Todos os capítulos de BAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ |: Capítulo 41 - Capítulo 50

"หลบไป""ขอโทษครับผมได้รับคำสั่งโดยตรงจากนายหญิงคงจะให้นายเข้าไปไม่ได้ครับ""มึงจะแข็งข้อกับกูคิดดีแล้วใช่ไหม"คาร์เตอร์ปรายตาขึ้นมองมือขวาคนสนิทของคนเป็นพ่อนิ่งๆ กรามหนาบดเข้าหากันเมื่อถูกขัดใจจนหงุดหงิดพรึ่บ!มือหนากระชากคอเสื้อเชิ้ตของลูกน้องกระแทกตัวเข้าหาผนังอย่างแรงโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว เอื้อมมือดึงมีดจากแนบเอวฟีลิกซ์ออกมาจ่อคออีกคนแววตาสงบเยือกเย็นราวกับจะบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าตนจะไม่ใจดีหากยังแข็งข้อต่อ"ต่อให้ตายผมก็จะไม่ยอมถอยครับ""หึ! เป็นคนที่ซื่อสัตย์ดีไม่ผิดที่แด๊ดจะยกมึงเป็นมือขวาแทนพ่อมึง""...""แต่มึงคงลืมไปว่าไม่เคยมีใครขวางกูได้หากว่ากูคิดจะทำอะไรแม้กระทั่ง... มัมกู ลากมันออกไปให้พ้นตากู"สั่งเสียงเข้มแล้วลดมือจากที่ถือมีดไว้จ่อคออีกคนลงแต่ยังคงทิ้งรอยแผลจากคมมีดบาดจนหยาดน้ำสีเข้มซึมไหลลงมาเล็กน้อยพอลขัดขืนต่อสู้กับเพื่อนร่วมอาชีพพยายามจะเข้าไปกีดขวางทางตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายแต่อีกฝ่ายก็มีมากกว่ามากทำให้เขาเสียเปรียบอยู่ไม่น้อย เขาถูกจับมือไขว้หลังแล้วเตะเข้ากับข้อพับขาอย่างแรงทำให้ทรุดตัวลงคุกเข่า จำต้องยอมให้คนเป็นนายน้อยเดินเข้าห้องพักฟื้นไปโดยทำไ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่หลังจากเวลาผ่านมาหลายวันแล้ว วันนี้ฉันต้องเข้าไปเรียนตามปกติแล้วเพราะขาดเรียนมาหลายวันกลัวจะตามเพื่อนไม่ทันยิ่งจำอะไรไม่ได้ยิ่งยากเข้าไปอีก เนื้อหาที่เรียนก็ไม่รู้จะยากง่ายแค่ไหนเหมือนกัน แต่ก็มีพิไล คนที่บอกว่าเป็นเพื่อนฉันคอยมาหาบ่อยๆ ตอนที่ยังอยู่โรงพยาบาล เอาชีทงานมาให้ฉันเองก็พออ่านคร่าวๆ ไม่ได้มากมายเพราะมัมคอยห้ามไว้ตลอด ส่วนตอนนี้นั้นฉันออกมาพักอยู่บ้านได้สามสี่วันแล้วส่วนผู้ชายคนนั้นเหรอ... ฉันไม่เจอเขาอีกเลย แต่ได้ยินแม่บ้านบอกนะว่าเขากลับมานอนบ้านแต่ฉันไม่เจอเลยสงสัยเขาคงจะกลัวเรื่องที่มัมเคยขู่ไว้ แต่เขาจะกลัวทำไมล่ะแค่มัมบอกว่าจะพาฉันไปซ่อนแค่นั้นเนี่ยนะ แต่ก็ดีแล้วฉันก็ไม่ได้อยากเจอหน้าเขาเหมือนกัน"อรุณสวัสดิ์ค่ะมัม""หนูแก้วตื่นแล้วเหรอลูก""ค่ะ แล้วแด๊ดไปไหนเหรอคะ""แด๊ดไปทำงานแล้วลูก มานั่งข้างมัมนี่มาลูก""ค่ะ" เท้าเล็กเดินเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ มัม แม่บ้านที่ยืนอยู่ไม่ห่างกันมากก็ยกถ้วยโจ๊กหมูมาวางด้านหน้าส่งกลิ่นหอมโชยมาแตะจมูกจนอดที่จะก้มหน้าสูดดมความหอมน่าทานไม่ได้ฉันก้มหน้าลงสูดดมความหอมเข้าเต็มปอดก่อ

