ตอนที่ 2

ทุ่มกว่าแล้ว อู่ล้างรถที่เคยจอแจกลับเงียบสนิทเหลือเพียงแสงไฟนีออนสลัวๆ ที่สะท้อนกับพื้นปูนเปียกแฉะ เรืองในสภาพที่เปลี่ยนไปจากตอนกลางวัน ชุดนักศึกษาถูกถอดทิ้งเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางกับกางเกงบ๊อกเซอร์ขาสั้นที่แนบไปกับผิวเนื้อเพราะความชื้นแฉะ

ร่างเล็กดูเด๋อด๋างกเงิ่นจากการทำงานเกินกำลัง ทั้งวันเสี่ยกานต์แอบจับตามองอยู่ไม่ห่าง ยิ่งเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ เวลาที่เจ้าตัวก้มๆ เงยๆ ขัดรถจนบั้นท้ายงอนนั่นส่ายไปมาหลังจากไปซื้อของกินให้เสี่ยมาหลายรอบ

เสี่ยตัวอ้วนขี้หงุดหงิดบ้างานโมโหหิวดุลูกน้องทำงานหิววนอยู่แบบนั้น

เสี่ยกานต์ก้าวเดินออกมาจากตัวออฟฟิศช้าๆ ในมือคีบบุหรี่ที่ควันจางหายไปในอากาศ เขามายืืนซ้อนหลังร่างเล็กที่กำลังขัดล้อรถอยู่โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวท่ามกลางหยดน้ำที่เกาะพราวบนผิวขาวจัดต่างจากลูกน้องเถื่อนล่ำกล้ามโตที่ไม่น่ามองเท่าใด

พรึ่บ!

"อ๊ะ! เสี่ย"

เรืองสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันมาเห็นเงาร่างใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างหลัง ความลื่นจากน้ำยาที่นองพื้นทำให้เท้าเล็กๆ เสียหลักจนถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกหนาแน่นของเสี่ยกานต์เข้าเต็มเปา

ปึ้ก!

แขนเล็กตวัดโอบร่างอ้วนหนาเป็นที่ยึดเหนเอวสอบของคนตัวโตกว่าแน่นเพื่อประคองตัว

จังหวะที่เสี่ยกานต์คว้าหมับเข้าที่บั้นท้ายงอนงามนั่นเพื่อพยุงให้ทรงตัว ร่างใหญ่กลับชะงักกึก สัมผัสที่นุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือและไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบ๊อกเซอร์บางๆ ทำเอาหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะดิบเถื่อนมาตลอดชีวิตกลับกระตุกวูบอย่างแรงจนสั่นไหว

เสี่ยกานต์นิ่งค้างไปวินาทีหนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเด็กหนุ่มที่ปนกับกลิ่นน้ำยาล้างรถลอยเข้าจมูก ความดุดันที่เคยมีมลายหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความรู้สึกใจเต้นโครมครามที่ตัวเขาเองยังนึกไม่ถึงว่าชีวิตนี้จะได้สัมผัสกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่รุนแรงขนาดนี้

เสี่ยกานต์ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านบีบเค้นบั้นท้ายงอนงามนั้นแรงๆ จนเนื้อนุ่มหยุ่นปลิ้นผ่านอุ้งมือ ก่อนจะออกแรงกดร่างเล็กให้ถอยไปเบียดเข้ากับตัวถังรถกระบะคันใหญ่ที่เพิ่งล้างเสร็จจนแผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับเหล็กเย็นเยียบ

เรืองตัวสั่นเทา ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีระเรื่อลามไปถึงใบหู ร่างเล็กก้มหน้างุดหลบสายตาคมกริบที่กำลังโลมเลียไปทั่วร่าง แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากประท้วงเสี่ยกานต์แม้แต่คำเดียว