All Chapters of สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 5 || เชื่อข้าเถิด ไม่เกิดปัญหาขณะที่รถม้าขององค์ชายเจ็ดไปพ้นหน้าตำหนัก ภายในเรือนชิงอวิ๋นอบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องหอมฟุ้งกระจาย แสงเทียนสีส้มสลัวทอดสะท้อนผ่านม่านโปร่งสีแดงชาด ละอองควันจากเตาทองเหลืองลอยอ้อยอิ่งอยู่กลางอากาศ บรรยากาศภายในเงียบสงบในห้องหอ เจ้าของเรือนคนใหม่ย้ายจากตั่งตัวยาวริมหน้าต่างมานอนอยู่บนเตียงกว้างอย่างสบายอารมณ์ หรงเยียนเหมยเอนกายผ่อนคลาย ปล่อยให้ปี้อี้ชโลมน้ำมันหอมกลิ่นบุปผาลงบนเส้นผมดำขลับอย่างแผ่วเบา ขณะที่ปี้ฟางกำลังนวดเท้าเล็กของนายสาวด้วยความใส่ใจ นิ้วมือทั้งสองลงน้ำหนักได้พอดี จนผู้เป็นนายหรี่ตาลงด้วยความสบายใกล้เคลิ้มหลับเต็มทนเด็กสาวสวมเพียงอาภรณ์สีอ่อนเนื้อบางเบา เพราะเตรียมตัวเข้านอน ผิวขาวละเอียดที่ผ่านการแช่น้ำอุ่นมายิ่งดูนุ่มนวลน่าทะนุถนอม ดวงตาทั้งสองถูกปิดด้วยแผ่นแตงกวาเย็นเพื่อคลายความบวมช้ำจากการร้องไห้แทบขาดใจเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนหากผู้ใดไม่รู้ความจริง เกรงว่าคงคิดว่าพระชายาเอกหรงกำลังนอนเสียใจจนหัวใจแตกสลายอยู่ภายในเรือน เพราะถูกสวามีทอดทิ้งในคืนเข้าหอเป็นแน่ทว่าในความเป็นจริง เด็กสาวกลับกำลังนอนให้นางกำนัลปรนนิบัติอย่างผ่อนคลาย พล

ตอนที่ 6 || อย่าลองดีกับพระชายาหรงวันใหม่มาเยือนใต้หล้าอีกครั้ง ท้องฟ้าเหนือมหานครเหยียนจิ้งยังคงมืดสลัว ลมหนาวยามเช้าพัดผ่านชายคาตำหนักเหมันต์ เกิดเสียงแผ่วเบา ขณะที่ผู้คนส่วนใหญ่ในตำหนักองค์ชายเจ็ดยังจมอยู่ในห้วงนิทรา เนื่องจากเหน็ดเหนื่อยจากงานมงคลเมื่อคืนที่ยืดเยื้อจนดึกแต่ร่างเล็กของสาวน้อยวัยสิบห้าปีกลับลืมตาตื่นขึ้นตามความเคยชิน ต่อให้เมื่อคืนจะเข้านอนดึกเพียงใด หรงเยียนเหมยก็ยังตื่นในยามอิ๋นเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนนี่คือวินัยที่นางยึดถือมาตลอดสิบปีในวังหลัง ซึ่งต่อให้ฝนตก ลมแรง หรือร่างกายอ่อนล้าเพียงใด นางก็ไม่เคยปล่อยให้ตนเองเกียจคร้านแม้แต่วันเดียว เพราะผู้ที่ถ่ายทอดวิชาทั้งหมดให้นางเคยกล่าวไว้ว่าผู้ที่อยากมีชีวิตรอดในวังหลวง ต้องมีสิ่งหนึ่งเหนือกว่าผู้อื่น นั่นคือความมีวินัยและอกทนเข้มงวดกับตนเองเด็กสาวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบงัน โดยไม่ปลุกปี้ฟางกับปี้อี้ที่นอนเฝ้าอยู่อีกห้องติดกัน นางจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย ก่อนเปลี่ยนเป็นอาภรณ์รัดกุมสีเข้ม มัดผมสูงอย่างทะมัดทะแมง แล้วเดินออกไปยังลานด้านหลังเรือนเพียงลำพังอากาศยามเช้าหนาวเย็นจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว พื้นหินยังชื

