Todos os capítulos de BAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ |: Capítulo 11 - Capítulo 20

-- ก้านแก้ว --ฉันเดินลงมาด้านล่างในเช้าวันใหม่เพื่อเตรียมตัวจะไปมหาลัยตามปกติ หลังจากที่หยุดเรียนมาหนึ่งวัน วันนี้ฉันมีเรียนเก้าโมงเช้าเลยต้องรีบหน่อย ซึ่งตอนนี้ก็... เจ็ดโมงแล้ว"สวัสดีค่ะป้าหวาย""คุณหนูแก้ว เช้านี้รับอะไรดีคะ""ป้าหวายทำอะไรให้ทานหนูก็ทานได้หมดค่ะ""ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวป้าจะทำอาหารรสอ่อนๆ ให้ทานตอนเช้าจะได้ไม่หนักท้องจนเกินไปนะคะ""ได้ค่ะ"ฉันเดินไปหย่อนตัวนั่งลงในห้องนั่งเล่นตามปกติ เพราะฉันไม่ค่อยชอบความโล่งเกินไปของห้องทานอาหาร คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูไลน์งานที่พิไลส่งมาให้เมื่อคืน พร้อมกับเลคเชอร์คร่าวๆ ของเธอดวงตากลมโตกลองกลิ้งกวาดสายตามองตัวอักษรไปด้วยความตั้งใจ จนรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่ยวบยาบลงของโซฟาอีกตัวจึงได้เงยใบหน้าขึ้นมองพี่คาร์... นั่งจิบกาแฟในมือถือแล็ปท็อปไว้ ใบหน้าคมคายดูเคร่งเครียดมาก หากดูจากการแต่งตัวแล้วเขาคงจะเพิ่งกลับเข้ามาไม่นานนี้แน่ เพราะยังอยู่ในชุดเมื่อวานอยู่เลย"อาหารได้แล้วค่ะคุณหนู""ขอบคุณค่ะ""ผมขอแบบเธอครับป้าหวาย""ได้ค่ะคุณคาร์เตอร์"อืม... ทำไมวันนี้ไม่หงุดหงิดนะ เขาดูแปลกๆ สุภาพมากขึ้นหรือเพราะฉันไม่เคยได้ยินเขาคุยกับคนอ

ก้านแก้วช้อนสายตาขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมองเจ้าของห้องทำงานกว้าง เธอนั่งจิ้มโทรศัพท์มานานนับกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วคนที่บอกว่าจะให้เธอช่วยยังคงนั่งหน้าเครียดอยู่หน้าเอกสารกองโตที่มือขวาของเขาเพิ่งเอาเข้ามาอยู่เลย และไม่มีทีท่าว่าจะสอนงานเธอเลยด้วยซ้ำคนตัวเล็กวางเครื่องมือสื่อสารในมือลงบนโต๊ะเล็กด้านหน้า ขยับตัวบิดคลายความตึงของเส้นเอ็นตามเรือนร่างกายเล็กน้อย เหลือบสายตาขึ้นมองมาเฟียหนุ่มอีกครั้งก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจากโซฟากลางห้อง ถอดรองเท้าผ้าใบสีขาวออกวางบนพื้น แล้วย่ำเท้าเปล่าสวมเพียงถุงเท้าสีขาวเดินไปสำรวจตามมุมห้องต่างๆ เพื่อคลายความเบื่อหน่ายเธอไม่ได้เดินเฉียดเข้าไปใกล้บริเวณกระจกที่สามารถมองทะลุออกไปด้านนอกได้ เพราะแอบหวั่นใจกลัวเมื่อก้มลงมองความสูงจากบริเวณที่ยืนลงไปถึงพื้นด้านล่าง เธอเคยมีประสบการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เกี่ยวกับความสูง จึงค่อนข้างมีอคติกับมันมากกว่าสิ่งใดดวงตากลมโตกวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนชั้นวางหนังสือทีละเล่ม ซึ่งหนังสือทั้งหมดจะเกี่ยวกับธุรกิจทั้งหมดซะส่วนใหญ่ เท้าเล็กขยับก้าวเดินช้าๆ มาด้านข้างเรื่อยๆ จนหยุดชะงักเพราะชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็งและอุ่นในเวลาเด

