All Chapters of สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงของเฉาฉู่ดังขึ้นอย่างราบเรียบ ทว่าหนักแน่นจนทุกคนในห้องหันไปมองเป็นตาเดียว แม้ภายในโถงหน้าจะยังเต็มไปด้วยเสียงลมหายใจหนักหน่วงและกลิ่นอายแห่งความโกรธที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขากลับยังยืนหลังตรง สีหน้าเรียบเฉยไม่ต่างจากเดิม"การกระทำเช่นนี้ ไม่ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ"ฟ่านเหรงยนกับหานตงถึงกับเบิกตากว้าง หัวใจแทบหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า ในห้วงเวลาที่องค์ชายเจ็ดกำลังเดือดดาลถึงขีดสุด จะยังมีคนกล้าเอ่ยถ้อยคำเช่นนี้ออกมาตรง ๆเฉินเสวียนไท่หันขวับในทันที ดวงตาแดงก่ำจับจ้องเฉาฉู่เขม็ง ราวกับเปลวเพลิงแห่งโทสะทั้งหมดในร่างกำลังพุ่งตรงไปยังหัวหน้าขันทีใหญ่เพียงผู้เดียว "แต่นางด่าทอเปิ่นหวาง! แล้วยังลงโทษอี๋เหนียงทั้งสามของเปิ่นหวางโดยไม่บอกกล่าว!"น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเฉินเสวียนไท่ดังก้องไปทั่วห้อง พ่อบ้านใหญ่ถังที่เพิ่งรีบร้อนกลับมาจากไปสั่งคนไปรับหมอหลวงได้แต่ชะงักอยู่หน้าประตูโถงหน้าสุดมิกล้าก้าวต่อ สายตาเหลียวมองคนซ้ายทีคนขวาที ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำใดออกมา บรรยากาศทั้งห้องตึงเครียดจนแทบไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง ขณะที่เฉาฉู่เพียงทอดตามองผู้เป็นนาย ก่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเ

ตอนที่ 12 ||ตีได้ดี!ตกดึก อากาศยิ่งหนาวเย็นกว่าเดิมหลายส่วน ลมกลางคืนพัดลอดผ่านรอยแยกของแผ่นไม้เก่าเข้ามาเป็นระยะ เสียงหวีดหวิวดังแผ่วเบาอยู่ข้างหูไม่ขาดสาย กลิ่นฟางเก่า และกลิ่นอับของฟืนที่กองสุมมานานหลายปีอบอวลอยู่ทั่วเรือนเก็บฟืน จนแม้แต่การหายใจก็ยังรู้สึกอึดอัดเวลานี้ผู้คนในตำหนักองค์ชายเจ็ดต่างหลับพักผ่อนไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงเหล่าองครักษ์ที่ยืนเฝ้ายามตามจุดต่าง ๆ ท่ามกลางหิมะซึ่งเริ่มตกลงมาอีกระลอกตั้งแต่ช่วงบ่ายและยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เกล็ดหิมะสีขาวปลิววนไปตามแรงลม ก่อนค่อย ๆ ทับถมบนหลังคาและพื้นลานจนหนาขึ้นเรื่อย ๆภายในเรือนเก็บฟืนหลังตำหนัก หรงเยียนเหมยนั่งกอดเข่าอยู่บนกองฟางแห้ง ห่อตัวจนแทบเป็นก้อน ปลายจมูกแดงเรื่อเพราะความหนาว ใบหน้าเล็กงอง้ำไม่ต่างจากเด็กที่เพิ่งถูกแย่งขนม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความคับแค้น"ไอ้ตัวบัดซบเสวียนไท่!"เด็กสาวพึมพำด่าพระสวามีต่ำช้า พลางใช้ปลายไม้ฟืนเขี่ยพื้นดินไปเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ลมหนาวพัดลอดเข้ามาตามรอยแยกของฝาเรือน นางก็ยิ่งห่อไหล่ กัดฟัน และสบถด่าหนักกว่าเดิม เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างถึงที่สุดเวลาผ่

