อยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ “แม่ขา พวกนี้กินได้จริงๆ เหรอคะ สวยจนหนูไม่กล้ากินเลย”“กินได้สิจ๊ะลูก ท่านปู่เหอตั้งใจเอามาต้อนรับหนูนะ” เธอยิ้มให้ลูกสาว ก่อนจะหันกลับมามีสมาธิกับเอกสารตรงหน้าท่านผู้เฒ่าเหอนั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีสงบ เขาสังเกตเห็นว่าจางหมินฮุ่ยไม่ได้รีบร้อนคว้าเงินสดที่วางกองตรงหน้า แต่กลับหยิบแผ่นสัญญาขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดทีละบรรทัด แววตาของเธอเต็มไปด้วยความฉลาดหลักแหลมและสายตาที่วิเคราะห์ ไม่เหมือนกับชาวบ้านทั่วไปที่เห็นเงินก้อนโตแล้วจะขาดสติ‘เธออ่านสัญญาละเอียดขนาดนี้เชียวหรือ’ ท่านผู้เฒ่าเหอคิดในใจด้วยความเลื่อมใสยิ่งขึ้นจางหมินฮุ่ยตรวจสอบเงื่อนไขการถือหุ้นห้าเปอร์เซ็นต์ ระยะเวลาการคุ้มครองสูตร และสิทธิประโยชน์ต่างๆ เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่ตกลงและไม่มีข้อใดเอาเปรียบ