ตอนที่ 7 ||ลงมือโดยมิต้องลงมือนี่คือวิถีของคนฉลาดหลังจัดการเรื่องภายในโถงกลางเรียบร้อย หรงเยียนเหมยก็พาคนสนิทกลับมายังตำหนักชิงอวิ๋นทันที ยังมิได้ไปรับมอบการดูแลในวันนี้ นางให้พ่อบ้านใหญ่ถังซวนได้เตรียมตัวอีกเจ็ดวัน รอให้พ้นพิธียกน้ำชากับธรรมเนียมกลับบ้านเดิมผ่านพ้นไปเสียก่อนยามเดินพ้นออกมาสีหน้าของเด็กสาวยังคงสงบนิ่ง ราวกับเรื่องอี๋เหนียงทั้งสามแข็งข้อใส่นางเมื่อครู่ เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าให้ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว ซึ่งก็มิผิด หรงเยียนเหมยย่อมมิเก็บมาใส่ใจตลอดทางกลับเรือน บ่าวรับใช้ที่พบเห็นพระชายาเอกต่างรีบหยุดยืนก้มศีรษะคารวะด้วยความนอบน้อมเช่นเดิม ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าสบสายตาของนางนานเกินจำเป็นยิ่งข่าวที่เกิดขึ้นในโถงกลางแพร่กระจายรวดเร็วยิ่งกว่าลมหนาวยามเช้า ทุกชีวิตในตำหนักเหมันต์ยิ่งระวังตนและเพียงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม บ่าวทั้งตำหนักต่างก็รู้กันทั่วแล้วว่า พระชายาเอกหรงผู้เพิ่งแต่งเข้าตำหนักเมื่อคืน มิใช่สตรีอ่อนแอที่ผู้ใดจะรังแกได้ง่ายและประโยคที่ว่า..."ผู้ใดไม่มา ก็ถือว่าไม่ใช่คนของตำหนักองค์ชายเจ็ด"ก็กลายเป็นหัวข้อที่ผู้คนกระซิบกระซาบกันไปทั่วทุกมุมตำหนักแต่

ตอนที่ 8 || เฉินเสวียนไท่ ไอ้คนสารเลว!และแล้ว ช่วงเวลาอันสงบสุขเพียงน้อยนิดของหรงเยียนเหมยก็สิ้นสุดลงแล้วในวันนี้ อรุณรุ่งของวันนี้คือวันที่สามหลังออกเรือนของนางกับเฉินเสวียนไท่ตามธรรมเนียมของแคว้นต้าเหยี่ยน เมื่อเจ้าสาวแต่งเข้าตระกูลสามีครบสามวัน จะต้องเดินทางกลับบ้านเดิมพร้อมสวามี เพื่อคารวะบิดามารดา ญาติผู้ใหญ่ และรับพรจากคนในตระกูล ถือเป็นพิธีสำคัญที่ประกาศว่าหญิงสาวได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างสมบูรณ์แต่หรงเยียนเหมยไม่มีบ้านเดิมให้กลับอีกแล้วสถานที่เพียงแห่งเดียวที่นางยังกล้าเรียกว่า "บ้าน" คือ ตำหนักจาวหยาง ที่ประทับของสวีหวงกุ้ยเฟย และนั่นคือจุดหมายของการกลับบ้านตามธรรมเนียมในครั้งนี้ทว่า ก่อนจะไปถึงตำหนักจาวหยาง นางยังต้องผ่านด่านของอสรพิษอีกหลายตัวเพียงคิดถึง เด็กสาวก็รู้สึกปวดหนึบขึ้นมาที่ขมับ อ่อนล้าอยู่สองส่วน เพราะวันนี้มิใช่เพียงต้องกลับบ้านเดิม หากยังต้องยกน้ำชาคารวะผู้ใหญ่ฝ่ายสามีตามธรรมเนียมอีกด้วยเดิมทีพิธีนี้ควรเสร็จสิ้นตั้งแต่วันรุ่งขึ้นหลังพิธีสมรส ทว่าเฉินเสวียนไท่เอาแต่หมกตัวอยู่ในหงเหลียนเก๋อตลอดสามวัน นางกับเขาจึงยังมิได้เข้าเฝ้าคารวะผู้ใดแม้แต่คนเดียวเมื่อ

ตอนที่ 9|| พระชายาปากดีกับสวามีต่ำช้านั่นก็เพราะอีกฝ่ายมิใช่เพียงเชื้อพระวงศ์เท่านั้น หากแต่เฉินเสวียนไท่ยังเป็นองค์ชายที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุดในบรรดาโอรสทั้งหมด ไม่ว่าเขาจะก่อเรื่องร้ายแรงเพียงใด คนที่ถูกตำหนิมักไม่ใช่เขา หากเป็นผู้ที่ทำให้องค์ชายผู้เป็นที่รักของฮ่องเต้ต้องขุ่นเคืองพระทัยหากวันนี้นางเผลอลงมือจริง ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดคงมิใช่เขาได้รับบาดเจ็บ เพราะต่อให้ศีรษะแตกหรือแขนหัก อย่างมากก็เพียงเรียกหมอหลวงมารักษา แต่ตัวนางในฐานะพระชายา หากกล้าแตะต้ององค์ชายผู้เป็นที่รักของฮ่องเต้ เกรงว่าคงถูกจับมัด ลากออกไปประหาร โดยไม่มีโอกาสได้เอ่ยคำแก้ตัวแม้แต่ประโยคเดียวเมื่อคิดถึงตรงนั้น หรงเยียนเหมยก็ได้แต่สูดลมหายใจลึก พยายามกดไฟโทสะที่กำลังลุกโชนอยู่ในอกให้สงบลงทีละน้อยนางเม้มริมฝีปาก ก่อนฝืนยกยิ้มอ่อนโยนที่ผ่านการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก รอยยิ้มนั้นงดงาม อ่อนหวาน และเรียบร้อยเสียจนผู้ใดพบเห็นก็คงนึกว่านางเป็นภรรยาผู้แสนอ่อนโยน"พี่หลงไท่เพิ่งกลับมา คงเหนื่อยแล้ว หิวหรือไม่เพคะ เสวยอาหารก่อนดีหรือไม่"ถ้อยคำที่เปล่งออกมานุ่มนวลดุจสายน้ำ แต่ความคิดในใจกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงความจริงแล้