ตอนที่4 เจ้านายคลายเหงา 18+

เสียงรองเท้าดังกระทบพื้นจนคนในที่ทำงานได้ยิน ผมสีแดงแป๊ดที่ทุกคนต่างหันมอง กระโปรงสั้นแถมยังแหกข้างพอได้เป็นอาหารตาของเหล่าพนักงานชายหัวงู ร่างระหงส์พร้อมเรียวขาที่ขาวอมชมพูไปทั้งร่าง ใบหน้าที่เติมแต่งด้วยเครื่องสำอางค์หนาเตอะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอลดความมั่นใจลงได้

เสื้อสูทสีแดง พร้อมเกาะอกสีดำที่ปกปิดเฉพาะช่วงหน้าอกนั่น ไม่ใช่แค่พนักงานชายเท่านั้นที่มอง แต่พนักงานหญิงต่างก็จ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา พร้อมเสียงซุบซิบ แต่เมื่อเธอนั่งลงและเบนหน้าขึ้นมองไปยังพวกพนักงานที่จับจ้องมาที่เธอ

มีอะไรแปลก เธอก็แต่งตัวแบบนี้ทุกวัน พวกพนักงานก็มองเธอทุกวัน ช่างเถอะไม่อยากจะสนใจ เมื่อสายตาเชือดเฉือนมองไปยังพวกเขาทำให้พวกเขาต้องรีบนั่งลงและหลบสายตา ด้วยตำแหน่งอันสำคัญในบริษัทแห่งนี้

เลขาลิน หรือรมย์นลิน หัวหน้าเลขามือทอง งานทุกงานในนี้ หากใครทำไม่เรียบร้อยมีการตีกลับทุกงาน แม้ว่าเธอจะดูเปรี้ยวซ่า แต่ในการทำงาน ทุกคนจะต้องก้มหัวให้เธอ แม้แต่ไม้เอกตัวเดียว เธอก็ไม่ให้ปล่อยผ่าน

เมื่อทุกอย่างปกติดีแล้ว เธอนั่งลงและนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อคืนเธอทำบ้าอะไรลงไปนะ แต่ก็ดุเดือดดี เธอแสยะยิ้มขึ้นมา แต่ก็ต้องรีบซ่อนใบหน้าหมวยแซ่บไว้ เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญ เจ้านายคนใหม่จะเข้ามาควบคุมกิจการ แทนคนเก่าที่เสียชีวิต

เพื่อไม่ให้ทุกอย่างมีข้อบกพร่อง รมย์นลินรีบเรียกประชุมทีมเลขา ทุกอย่างต้องเพอเฟกซ์ที่สุด ไม่มีใครรู้ว่าคนที่จะมาเป็นใคร แต่เธอจะไม่ให้เจ้าของคนใหม่ต้องรู้สึกแย่เป็นอันขาด จุดบกพร่องทุกจุดเธอจะอุดรูรั่วให้หมด

เมื่อทุกอย่างครบถ้วน และทำถูกใจเธอแล้ว ก็แค่รอต้อนรับเจ้านายใหม่ เอกสารที่สำคัญเธอเตรียมไว้พร้อม จากนั้นก็ลุกขึ้น เข้าไปสำรวจในห้องทำงานของเจ้าของใหม่ เดินสำรวจดูความสะอาด ผ้าม่านปิดเปิดได้ปกติ เอกสารที่เตรียมพร้อม ครบดั่งใจ จากนั้นเธอก็เดินออกมา รมย์นลินยกแขนขึ้นมองนาฬิกาที่ข้อมือบาง

"ใกล้เวลาแล้วสิ" เธอพูดขึ้น

แม้สีหน้าของเธอจะดูนิ่งเรียบปกติ แต่ในใจเธอก็ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เจ้าของใหม่จะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันนะ ไม่รู้จะปกปิดอะไรหนักหนา เธอคิดและเดินกลับไปนั่งที่เดิมพร้อมเริ่มตรวจงาน จากนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"คุณลินคะ เจ้าของคนใหม่มาแล้วค่ะ" เสียงพนักต้อนรับโทรขึ้นมาบอก จากนั้นรมย์นลินก็ลุกขึ้นประสานงานทุกฝ่ายให้มารอต้อนรับ จนทุกคนไปตั้งแถวรอ

เมื่อประตูเปิดขึ้น ก้าวขายาวๆพร้อมรองเท้ามันเลี่ยมเดินฝ่ากลางเข้ามาท่ามกลางพนักงานที่ยืนรอต้อนรับ ทุกคนรีบยกมือไหว้ตามประสาพบเจอเจ้านายใหม่ ใบหน้าที่คมสันต์ หล่อเนี๊ยบเดินก้าวเข้ามา

รมย์นลินใจสั่นระทึก เมื่อคนที่ย่างกรายเข้ามานั้นคือเจ้านายใหม่ ที่เพิ่งจัดหนักกับเธอไปในตอนกลางดึกที่ผ่านมา ตอนนี้หัวใจของเธอเเทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ความมั่นใจในชีวิตที่มีมาทั้งหมดมันหดหายไปในตอนที่เห็นใบหน้านั้น

เธอก้มหน้าลงมองพื้นอย่างไม่ตั้งใจ และไม่อาจจะสบตากับเขาได้ หากรู้ว่าเป็นเจ้านาย เมื่อคืนเธอคงไม่จัดหนักแบบนั้นแน่นอน ความกังวลเกิดขึ้นในใจ เมื่อต้องทำงานกับคนที่นอนด้วยกันตั้งแต่ยังไม่รู้จัก แถมยังมีหน้าไปจ่ายค่าตัวเขาอีก

