BAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ | のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"แก้วมาถ่ายรูปกัน""อืม" รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าจิ้มลิ้มปรากฏ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเผยอออกเล็กน้อยให้เห็นฟันขาวสะอาดด้านใน เด็กสาวในชุดครุยสีแดงวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเพื่อนที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนก้านแก้วส่งยิ้มหวานให้กล้องที่กำลังกดชัตเตอร์จนเกิดแสงแฟลชก่อนจะได้ภาพนิ่งตามอิริยาบถท่าทางของแต่ละคน เธอวางมือลงบนไหล่บางของเพื่อน ก้มใบหน้าลงมองรูปที่ถ่ายออกมาอย่างพึงพอใจ เห็นได้จากรอยยิ้มที่กว้างจนตาหยีนั้นแล้วพลอยทำให้คนมองใจสั่นยิ้มตาม"เฮ้อ! จบแล้วเราก็ต้องถูกส่งไปเรียนต่อเมืองนอก ไม่อยากไปเลยอะ""ฟ้าไม่อยากไปเหรอ ทำไมไม่ลองคุยกับพ่อแม่ดูล่ะ""คิดว่าเราไม่คุยหรือไง เราพูดจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้วแต่พวกท่านก็ไม่ยอมรับฟังเราเลยอะ เราเหนื่อยจะพูดแล้ว"ฟ้าครามก้มใบหน้าลงวางสองมือที่ถือกล้องถ่ายรูปไว้บนหน้าตัก ยกมือขึ้นมาขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะเอียงใบหน้าหงอยไปซบบนไหล่เพื่อน"อย่างน้อยฟ้าก็ยังมีพ่อแม่ให้คอยพูดคุย ดูอย่างเราสิไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่หน้าตาเป็นยังไง ท่านจะเป็นคนยังไงเรายังไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำ""แก้ว~ เราขอโทษนะที่ทำให้แก้วคิดมาก เราจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว""บ้าน่า เราไม่ได้คิดมากสักหน่อย เ

"เป็นไรวะ มาถึงก็ยกเอาอย่างเดียว""หงุดหงิด""หงุดหงิดอะไรวะ""...เด็กบ้า แม่งไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นเลย""..."แม็กซ์เวลล์หันไปถามความเห็นจากคาเรนที่นั่งถัดไปด้านขวามือ แต่กลับได้รับเพียงการไหวไหล่เป็นเชิงบอกว่าไม่รู้ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นอย่างไม่สนใจ"เด็กไหนวะ""อยากรู้ไปทำไม เด็กนั่นมันไม่มีอะไรให้น่าสนใจสักนิด มีแต่นมกับหน้าที่พอดูได้นอกนั้นไม่มีดีสักอย่าง""เด็กใหม่มึง?""เด็กแม่กู"คิ้วหนาขมวดผูกชนกัน น้ำเสียงหงุดหงิดพลันทำให้นึกถึงเด็กที่มาดามโอลิเวียรับเลี้ยงดูเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา แต่ที่ต้องแปลกใจยิ่งกว่าเดิม คือเพื่อนตัวเองที่นั่งยกเหล้าเข้าปากราวกับน้ำเปล่านี่มากกว่า ตอนเห็นรูปถ่ายในตอนที่เธออายุประมาณสิบขวบยังว่าน่ารักอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเด็กบ้าไปซะอย่างนั้นปึก!แก้วเหล้าในมือกระแทกลงบนโต๊ะด้านหน้าก่อนร่างสูงกำยำของมาเฟียหนุ่มจะหยัดกายลุกขึ้นยืน มือหนายกขึ้นนวดหว่างคิ้วเบาๆ สะบัดใบหน้าเพื่อเรียกสติ"มึงจะไปไหน""ปลดปล่อย แม่งวันนี้หงุดหงิดทั้งวันถ้าได้นางแบบร่างเล็กๆ ร่องแน่นๆ สักคนกูคงจะหาย""เชี่ย! มึงนี่มันสำส่อนฉิบหาย""ใครสนวะ"คาร์เตอร์ไหวไหล่เล็กน้

ฉันไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ป้าหวายเดินเข้ามาพอดี ทำให้ฉันหันความสนใจออกจากพี่คาร์มาหาป้าหวายแทนกลิ่นหอมของข้าวต้มหมูลอยโชยมาชวนน่าทาน ทำให้นึกถึงเวลาตอนที่ยังอยู่โรงเรียนขึ้นมาเลย"ทานให้อร่อยนะคะ""ขอบคุณค่ะ"ป้าหวายยิ้มให้ฉันอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น โดยที่ฉันมองตามหลังบางนั้นไปจนหายไปกับตาเนื้อถึงได้หันกลับมาก้มลงมองถ้วยข้าวต้มด้านหน้าตักข้าวขึ้นมาหนึ่งคำโตยกขึ้นจ่อริมฝีปากแต่ต้องชะงักลงเพราะแรงยวบตัวลงของโซฟา"พี่คาร์อยากทานด้วยกันไหมคะ หรือจะนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกันคะ""กินไปเร็วๆ ฉันไม่มีเวลามานั่งรอเธอทั้งวัน""รอหนูทำไมคะ"ฉันเอียงใบหน้าถามด้วยความสงสัย วางช้อนในมือลงในถ้วยข้าวต้มตามเดิมรอคำตอบ ฉันยังไม่รู้ว่าพี่คาร์รอฉันทำไมเลยแต่หน้าพี่เขา.... เหมือนกำลังข่มอะไรไว้ในใจอยู่จนมันออกสีแดงก่ำขึ้นมา และคงเพราะพี่คาร์เป็นคนผิวขาวเหมือนพวกฝรั่งอยู่แล้วสีเลือดบนใบหน้าถึงได้ชัดเจนมากขนาดนี้"ถ้าไม่ใช่เพราะมาดามโอลิเวียล่ะก็ ฉันไม่ทนมานั่งกับเธอแบบนี้หรอกจำไว้""หนูทำอะไรคะ?""อย่าถามมากได้ไหมวะ! แม่งเดี๋ยวก็จับกระแทกซะเลย เด็กอะไรวะน่ารำคาญฉิบ นี