ตอนที่ 13 ||เงินซื้อมิได้ (หากไม่มากพอ)"เปิ่นหวางมีเรื่องจะว่าจ้างให้เจ้าช่วย"เฉินเสวียนไท่ตัดบทเข้าประเด็นทันที หลังเสียเวลาปะทะคารมกับนางมาพักใหญ่ เขารู้ดีว่าหากยังปล่อยให้พระชายาตัวน้อยพูดต่อ มีหวังคงถูกยั่วโทสะจนลืมเหตุผลที่ปีนหน้าต่างมาถึงเรือนเก็บฟืนในคืนนี้เสียก่อน อีกทั้งเขายังรู้จักนิสัยของหรงเยียนเหมยดี นางเป็นคนรักเงินยิ่งกว่าสิ่งใด งกก็จริง เค็มก็จริง แต่หากค่าตอบแทนมากพอ เรื่องที่ยากเพียงใดนางก็พร้อมจะรับไว้พิจารณา ดังนั้นสำหรับสตรีตรงหน้า วิธีที่ง่ายและตรงที่สุดก็คือ...ใช้เงินเปิดทางหรงเยียนเหมยได้ยินคำว่า ‘ว่าจ้าง’ ก็ยกคางขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง สีหน้าราวกับถูกดูหมิ่นศักดิ์ศรีอย่างร้ายแรง"เหตุใดองค์ชายจึงตรัสเช่นนี้"นางเอ่ยเสียงแผ่ว แววตาฉายความน้อยใจได้แนบเนียนเสียจนผู้ที่ไม่รู้จักตัวตนของนางจริง ๆ คงเชื่อสนิทว่าพระชายาตัวน้อยกำลังเสียความรู้สึก"เยียนเหมยมิใช่คนที่จะใช้เงินซื้อได้นะเพคะ"เฉินเสวียนไท่มองสีหน้าซื่อตรงนั้นนิ่ง ๆ ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่เชื่อสักคำที่หรงเยียนเหมยพ่นออกมาจากเรียวปากงาม"ห้าหมื่นตำลึงเงิน"ทันทีที่ตัวเลขหลุดออกจากปาก สี

ตอนที่ 14 ||พระชายาหรงถูกงูพิษกัด!พออรุณรุ่งมาเยือน หิมะที่โปรยปรายตลอดทั้งคืนก็เริ่มเบาบางลง เม็ดหิมะสีขาวลอยเอื่อยลงจากท้องฟ้าราวกับขนนก ก่อนทับถมเป็นชั้นหนาบนหลังคากระเบื้อง กิ่งไม้ และลานหินทั่วทั้งตำหนักองค์ชายเจ็ด ท้องฟ้ายามเช้ายังคงหม่นมัว ถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาหนักอึ้ง ไม่ปรากฏแม้แต่แสงอาทิตย์ อากาศหนาวเย็นจนทุกลมหายใจของผู้คนกลายเป็นไอขาวลอยคลุ้งอยู่เบื้องหน้าภายในตำหนัก บ่าวรับใช้ทยอยตื่นขึ้นมาตั้งแต่ย่ำรุ่ง ต่างเร่งก่อเตาไฟ ต้มน้ำร้อน และจัดเตรียมสำรับอาหารเช้า เสียงฝีเท้าและเสียงเปิดปิดประตูดังแผ่วเบาเป็นระยะตามระเบียงยาว ทุกคนล้วนเดินอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าพูดคุยหรือส่งเสียงดังแม้แต่น้อยเพราะต่างรู้กันดีว่า...เจ้าของตำหนักอารมณ์ไม่สู้ดีมาตั้งแต่เมื่อวานองค์ชายเจ็ดขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือตลอดทั้งวันและทั้งคืนตั้งแต่มีปากเสียงกับพระชายาหรงลงสั่งลงโทษเอานางไปขังในเรือนเก็บฟืนท้ายตำหนักจึงไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปรบกวน แม้แต่พ่อบ้านถังยังทำได้เพียงส่งคนเฝ้าอยู่ด้านนอก คอยเปลี่ยนน้ำชาและเติมถ่านในเตาเป็นระยะเท่านั้นภายในห้องหนังสือ กลิ่นหมึกกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยคลุ้งปะปนกับก

เฉาฉู่รีบคุกเข่าลงข้างกาย พลางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของนาง ความร้อนแผ่ผ่านปลายนิ้วจนหัวหน้าขันทีใหญ่หน้าถอดสี แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่านั้นก็ คือหลังมือขวาของหรงเยียนเหมยบนผิวขาวละเอียด มีรอยเขี้ยวงูสองจุดฝังลึกอย่างชัดเจน รอบบาดแผลเริ่มบวมแดงและเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นเลือดบริเวณนั้นเป็นคล้ำลามขึ้นตามข้อมืออย่างน่าหวาดหวั่น เฉาฉู่หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มนี่มันรอยเขี้ยวของงูมีพิษ!"แย่แล้ว!"หัวหน้าขันทีใหญ่ร้องเสียงหลง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด พลางรีบประคองร่างของเด็กสาวไว้ในอ้อมแขน เกรงว่าหากปล่อยแม้เพียงนิด นางจะทรุดลงไปกองกับพื้น"เสี่ยวลั่ว!"เฉาฉู่ตะโกนเรียกเสียงดัง ดวงตาไม่ละจากใบหน้าซีดขาวของพระชายาแม้แต่ชั่วพริบตาเดียว"ขอรับ เฉากงกง" เสี่ยวลั่วรีบขานรับทันที ก่อนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน พร้อมรอฟังคำสั่งโดยไม่กล้าชักช้า"รีบไปหาพ่อบ้านถัง ให้ส่งคนไปเชิญหมอหลวงฮั่วเดี๋ยวนี้!" เฉาฉู่ออกคำสั่งรวดเดียวด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน มือที่ประคองหรงเยียนเหมยไว้สั่นเล็กน้อย แม้พยายามข่มสติไว้เต็มที่ แต่ความกังวลกลับฉายชัดอยู่บนใบหน้าของหัวหน้าขันทีใหญ่อย่างปิ