All Chapters of ย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988: Chapter 21 - Chapter 30

คนขับรถของภัตตาคารได้รับการขอร้องให้พาเธอไปที่ธนาคารแห่งชาติใกล้กับห้างสรรพสินค้า เมื่อรถจอดเทียบที่ริมถนน หญิงสาวก็ขอบคุณคนขับรถด้วยน้ำเสียงสุภาพ“พี่ชายกลับไปก่อนเลยค่ะ ฉันฝากเงินเสร็จก็จะไปเดินซื้อของที่ห้างทางนั้นต่อ” เธอชี้มือไปยังห้างสรรพสินค้าฝั่งตรงข้าม“เช่นนั้นผมจะจอดรอที่ลานจอดรถของห้าง คุณจางเดินซื้อของเสร็จผมจะไปส่งกลับที่พักครับ” เขายืนยันความตั้งใจ หญิงสาวรู้ว่าอีกฝ่ายทำหน้าที่จึงไม่อยากขัด“ได้ค่ะ” เธอยิ้มให้ก่อนจะจูงมือลูกสาวให้เดินตามเข้าไปในธนาคารเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่โถงกว้าง จางหมินฮุ่ยในชุดเสื้อผ้าที่ดีที่สุดของเธอ แต่สำหรับสายตาของคนในเมืองแล้ว ชุดนี้ดูเก่าและสีซีดจาง ดูขัดกับความโอ่อ่าของสถานที่ที่เป็นพื้นกระเบื้องลายหินอ่อนและพนักงานในชุดเครื่องแบบสีสดพนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งเหลือบมองจางหมินฮุ่ยด้วยสายตาเย็นชาพลางขยับแว่นตา เธอเดินเข้ามาสกัดหน้าด้วยท่าทีเสียไม่ได้“คุณคะ ที่นี่เป็นธนาคารสาขาหลักนะคะ ถ้าจะมาแลกเหรียญหรือทำธุรกรรมเล็กน้อย รบกวนไปที่สาขาย่อยประจำตำบลจะดีกว่าค่ะ

หลังจากได้รับคำชื่นชมกับซาลาเปาที่พึ่งนึ่งเสร็จ  จางหมินฮุ่ยที่ยืนปาดเหงื่อเล็กน้อยก็มองไปที่อ่างผสมไส้หมูที่ยังคงเหลืออยู่อีกเกือบครึ่ง เธอหันไปสบตากับเหออวิ๋นเซียวที่กำลังสั่งให้พ่อครัวสอนผู้ช่วยพ่อครัวให้ห่อไส้ในปริมาณที่กำหนด“พวกเราจะปรุงไส้ ส่วนหน้าที่ห่อไส้ให้เป็นของผู้ช่วยพ่อครัว เร่งมือเข้า วันนี้ต้องได้ทำขายอีกหลายร้อยลูก” เขาสั่งงานเสร็จก็หันมายิ้มแย้มกับหุ้นส่วนสาว“คุณเหอคะ ความจริงแล้วไส้ซาลาเปาสูตรนี้คือพื้นฐานที่สำคัญมาก” จางหมินฮุ่ยเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบช้อนขึ้นมาตักเนื้อหมูที่ผ่านการตีจนเด้งขึ้นมา“ไส้นี้สามารถทำขนมจีบได้ด้วยค่ะ ฉันเคยลองแล้ว แต่ต้องตัดผักกาดขาวออกไม่ให้แป้งห่อชื้นเพราะน้ำจากผัก”“ต่อยอดเป็นขนมจีบได้ด้วยเหรอครับ” เหออวิ๋นเซียวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ“ใช่ค่ะ” จางหมินฮุ่ยพยักหน้า แล้วอธิบายต่อ“ตอนที่ฉันขายที่หน้าสถานี ฉันไม่มีอุปกรณ์และกำลังคนพอที่จะทำ จึงไม่ได้ทำขาย แต่ที่ภัตตาคารจิ่งหรงแห่งนี้มีพร้อมทุกอย่าง และที่สำคัญกว่านั้น...”