แสงสีทองในยามเช้าของวันใหม่ตกกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนด้านล่างกระจายความสว่างไปทั่วห้องนอน ผ้าม่านผืนบางพลิ้วลอยยามต้องสายลมเย็นในยามเช้าเด็กสาวร่างเล็กนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาภายในห้องนอนส่วนตัว เปลือกตาบางขยับกลิ้งไปมาก่อนจะปรือตาขึ้นรับแสงตะวันช้าๆ "อือ~" ก้านแก้วครางเสียงงัวเงียอื้ออึงในลำคอ ยกมือบางขึ้นขยี้ตาเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้เข้ากับแสง กลอกกลิ้งดวงตากลมโตไปมาอย่างใช้ความคิดก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งใช้มือยันพื้นเตียงฟูกหนาไว้เรือนผมสวยตกลงมาด้านหน้าเล็กน้อย เธอก้มลงมองสำรวจร่างกายเห็นยังอยู่ในชุดนักศึกษาตัวเดิมแล้วให้เกิดย้อนความจำกลับไปเมื่อคืนจำได้ว่าหลังจากออกจากห้องมายังอีกห้องหนึ่งแล้วเธอได้รับขนมเล็กน้อยจากลูกน้องของเพื่อนคนตัวโต หลังจากนั่งทานจนหมดเพราะความหิวแล้วเธอก็นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์จนหลับไปเมื่อไหร่ก็จำไม่ได้ หลับลึกจนแม้แต่ตอนที่เขาพาเธอกลับมายังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"โอ๊ย! ก้านแก้วทำไมถึงกลายเป็นคนขี้เซาแบบนี้ไปได้นะ"ยกมือขึ้นจับหัวแล้วยีเรือนผมจนยุ่งเหยิง เลื่อนมือลงลูบใบหน้าหันดวงตากลมโตมองนาฬิกาบนผนังก่อนจะสะบัดชายผ้าห่มออกจากตัว ระบายลมหายใจหนักๆ พับ

"ออกไป!!"เสียงเข้มดุดันตวาดเสียงดังลั่นทั่วอาณาห้องกว้างจนแม่บ้านและลูกน้องที่ยืนสังเกตการณ์สะดุ้งตกใจไปตามๆ กัน มีเพียงฟีลิกซ์ที่ยังคงยืนนิ่งไม่สะท้านกับเสียงตวาดของเจ้านายหนุ่มร่างสูงของมือขวาปรายหางตามองลูกน้องด้านหลัง ส่งสัญญาณให้ออกจากห้องไป ก่อนทุกชีวิตในห้องจะตามกันออกไปช้าๆ รวมถึงแม่บ้านที่ส่งสายตาเป็นห่วงกังวลมองไปยังเด็กสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูด้วยภายในห้องกลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้งเมื่อทุกคนออกไปจนหมดแล้ว มาเฟียหนุ่มยังคงจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มเขม็งราวกับเธอได้ทำอะไรผิดร้ายแรงต่อเขามาก็ไม่ปานความอึดอัดน่ากลัวพลันทำให้ริมฝีปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว ก้านแก้วจิกเล็บลงบนกระโปรงพลีทตัวยาว พยายามหลบสายตาคมเข้มที่จ้องมาแทบจะตลอดเวลา เหลือบขึ้นมองขั้นบันไดขึ้นสู่ชั้นสองหวังให้เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวในตอนนี้ อารมณ์ร้อนของมาเฟียหนุ่มในตอนนี้น่ากลัวเกินกว่าจะพูดคุยอะไรด้วยได้ร่างเล็กหมุนตัวเข้าหาบันไดออกตัววิ่งสุดชีวิตขึ้นบันไดไปยังห้องส่วนตัว โดยไม่คิดที่จะหันหลังกลับมามองคนตัวสูงที่ยืนหายใจฟึดฟัดไม่สบอารมณ์อยู่ด้านหลังหลังจากเข้ามาด้านในห้องได้สำเร็จเธอก็จัดก

"ขึ้นรถฉันจะไปส่ง""...""มองหน้ามีปัญหาหรือไง""..."ก้านแก้วเลื่อนสายตาออกจากใบหน้าคมคายมองไปยังมือขวาของเขาที่ยืนหน้านิ่งอยู่ไม่ไกล หลังจากเธอเดินออกมาจากในบ้านมาเฟียหนุ่มก็รีบมาดักหน้าทันทีราวกับรีบร้อน ออกเสียงบังคับไม่พอยังกดดันทางสายตาให้เดินไปยังรถสปอร์ตหรูที่จอดถัดไปอีกด้วยคนตัวเล็กถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้ จำใจยอมเดินไปยังรถสปอร์ตคันหรูสีแดงเพลิงโดยไม่ได้พูดกับร่างสูงที่เดินตามหลังมาติดๆ ราวกับเงาสักคำหย่อนสะโพกลงนั่งบนเบาะด้านข้างคนขับ คล้องสายเบลล์มาคาดไว้เรียบร้อยเลื่อนสายตามองออกไปด้านนอกตัวรถในจังหวะที่ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มเข้ามานั่งประจำที่คนขับ เขาปรายตามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะละสายตาออก สตาร์ทรถแล้วกระชากตัวออกอย่างรวดเร็วภายในรถมีเพียงความเงียบและเสียงเครื่องยนต์ดังเบาๆ ให้พอรับรู้ว่ายังมีส่วนหนึ่งของบางสิ่งบางอย่างยังคงทำงานอยู่ เด็กสาวในชุดนักศึกษานั่งมองออกนอกรถตลอดระยะทางจนคนอารมณ์ร้อนเริ่มหงุดหงิด"เลิกเรียนกี่โมง""...""ก้านแก้วเธอจะเอาแบบนี้ใช่ไหม เมื่อคืนคงยังไม่เข็ดสินะถึงได้ท้าทายอารมณ์ฉันได้ตลอดแบบนี้ หรือจะแวะโรงแรมก่อนดีชักจะอยากสั่งสอนเด็กอวดดีซะแล้วสิ