LOGINShare
ตอนที่7 ธุระสำคัญ
publish date:
2026-06-24 13:35:35
Latest chapter
ร่านรักร้าย ตอนที่13 เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
เสียงติ๊งดังขึ้น ภูผาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและลังเลว่าจะกดเข้าไปดูสตอรี่ของเลขาสุดเปรี้ยวของเขาดีรึปล่าว แต่แล้วเขาก็ไม่รอช้ากดเข้าไปดู นั่นทำให้ภูผาหน้าชาขึ้นมา ความร้อนในอกปะทุขึ้น เหมือนลมร้อนๆพุ่งออกทางหู "ชุ ผมจะให้คนขับรถส่งชุกลับก่อนนะ ผมมีธุระด่วน" พูดจบเขาก็ไม่ลังเล และลุกขึ้นเดินจากชุตินันท์ไปโดยได้ได้สนใจหันกลับมามองเธอเลย นั่นทำให้ชุดตินันท์รู้ได้ทันทีว่า ภูผาไม่ได้มีเธอในใจอีกต่อไป เธอกำมือแน่น และคิดว่าจะเอาเขากลับคืนมาไม่ว่าจะวิธีใดก็ตาม อาการมึนตึงครั้งนี้มาเร็วกว่าที่คิดหลังจากลงสตอรี่ไป เธอไม่ได้ดื่มมาหลายเดือนแล้ว เพราะกลัวว่าเจ้านายสุดแซ่บของเธอจะไม่ชอบใจ ที่จริงเขาก็มีอิทธิพลต่อเธอหลายอย่างเช่นกัน เพียงแต่เธอไม่รู้ตัวเองต่างหาก แต่เธอต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่มานั่งข้างๆเธอพร้อมเสียงชนแก้ว เหมือนเมื่อครั้งนั้น พร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง "อินทัช คุณมาได้ไง" รมย์นลินถามขึ้น "มาช่วยคุณคลายเหงาไงครับ ที่รัก" เขาพูดขึ้นพร้อมโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างๆหูของเธอ "แก ไอ้เลว กลับไปดูดนมแม่แกซะเถอะ หนีแม่มาเที่ยวแบบนี้ ระวังแม่แกจะกักบริเวณนะ" รมย์นลินพูดขึ้น "ผมไม่สนใจ ขอแค
ร่านรักร้าย ตอนที่12 มองข้าม
"พี่ภู" เมื่อประตูเปิดเข้าไป เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดภูผาแน่น ชุตินันท์ หญิงสาวที่ภูผารักมาถึงห้าปี และถึงขั้นคิดจะแต่งงานด้วย แต่ทว่าเธอกลับทิ้งเขาไปเพราะช่วงนั้น เขามีปัญหาทางด้านการเงิน และกำลังตะล้มละลาย แต่มาวันนี้เขามีทุกอย่าง และเธอก็กลับมา เขาไม่พูดอะไรเพียงแค่ลุกขึ้นและหันมาสบตาเธอ "เป็นยังไงบ้าง สบายดีรึปล่าว ผู้ชายคนนั้นดูแลคุณไม่ดีเหรอ?" คำถามมากมายถามออกมาจากใจ ทำให้ชุตินันท์น้ำตาไหลออกมาและโผลเข้าซบอกของภูผา "ขอบคุณนะคะภูที่คุณไม่โกรธฉัน ชุขอโทษ ชุผิดไปแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ยคะภู ชุจะไม่ทำผิดต่อภูอีกแล้ว" ชุตินันท์พูดขึ้น "ใจเย็นๆนะชุ ที่ผ่านมาผมไม่เคยโทษคุณเลย" "ฮือ~ขอบคุณค่ะภู ขอบคุณจริงๆ " ... ทางด้านรมย์นลินนั่งทำงานอย่างมีสมาธิ แต่ความพยายามกลับไม่เป็นผล เธอไม่มีสมาธิเลย ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องทำงานของภูผานานแล้ว สองคนนั่นคงไปถึงไหนต่อไหนแล้วสินะ เธอถอนหายใจเเรง จนแมงปอรีบเก็บงานแล้วลุกขึ้น เธอรู้ว่าพายุกำลังจะถล่มแล้วแน่ๆ รมย์นลินรวบรวมแฟ้มเอกสารทั้งหมดที่มี ทั้งที่สำคัญและไม่สำคัญเธอรวบรวมมันไว้ในอก แล้วลุกขึ้น เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงแต่กล
ร่านรักร้าย ตอนที่11 ปากไม่ตรงกับใจ
