Todos os capítulos de BAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ |: Capítulo 31 - Capítulo 40

ความปวดร้าวระบมปลุกเด็กสาวให้ตื่นจากภวังค์ฝันในช่วงเช้ามืดของวันใหม่ เปลือกตาบางปรือขึ้นมองแสงสลัวจากด้านนอกที่สาดส่องเข้ามานิ่วหน้าด้วยความปวดแสบบริเวณจุดอ่อนไหวกลางกายสาวเลื่อนสายตามองกายหนาด้านข้างที่กอดพาดท่อนแขนแกร่งลงมาบนเอวคอดสอดแขนใต้ท้ายทอยแทนหมอนหนุนให้เธอหนุนนอน ก้านแก้วหันหน้าเข้าหากัน แหงนใบหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายในระยะใกล้ชิด รู้สึกได้ถึงกลิ่นลมหายใจอุ่นเฉพาะตัวของเขารินรดจมูกและพวงแก้มเนียนใส ความใกล้ชิดทำให้ใจดวงเล็กเริ่มเต้นแรงขึ้น ยิ่งตอนที่คนตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกันเลือดลมในกายสาวก็แล่นพล่านจากหัวใจไปยังใบหน้าจนแดงเรื่อลามไปถึงลำคอขาวและใบหูทั้งสองข้างหลุบตามองริมฝีปากบางเฉียบแล้วยกมือขึ้นมาลูบไล้เบาๆ เม้มกัดสันในปากไว้ด้วยความประหม่าทั้งที่มีเพียงเธอที่รู้สึกตัวอยู่ในตอนนี้"ทำไมใจหนูถึงเต้นแรงเวลาอยู่กับพี่จังเลยนะ ทั้งที่พี่... ไม่ได้ชอบหน้าหนูเลยสักนิดแต่ใจหนูก็ยังเต้นแรงตลอด"ก้านแก้วเริ่มรู้สึกตัวว่าความรู้สึกของเธอไม่เปลี่ยนแปลงเลย ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกจนถึงวันนี้เธอก็ยังคงใจเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้คนตรงหน้ามาโดยตลอด แม้แรกๆ จะคิดว่าเป็นเพราะเธอไม่เค

ปึก!"พาย!" เสียงเข้มตวาดดังขึ้นในจังหวะที่ทุกคนกำลังนั่งดื่มกันอยู่ เจ้าของชื่อปรือตาขึ้นมองเจ้าของเสียงเข้มเพียงนิดแล้วหลุบสายตาลงกลับ ยกแก้วเครื่องดื่มมึนเมาด้านหน้าขึ้นมายกดื่มลงคออึกใหญ่"ทะเลาะกันแล้วเป็นแบบนี้ทุกที ทำไมชอบดื้อ""อื้อ~ อย่ามายุ่ง""พระพายเอาใหญ่แล้วนะกลับได้แล้ว"ภีมย่อตัวลงแย่งแก้วเครื่องดื่มจากมือบางมาวางบนโต๊ะ เขายอมเป็นคนอ่อนเสียงลงทั้งที่ยังมีปัญหาส่วนตัวกันอยู่ มือหนาจับใบหน้าเล็กไว้ทั้งสองข้างแล้วบังคับให้หันกลับมาสบตากัน"ภีมขอโทษที่งี่เง่าเอง กลับบ้านกันนะ""พายงอน... พายไม่ได้คิดอะไรกับพี่แซ็กมากเกินพี่ชายข้างบ้านแต่ภีมก็ไม่เชื่อ แถมยังพูดทำร้ายใจกันอีก..อึก!" สะอื้นในลำคอเบาๆ แล้วก้มหน้างุด"โอเคๆ ภีมผิดเองกลับบ้านกัน""พายเสียใจไม่อยาก...""ขอโทษครับกลับบ้านกันนะ อย่าพูดอะไรที่ฟังไม่เข้าหูเข้าใจไหม""ขู่เหรอ อึก..."ร่างสูงพ่นลมหายใจหนักๆ ออกทางปาก ก้มใบหน้าลงเล็กน้อยในขณะที่มือยังคงจังมือบางของแฟนสาวอยู่ เขารู้ตัวว่าตัวเองผิดที่หึงหวงแฟนสาวมากเกินไป แต่ใครเลยจะทนได้ล่ะหากเห็นคนรักอยู่กับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง ไหนยังจะดูสนิทสนมกันมากอีกด้วย"พี