แต่ทว่า เมื่อเขาเดินผ่าน แม้แต่หันมามองเธอเขายังไม่ได้สนใจ รมย์นลินมองตามหลังเจ้านายใหม่อย่างอึ้งๆ แต่ต้องสะดุ้ง เมื่อน้องพนักงานคนหนึ่งสะกิดเธอ เมื่อเหล่าพนักงานสลายตัว

"พี่ลิน คุณเลขา!" เสียงเรียกทำให้เธอหลุดจากภวังค์แห่งความคิดที่สับสนไปมา

"เจ้านายใหม่เข้าห้องเเล้วค่ะ เค้าเรียกแล้ว"

"อ่ะ อ่อ! " เธอตอบรับแค่นั้นแล้วเดินเข้าไป และหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง จากนั้นก็นั่งลง แต่ก็ไม่วายลอบหันไปมองเจ้านายใหม่ที่กำลังเดินสำรวจห้องทำงาน ไม่นานเสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะก็ดังขึ้น

"เข้ามาหาผมหน่อย" เสียงพูดผ่านปลายสายโทรศัพท์ดังขึ้น ทำเอารมย์นลินใจเต้นอย่างสุดขีด สถานการณ์วัดใจเธอก็ผ่านมามากแล้ว กับอีแค่เรื่องแค่นี้ทำไมเธอจะต้องตื่นเต้นด้วย ความคิดปลอบใจตัวเองดังขึ้น ไม่นานรมย์นลินก็ลุกขึ้น และเดินเข้าไป

เมื่อประตูปิดลงอย่างช้าๆ รมย์นลินกลับยืนนิ่งแข็งเป็นหินอยู่ตรงประตู ใบหน้าเฟียสแซ่บ กลับดูเป็นกังวล เธอยืนนิ่งก้มหน้าอยู่ตรงนั้น ไม่นาน เสียงเจ้านายใหม่ กดรีโมทปิดม่านลงอย่างอัตโนมัติ นั่นทำให้รมย์นลินยิ่งดูเป็นกังวลไปใหญ่ เพราะอะไร เพราะกลัวว่าผู้คนจะล่วงรู้เรื่องของเธอกับเจ้านายใหม่นั่นเอง

"มาแล้วเหรอครับ คุณลิน" เสียงเขาพูดขึ้น

"อ่อ..ค่ะ คือว่า ฉัน..ฉัน" รมย์นลินติดอ่างขึ้นมาทันที

"ไม่ต้องแนะนำตัวแล้วก็ได้ครับ ผมคิดว่าเราคงรู้จักกันดี" เขาพูดขึ้น พร้อมเดินก้าวเข้ามาใกล้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"เป็นคุณเองไม่ใช่เหรอที่จะจ่ายค่าตัวผม ทำไงดีล่ะ ผมอยากจะทวงค่าตัวของผมซะแล้วสิ " เขาก้มลงมาและพูดกระซิบข้างๆใบหูสีชมพูนิ่มของเธอ ที่มาพร้อมกับปลายจมูกแหลมตวัดไปมา

รมย์นลินเงยหน้าขึ้น มองใบหน้าหล่อเหลานั่นอย่างชัดเจน จากนั้นนิ้วมือเรียวยาวของเขาก็ยกขึ้นไล้พวงแก้มที่แดงเถือกของรมย์นลินที่มันเย้ายวนสายตาของเขาไม่หยุดหย่อน

"เจ้านายคะ คือว่า ฉัน...อุปส์" ริมฝีปากถูกประกบลงอย่างรุนแรงและเร่าร้อนอย่างกะทันทัน ร่างบางถูกร่างกายใหญ่ดันไปติดประตูห้องทำงานที่กำลังปิดอยู่

"ค่าตัวผมมันแพง ผมคิดว่าคุณจ่ายเท่าไหร่ก็คงจ่ายไม่หมดหรอก ค่อยๆใช้ผมไปทีละนิดก็แล้วกันนะ ตอนนี้ผมคิดดอกก่อน" เขาพูดขึ้น พร้อมมือเรียวยาวสอดเข้าไปใต้กระโปรงสั้นรัดรูป และสำรวจตรงนั้นที่เขาเพิ่งจะจัดการมา

"นั่นไง น้ำเหนียวเยิ้มขนาดนี้ คุณจ่ายค่าตัวให้ผมเท่าไหร่ก็คงจ่ายไม่หมดสักทีหรอก ยอมรับเถอะว่าผมอร่อยจนคุณก็อดกลั้นไม่ได้"

มือเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปใต้กางเกงในตัวจิ๋วและขยี้มันจนรมย์นลินดิ้นไปมาเพราะเสียวสะท้าน จากนั้น สิ่งที่พึ่งจะคุ้นเคยสอดแทรกผ่านร่องกลางลำตัวพร้อมเสื้อเกาะอกตัวจิ๋วถูกรูดลงมาที่เอวบาง

ขาอีกข้างถูกยกขึ้น และร่างกายถูกบดขยี้ด้วยท่อนเอ็นหนาใหญ่ที่พุ่งเข้าหาอย่างหิวกระหาย จากนี้เธอจะต้องทำยังไงดี เมื่อร่างกายของเธอมันไม่ยอมขัดขืนเขาเลยแม้แต่น้อย

จบตอนที่4