วันนี้ตั้งแต่ตอนเช้า รมย์นลินรู้สึกได้ถึงความสงบ เธอทำงานตามปกติอย่างราบรื่น ไม่มีวี่แววของเจ้านายคู่ขาที่ทำเหมือนจงใจเรียกเธอเข้าไปหาตลอดเวลาเหมือนที่ผ่านมา มันอาจจะดูแปลก แต่เธอคิดว่าคงเป็นการดีที่เธอจะได้มีเวลาพักผ่อนบ้าง วันนี้รู้สึกถึงงานที่ยุ่งยาก ดูท่าทางเจ้านายจะอารมณ์ไม่ดี เพราะทุกครั้งที่ตรวจทานและส่งงานหรือใบเสนอต่างๆผ่านยากมากจนพนักงานบางคนถึงกับร้องไห้ออกมา รมย์นลินได้แต่นั่งทอดมองผ่านม่านห้องเจ้านายเข้าไป มองเห็นแต่ความเคร่งเครียดในนั้น เธอแค่ยักไหล่ และถอนหายใจยาวๆ ภายนอกใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งเคร่งครัดของรมย์นลินนั้นอาจไม่เป็นที่สังเกตุของคนทั่วไป แต่ในใจกลับรู้สึกไม่ชอบเลยที่วันนี้เขาเย็นชาขนาดนี้ เธอหันกลับมาสนใจงานของตัวเองอีกครั้ง แล้วสะบัดความคิดนั้นออกจากหัวของเธอ อยู่ๆ ร่างบางสูงโปร่งผิวขาวตาโต น่าตาน่ารัก มายืนอยู่ตรงหน้า แต่ทว่าดูเหมือนเธอจะก้าวร้าวมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอกที่ได้เห็น รมย์นลินเงยหน้าขึ้นเพราะเสียงของแมงปอ ผู้ช่วยของเธอดังเข้ามา "เข้าไปไม่ได้นะคะ ท่านประธานกำลังทำงานอยู่ค่ะ ไม่มีนัดหมายให้พบไม่ได้จริงๆค่ะ" เสียงแมงปอพูดขึ้น "ทำไม ก็ฉันเป็นคนร
ร่านรักร้าย ตอนที่10 ไม่หวัง ก็ไม่ผิดหวัง
รมย์นลินไปทำงานตามปกติ ใบหน้าที่เคร่งขรึมยังทำให้ทุกคนกลัวเกรง แม้ว่าเธอจะหยุดงาน นอกจากวันหยุดของเธอมาแล้วก็ตาม เธอพยายามห้ามใจกับเจ้านายคู่ขาของเธอไม่ให้มันเกินเลย แต่ทว่า วันนี้กลับใจเต้นไม่เป็นจังหวะที่จะได้พบพูดคุยและทำงานร่วมกัน ใบหน้าที่นิ่งเรียบ ซ่อนความความรู้สึกหลากหลายของเธอเอาไว้ไม่ให้ใครพบเจอ มีแค่ด้านที่เข้มงวดเท่านั้นที่ทุกคนได้เห็น เธอเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะทำงาน ไม่นาน แมงปอผู้ช่วยเธอก็เดินเข้ามา "พี่ลิน นี่คือเอกสารของเมื่อวาน แมงปอตรวจทรานแล้วดีแล้ว แต่อยากให้พี่ลินเชคอีกครั้ง พร้อมลายเซ็นเจ้านาย วันนี้เจ้านายเป็นอะไรไม่รู้ ดูท่าจะอารมณ์ไม่ดี แมงปอมีเรื่องจะบอกแค่นี้ค่ะ " พูดจบแมงปอก็เดินออกไป รมย์นลินจับแฟ้มเอกสารออกมาเปิดดูที่ละหน้าตรวจทานอย่างถี่ถ้วนจนครบ เธอลุกขึ้นและหอบแฟ้มเอกสารเหล่านั้นขึ้น พร้อมจะเข้าไปเอาลายเซ็นอนุมัติจากเจ้านาย รมย์นลินเดินเข้ามาและทำทุกอย่างให้เป็นปกติ เรื่องวันนั้นที่เธอผลักเขาออกนอกห้อง นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องอาละวาดในวันนี้ รมย์นลินเดินเข้ามาและวางเอกสารลง พร้อมกับยืนนิ่ง มองคนที่กำลังเพ่งมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "อ
ร่านรักร้าย ตอนที่9 สิ่งที่ไม่เคยได้รับ กลับทำให้รู้สึก