หลายวันต่อมาเด็กสาวในชุดนักศึกษาถูกระเบียบนั่งเท้าคางเหม่อมองไปด้านหน้าอย่างไม่โฟกัสจุดใดสำคัญ ดวงตากลมโตมีความกังวลใจอยู่เต็มล้นจนเพื่อนที่นั่งอยู่เก้าอี้หินอ่อนตัวถัดไปได้แต่มองอย่างสงสัย นับจากวันที่มาเฟียหนุ่มเดินออกจากบ้านไปจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลาหลายวันมากแล้ว ก้านแก้วเธอยังไม่ได้เจอหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ เขาไม่ได้กลับมานอนบ้านพอเธอไปหาที่บริษัทก็ปฏิเสธการเข้าพบ มีเพียงฟิลิกซ์ที่ออกมาเจอเธอทุกวันแทนเจ้านายหนุ่มไม่รู้ว่าเขาต้องการหลบหน้าเพราะอะไร หรือเพราะเขารู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขาแล้วเขาเลยจะลงโทษเธอด้วยวิธีนี้ที่ละเมิดกฎที่ตกลงกันไว้ และเธอยัง... รับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่รักเขาแต่สุดท้ายก็ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้"แก้ว... มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า เล่าให้เราฟังได้นะ""เรา... เรื่องที่บ้านน่ะ""เรื่องใหญ่ล่ะสิ เราเห็นแก้วนั่งซึมมาหลายวันแล้วนะ""เรื่องใหญ่เหรอ? คงงั้นมั้งเพราะมันใหญ่สำหรับเราจริงๆ ""เล่าให้เราฟังได้นะเผื่อความอึดอัดในใจจะได้ทุเลาลงบ้าง"ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมองพิไลที่ยื่นมือมากุมมือเล็กบนโต๊ะเชิงให้กำลังใจ ร่างบางเผลอกัดกลีบปากอิ่มล่างแรงๆ จนรู้สึกเจ็บจี

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง แต่สำหรับคนที่นั่งทนฟังเสียงบาดใจด้านนอกกลับรู้สึกว่าเวลามันช่างช้าเหลือเกิน ก้านแก้วฟุบใบหน้าลงบนเข่าทั้งสองข้างความเงียบก่อนหน้ามีเสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาเป็นระยะเสียงด้านนอกเงียบไปแล้ว จนตอนนี้เธอสามารถได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นในลำคอตัวเองได้อย่างชัดเจนปึก ปึก!"ออกมา!"เสียงเข้มตวาดเสียงดังจากด้านนอกหลังจากเสียงทุบประตูหยุดลง น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของมาเฟียหนุ่มทำให้ความคิดก่อนหน้าว่านี่คือความคิดของเขาชัดเจนมากขึ้น เขา... รู้เห็นทุกอย่างและจงใจทำแบบนี้ให้เธอเห็น เขาช่างใจร้ายมากนักเด็กสาวค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยขาสั่นเทาเนื่องจากนั่งในท่าเดิมนานเกินไปจนเป็นเหน็บชา เท้าเล็กค่อยๆ ก้าวออกมาทั้งที่มันเจ็บจนแทบจะก้าวไม่ออก ก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าเปื้อนน้ำตากั้นเสียงสะอื้นไว้"ไปนั่งทำอะไรอยู่ในห้องน้ำทำไมไม่มาร่วมสนุกด้วยกันล่ะ""พะ... พี่คาร์" เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคำพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน"ใครเหรอคะ""เด็กที่บ้าน""เด็กที่บ้าน? ""..."คาร์เตอร์เงียบลง ปรายหางตามองเด็กสาวที่ยืนขาสั่นด้วยแววตาราบเรียบ ร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งบนขอบเตียงโดยมีนางแบบสา

หลายชั่วโมงต่อมา"การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีแต่คนไข้จะฟื้นเมื่อไหร่กูก็บอกไม่ได้ เพราะมันแล้วแต่ร่างกายของแต่ละบุคคลว่าจะตอบสนองได้เร็วแค่ไหน""อืม..""แต่มีเรื่องหนึ่งที่กูอยากให้มึงรู้ไว้ก่อน"คาร์เตอร์เงยใบหน้าขึ้นจากคนตัวเล็กบนเตียง เขายืนห่างจากเตียงไม่ใกล้และไม่ไกลมากนักเพราะโดนเอ็ดไปรอบหนึ่งเรื่องความสะอาดและความปลอดภัยของคนตัวเล็กมาแล้ว จึงไม่กล้าเข้าใกล้มากเท่าไหร่นัก หลักๆ คือห่วงความปลอดภัยของเธอมากกว่า"อะไร""ในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุศีรษะของคนไข้เกิดการกระทบกระเทือนอย่างแรงจนเกิดเลือดคลั่งในสมองแต่ได้การรับผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไงก็ต้องสแกนเพื่อความชัวร์ว่าไม่มีอะไรผิดพลาดตามมา แต่เรื่องที่กูจะบอกมึงคือ...""อะไรของมึงอ้ำอึ้งอยู่ได้""คนไข้อาจมีภาวะความจำเสื่อมแทรกซ้อน อาจจะจำเหตุการณ์ในช่วงระยะเวลาใกล้ๆ นี้ไม่ได้ หรือหากโชคดีเธออาจจะจำอะไรไม่ได้เลยรวมถึงตัวเองด้วย""เหี้ยลีโอ! จำตัวเองไม่ได้นี่มันโชคดีหรือไงวะ""ไม่รู้ว่ะกูก็คิดว่าอาจจะเป็นโชคดีของเด็กมันไง""นานเท่าไหร่... กว่าเธอจะจำได้"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบลงอยู่นานหลายนาที ดวงตาคมยังคงมองจับจ้องดวงหน้าเล็กไม่ว