ตอนที่1

“ลางานเหรอไอ้สัส!”

โครม!!

ขวดน้ำยาล้างรถราคาแพงลอยละลิ่วมากระแทกพื้นแตกกระจาย น้ำยาไหลนองเต็มพื้นอู่ เสี่ยกานต์ร่างท้วมใหญ่เดินเตะอุปกรณ์ล้างรถระเนระนาด ใบหน้าบึ้งตึงดุดันจนลูกน้องยืนตัวสั่นเป็นลูกนก “งานล้นมือ รถลูกค้าจ่อคิวอยู่อีกเป็นสิบ มึงกล้าดียังไงทิ้งอู่ไปแบบนี้ ไอ้แบ้งค์! อยากตกงานมากใช่ไหม!”

“เสี่ยใจเย็นครับ... ไอ้แบ้งค์มันไม่ได้ทิ้งงานนะครับ มันไปธุระด่วนเลยส่งน้องแถวบ้านมาทำแทนครับ”

“ส่งใครมาแทน? มึงเห็นรถลูกค้ากูเป็นรถขยะเหรอถึงเอาใครที่ไหนก็ไม่รู้มาแตะ รถคันละเป็นล้าน มึงเอาความรับผิดชอบที่ไหนมาค้ำประกันห้ะ!” เสี่ยกานต์ตวาดลั่น มือหนาขว้างผ้าทิ้งอย่างหัวเสีย

เสี่ยกานต์เดินกระแทกเท้าออกมาจากมุมมืดของคาร์แคหรูด้วยอารมณ์คุกรุ่น สายตาคมกริบกวาดมองด้วยความหมายจะอาละวาดให้พังไปข้าง

กึก...

แต่จังหวะที่ปะทะเข้ากับร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างรถหรู เสี่ยกานต์ก็ชะงักฝีเท้าเสียงสบถด่าในลำคอเงียบหายไปในทันที

"สะ สวัสดีครับ"

ร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าผิวขาวจัดจนตัดกับชุดนักศึกษาที่สวมใส่ ใบหน้าจิ้มลิ้มดูนุ่มนิ่มแถมดวงตากลมโตก็สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ท่าทางเงอะงะดูใสซื่อเสียจนคนเถื่อนอย่างเสี่ยกานต์ที่กำลังโมโหสุดขีดนิ่งค้างไปชั่วขณะ

“เสี่ย... ครับ...”

เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นแผ่วเบาเหมือนกระซิบดึงสติเสี่ยกานต์ให้หลุดจากภวังค์ แต่แทนที่เขาจะตวาดกลับอย่างที่เคยทำ สายตาของเขากลับกวาดมองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เสี่ยกานต์สาวเท้าหนักๆ เข้าไปหาร่างบางถอยกรูดไปเบียดเข้ากับตัวรถหรู ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก เสี่ยเจ้าของอู่ไม่เปิดโอกาสให้หนี เขาขยับกายหนาใหญ่เข้าไปประชิดแทบไม่มีที่ว่างให้ขยับ ก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างยันตัวถังรถกักร่างเล็กไว้ตรงกลางวงแขนทันที

เสี่ยกานต์ก้มใบหน้าอวบอ้วนดุดันลงมาพินิจคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด สายตาคมกริบไล่กวาดมองใบหน้าใสซื่อที่แดงก่ำด้วยความประหม่า ผิวพรรณของเด็กหนุ่มเนียนละเอียดจนน่าหมั่นไส้ แก้มใสที่ยังมีความนุ่มนิ่มแบบเด็กวัยรุ่นมันดึงดูดสายตาคนเถื่อนจนเขาต้องหรี่ตาลง กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวลอยปะทะจมูกคนรักความสะอาดให้เผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว

ฟื้ดดด

“มือเล็กแค่นี้...”

เสี่ยกานต์แค่นเสียงห้าวต่ำพลางคว้าข้อมือเรียวของเรืองขึ้นมาดู เขาใช้นิ้วโป้งคลึงวนบนหลังมือเนียนนุ่มนั้นอย่างถือสิทธิ ดวงตาหรี่มองนิ้วเรียวสวยสลับกับใบหน้าตื่นๆ ของเด็กหนุ่ม

“นิ้วเล็กเท่าเล็บหมาแบบนี้จะล้างรถเสร็จชาติไหนห้ะ?”

เสี่ยกานต์โน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะบดเบียดกับแก้มใส เขากดสายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างกดดัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากในขณะที่เขาลากสายตามองริมฝีปากบางของอีกฝ่ายอย่างเปิดเผย

"จะมาทำงานแทนไอ้แบงค์ใช่ไหม"

"ค ครับ"

"หึ่ ถ้าทำไม่ดีกู เอา มึงตาย"