'ถึงไหนแล้วแก้ว'เสียงตะโกนจากปลายสายดังเล็ดลอดออกมาระหว่างที่คนตัวเล็กก้าวลงจากรถแท็กซี่ลงมาพอดี ก้านแก้วกวาดสายตามองป้ายไฟซึ่งถูกดัดเป็นชื่อร้านที่รุ่นพี่นัดหมายเล็กน้อย ส่องสายตามองเข้าไปด้านในโดยมีชายร่างใหญ่สองคนยืนเฝ้าหน้าประตูรับอยู่ด้านหน้า ใบหน้าเข้มดุดันไม่น่าเข้าใกล้พลอยทำให้ใจดวงเล็กบางลง เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง"ถะ.. ถึงแล้ว"'อยู่ข้างหน้าเหรอเดี๋ยวเราออกไปหา'"อืม" เธอขานรับเพื่อนเสียงเบาก่อนจะลดมือจับโทรศัพท์ลง หย่อนกลับเข้าไปในกระเป๋าสะพายหลังจากวันที่ได้รับข้อความว่ารุ่นพี่รหัสนัดเลี้ยงกัน เธอก็ไม่ได้สนใจโทรศัพท์อีกเลย เพราะอยากใช้เวลาอยู่กับผู้อุปการะมากกว่า จนวันนี้หลังจากไปส่งมาดามโอลิเวียขึ้นเครื่องเรียบร้อยแล้ว เธอถึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและได้เห็นข้อความที่ค้างไว้จากเพื่อนบอกถึงนัดที่เลื่อนเวลามาเป็นวันอาทิตย์แทนด้วยความเร่งรีบและไม่อยากให้คนอื่นรอนานเธอจึงไม่ได้ขออนุญาตผู้ปกครองชั่วคราวของเธออย่างคาร์เตอร์ก่อน คิดว่าหากเข้ามายังจุดที่นัดหมายแล้วค่อยส่งข้อความบอกลูกน้องของเขาจะได้ไม่โดนต่อว่าทีหลัง แต่หากคิดอีกมุมแล้ว... เขาอาจจะไม่ได้สนใจอะไรเธอเลยด้วยซ้ำก็ได้

"แม่งเอ๊ย! เอาไม่สุดว่ะ"เสียงสบถหยาบคายดังขึ้นหลังจากกระแทกตัวเข้าหาร่างเด็กของคลับเป็นครั้งสุดท้าย คาร์เตอร์ผละตัวออกห่างจากร่างเล็กที่นอนถ่างข้ากว้างมองจ้องหน้ามาเฟียหนุ่มด้วยอารมณ์คั่งค้าง"ออกไป!""ตะ... แต่""เงี่ยน? เดี๋ยวกูเรียกคนมาให้"ร่างสูงคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาพันรอบเอวสอบลวกๆ ถอดถุงยางอนามัยทิ้งลงในถังขยะอย่างไม่ไยดี เดินออกจากห้องพักรับรองบนชั้นบนสุด เดินดุ่มลงมายังชั้นสองโดยไม่สนใจสายตาใครว่ากำลังจ้องมองมาหรือไม่"นาย""ขึ้นไปจัดการที น่ารำคาญ""...""หมดฤทธิ์ยัง""น่าจะยังครับ ผมยังได้ยินเสียง..."ฟีลิกซ์เงียบเสียงลงเมื่อดวงตาคมดุดันตวัดขึ้นมองหน้านิ่ง เขาก้มใบหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงตัวหลบให้เจ้านายหนุ่มเดินเข้าไปด้านใน โดยมีลูกน้องอีกคนเป็นคนไขกุญแจให้หลังลับร่างสูงของเจ้านายหนุ่มแล้ว ใบหน้าคมสันถึงได้เงยใบหน้าขึ้นมา มองบานประตูที่ถูกปิดลงตามแรงอารมณ์เสียงดังปัง แล้วปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง"พี่... ที่นายพูดหมายความว่าไง เด็กนั้นไม่ถึงใจเหรอวะ เห็นหุ่นเอ็กซ์สเป็คนายสุดๆ ไม่ใช่เหรอวะ""พูดมากอยากโดนกระทืบหรือไง ไปจัดการได้แล้ว""ครับ แล้วพี่จะมายืนฟัง...""ไอ้เลียม!""ไป