ภายในห้องพักที่เรียบง่ายของอดีตภรรยา หลี่เหวินตงมองไปรอบๆ ก่อนจะได้ยินเสียงมีดกระทบเขียงดังขึ้นเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าอดีตภรรยากำลังง่วนอยู่ในครัว เขาก็ขยับเข้าไปใกล้ลูกสาวมากขึ้น ทำทีเป็นลูบหัวจางหนิงอันอย่างอ่อนโยนพลางกระซิบถามเสียงเบา“หนิงหนิง พ่อเห็นแม่เขาเหนื่อยมากเลยนะที่ต้องออกไปทำงานทุกวัน ถ้าพ่อช่วยแม่ทำซาลาเปาขายได้ แม่เขาก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อย” เขาแสร้งทำสีหน้าเศร้า แล้วเริ่มเข้าเรื่องทันที “หนูพอจะรู้ไหมว่าแม่เขาใส่อะไรลงไปบ้าง หรือแม่เขาจดวิธีทำซาลาเปาไว้ตรงไหนไหม พ่อจะได้ช่วยแม่เขาถูก” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยได้ยิน แต่ก็แฝงไปด้วยความคาดหวังจางหนิงอันชะงักไป ดวงตาใสซื่อจ้องมองบิดา เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันในน้ำเสียงนั้น แม้จะยังเด็กแต่เธอก็รับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่การถามไถ่ปกติ“หนู...” เด็กหญิงลังเล“ถ้าพ่อมีสูตรซาลาเปาก็จะเอาไปขาย ได้เงินมาก็จะได้ช่วยแม่แบ่งเบาภาระได้ พ่อเองก็จะได้มีเงินดูแลย่า ถึงย่าจะดุด่าหนู แต่ย่าก็ทำเพราะหวังดีทั้งนั้น อีกอย่างนะถึงแม่จะมีเงินสองหมื่นหยวน แต่สัก

บรรยากาศเช้าวันต่อมาหน้าภัตตาคารหรูอี้กลับตาลปัตรจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง ไป๋จี้ชวนยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าถาดซาลาเปานับพันลูกที่จนป่านนี้ก็ยังขายไม่ออกสักชุดขณะที่ฝั่งภัตตาคารจิ่งหรง แถวของลูกค้ากลับยาวเหยียดกว่าเดิมเป็นสองเท่า เสียงพูดคุยของคนในแถวดังระงมจนเข้าหูฝั่งตรงข้าม“เมื่อวานเห็นแก่ของถูก ซื้อไปหกลูกสองหยวน ที่ไหนได้ พอเย็นหน่อยก็เหี่ยว แป้งหยาบเหมือนเคี้ยวหนังวัว เอาไปอุ่นซ้ำก็ไส้ก็แข็ง แป้งแห้งเหมือนกินกระดาษ ลาขาดเลยร้านหรูอี้” ลูกค้าประจำคนหนึ่งตะโกนบอกคนอื่นๆ ในแถวอย่างมีอารมณ์ไป๋จี้ชวนที่เริ่มลนลานรีบสั่งให้พนักงานออกไปกวักมือเรียกแขก“วันนี้เรามีของใหม่ เพิ่งนึ่งเสร็จร้อนๆ เลยนะ รีบมาซื้อกันเยอะๆ เราขาย...”แต่ทว่ายังไม่ทันที่พนักงานจะพูดจบ ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษสีน้ำตาลที่เละเทะ เขาขว้างมันใส่ป้ายหน้าร้านหรูอี้อย่างแรงจนซาลาเปาแห้งแข็งนั้นกระเด็นเกลื่อนพื้น“เอาเงินฉันคืนมา” เขาแผดเสียงลั่น“เมื่อวานฉันอุตส่าห์ซื้อไปฝากบ้านพ่อตาที่ต่างอำเภอ พอเปิดออกม

มื้อกลางวันภายในห้องรับรองส่วนตัวของตระกูลเหอ เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารเมนูใหม่ที่จางหมินฮุ่ยรังสรรค์ขึ้นจากความรู้ในยุคปัจจุบันที่เธอพกติดตัวมาบนโต๊ะอาหารที่หมุนได้ มีอาหารห้าอย่างถูกจัดวางไว้อย่างประณีตจนทุกคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะถึงกับต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะไม่ว่าจะเป็น หมูกรอบสามชั้นที่หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมจัตุรัสวางเรียงรายคู่กับชุดผักดองและน้ำจิ้มสามอย่าง หนังของมันเป็นสีเหลืองทองดูกรอบและน่ากินปลาเก๋าซอสส้มสมุนไพร ที่ใช้เทคนิคการจัดวางแบบที่ไม่เคยเห็น แล่ปลาออกด้านข้างเหมือนกางปีกออก ทอดจนกรอบกินก้างได้ มีซอสผลไม้ที่ทำจากส้ม รสเปรี้ยวอมหวานและเผ็ดปลายลิ้นกำลังดีปลาต้มผักกาดดอง เมนูง่ายๆ แต่รสชาติกลมกล่อม การจัดวางธรรมดา แต่ชามที่ใช้เป็นชามดินเผาที่เก็บกักความร้อนให้อาหารอุ่นอยู่เสมอราดหน้าหมี่กรอบ ที่ทอดเส้นบะหมี่เหลืองจนกรอบ เส้นตั้งขึ้นโดยมีตะเกียบคีบเอาไว้เหมือนกำลังลอยได้ ราดด้วยน้ำราดหน้าที่มีส่วนประกอบของหมูหมักและผักคะน้าและเหมือนว่ามีส่วนผสมของไข่ไก่ในน้ำซุปที่ราดและอย่างสุดท้าย ไก่ชุบแป้งทอดที่เสิร์ฟพร้อมกับมันบดราดน้ำซอส