รมย์นลินค่อยลืมตาตื่นขึ้นพร้อมยืดตัวไปมา เธอยิ้มเล็กน้อยและยื่นมือไปควานหาโทรศัพท์เหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ ลำแขนหนักๆกลับทับอยู่กลางลำตัวของเธอ เธอค่อยๆจับแขนนั้นเพื่อจะเอามันออกไป แต่ทว่า ลำแขนหนาแกร่งกลับกระชับร่างเธอเข้ามา ความเปล่าเปลือยของร่างกายทำให้เธอรู้สึกถึงสัมผัสของเนื้อหนังที่มันถูไถกันไปมา รมย์นลินค่อยๆลุกขึ้น และมองคนที่นอนข้างๆอยู่สักครู่ "นี่ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นเถอะค่ะ ไปทำงานได้แล้ว" รมย์นลินพูดขึ้น "ไปทำไม ผมจัดการทุกอย่างแล้ว " ภูผาพูดพลางเท้ามือไปที่ศรีษะและมองร่างงามที่นั่งเปลือยท่อนบนอน่างไม่เอียงอาย "คุณจะบ้าไปแล้วรึไง แล้วคนอื่นจะคิดยังไง" รมย์นลินพูดขึ้น "จะคิดยังไง ในเมื่อเราก็.." "หยุดเลย กลับไปได้เเล้ว " รมย์นลินพูดขึ้น ความแง่งอนของเธอนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกชอบใจ ภูผายิ้มและลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ซบใบหน้าไปที่อกนิ่มที่เปลือยเปล่า "คุณทำให้ผมไม่อยากกลับบ้านแล้วล่ะสิ ลิน คุณล่อลวงผม คุณได้ผมแล้วคุณก็ผลักไสผม แบบนี้ผมไม่ยอมนะ คุณจะต้องรับผิดชอบผม "ภูผาพูดขึ้น พร้อมกลับเริ่มซุกใบหน้าและถูไถไปมากับอกเปลือย จากนั้น ริมฝีปากก็เริ่มดูดดึงยอดออกสีชมพูหวาน
ร่านรักร้าย ตอนที่8 ไม่ใช่แค่การได้ดูแล
รมย์นลินพยุงภูผาขึ้นลิฟท์มายังห้องคอนโดของเธอ เขาแสร้งทำเป็นเจ็บมากมายเพราะต้องการให้เธอเอาใจ เพราะความเย็นชาที่เขาได้รับไม่เหมือนตอนนี้ที่เธอดูจะอ่อนโยนมากๆ "เบาๆ ค่ะ ใกล้ถึงแล้ว" รมย์นลินพูดขึ้น ประตูห้องเปิดขึ้น รมย์นลินพาภูผามานั่งที่โซฟาในห้องของเธอ เขามองไปรอบๆ ขณะที่เธอลุกไปหยิบยา "ห้องลินก็แค่ห้องเล็กๆ น่ะค่ะ ถ้าเจ้านายรู้สึกอุดอู้ ทำแผลเสร็จรินไปส่งที่บ้านให้นะคะ" เธอพูดขึ้น "โอ้ยยย! ผมคงลุกไม้ไหว คงต้องนอนที่นี่แล้วล่ะ " เขาพูดขึ้นพร้อมกับซุกใบหน้าของตัวเองแนบไปที่อกนุ่ม เหมือนแมวอ้อนเจ้าของ "เจ้านาย .." "หยุดเรียกผมว่าเจ้านาย ผมมีชื่อนะ " รมย์นลินเงียบไป "เรียกผมว่า ที่รักสิ" ภูผาพูดขึ้น พร้อมมองเข้าไปในดวงตาใสของเธอ รมย์นลินมองจ้องเขาเช่นกัน แต่เธอก็ตั้งสติตัวเองขึ้นมาในทันที "ทำแผลเสร็จแล้ว เดี๋ยวรินเตรียมเสื้อผ้าให้นะคะ ลินมีเสื้อผ้าตัวใหญ่พอที่คุณจะใส่ได้อยู่ อีกอย่าง คุณควรจะนอนตรงนี้ เราไม่ควรอยู่ใกล้กัน" ลินพูดขึ้น "ทำไมครับ ที่รัก คุณกลัวจะอดใจไม่ไหวรึไง? อย่าลืมนะ อย่าลืม คุณยังค้างค่าตัวผมอยู่ และผมก็ยังรอให้คุณรับข้อเสนอของผม" รมย์นลินยิ้มตอบกลับไป ใน
You may also like
ให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน66.5K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.1K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)66.4K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา369.5K viewsMy Engineer ยั่วรักพี่รหัส
จิน 金钱35 viewsยอมสยบต่ออำนาจของพวกเขา: รวมเรื่องสั้นชุดที่ 1
White Orchid 227 viewsLove of four lovers คนสุดท้ายที่เธอคิดถึง
Melyssa24 viewsรินญาไร้รัก
เธียรนรา166 views