'แอ้~ แอ้~'เสียงหยอกล้อจากด้านนอกปลุกคนตัวเล็กบนเตียงในห้องพักส่วนตัวให้ตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่ เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือขึ้นมองความสว่างที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาตกกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนด้านล่าง ปรับโฟกัสสายตาให้เข้ากับแสงก่อนจะขยับร่างเล็กน้อยความปวดร้าวลามไปทั่วร่างเล็กจนน้ำตาซึมออกหางตา ปลายจมูกโด่งเล็กแดงเรื่อรับกับริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำร้อนฉ่าบ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้ร่างกายเธอกำลังอยู่ในอุณหภูมิที่ผิดปกติ ก้านแก้วยกมือขึ้นปัดบางอย่างบนหน้าผากออกก่อนจะดันร่างกายหนักอึ้งให้ลุกขึ้นนั่งช้าๆ ความเงียบภายในห้องทำให้ได้ยินเสียงพูดคุยฟังไม่ได้ศัพท์จากด้านนอกได้แต่ยังคงจับใจความสำคัญไม่ได้ว่าเกี่ยวกับเรื่องใด เสียงหัวเราะบวกกับเสียงพูดคุยดังแว่วเข้ามาไม่ขาดสายก่อนคนที่กำลังตื่นนอนจะถอนหายใจหนักๆ ออกทางริมฝีปากแดงก่ำแล้วหย่อนปลายเท้าลงบนพื้น วินาทีแรกที่เหยียบลงบนพื้นเย็นเฉียบร่างเล็กเซเล็กน้อยจนต้องหาที่ยึดเหนี่ยวไว้ ดวงตากลมหรี่ลงมองกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูวางพาดบนขอบกะละมังบนเก้าอี้ไม้ ก่อนจะเลื่อนสายตามองสิ่งที่ตัวเองปัดออกจากหน้าผากมนก่อนหน้า พบว่าเป็นผ้าขนหนูผืนเล็กที่ถูกบิดน

"แก้ว!"เสียงทุ้มเรียกไว้ในจังหวะที่เท้าเล็กกำลังเดินออกมาจากใต้ตึกคณะเรียน ก้านแก้วหันมองไปตามเสียงเรียกก็พบอธีปที่ยืนยิ้มส่งมาให้เหมือนเขาจะมารอเธออยู่ก่อนแล้ว"อธีปชอบแก้วแน่เลย""อย่าพูดเหลวไหลน่าพิไล ถ้าเกิดใครได้ยินเข้าเราต้องโดนดักตีหัวแน่เลย""ฮ่าฮ่า แก้วนี่ก็ตลกเป็นเหมือนกันนะเนี่ย""..." มือเล็กยื่นออกไปกระตุกกระเป๋าสะพายของเพื่อนสนิทให้หยุดพูดเพราะร่างสูงที่เป็นต้นเหตุของการนินทากระซิบเดินมาถึงตัวแล้วสายลมพัดโชยความเย็นหลังฝนตกให้เข้าปะทะกายเล็ก เรือนผมสวยถูกพัดโบกจนลอยพลิ้วไปตามทิศทางลมด้านหลัง เด็กสาวส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมชั้นเรียนบางๆ แล้วกระชับสายกระเป๋าเข้าหาตัวเอง"อธีปมีอะไรหรือเปล่า""เราอยากมาชวนแก้วไปเดินเล่นด้วยกัน เราอยากจะพาไปร้านไอติมเปิดใหม่ด้วยไปด้วยกันนะ""เอ่อ...""คราวก่อนแก้วก็ปฏิเสธเราไปแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้อย่าใจร้ายกับเราเลยนะ""..."ดวงตากลมหันมองเพื่อนตัวเองขอความช่วยเหลือแต่กลับถูกเมินเหมือนรู้เห็นเป็นใจกัน พิไลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาก่อนจะทำหน้าครุ่นคิดแล้วหันกลับมาโบกมือบ๊ายบายลาเพื่อนสาว ถอยเดินออกห่างจากทั้งสองแล้วยิ้มร่าในจังหวะที่กำลังจะหมุน

"น่ารังเกียจเหรอวะ!"คาร์เตอร์สบถอย่างหัวเสียหลังจากนึกถึงคำพูดของเด็กสาวก่อนแยกจากกันมาค่อนครึ่งวัน เขาดุนลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด ยกมือขึ้นดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานบนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารกองรวมกันเป็นจำนวนหลายเล่มแต่เขากลับไม่มีสมาธิจะมีตรวจอะไรเลยนอกจากครุ่นคิดถึงคนที่ทำให้ใจร้อนรุ่มอยู่ทั้งวันร่างสูงเดินออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ ได้ทันพบกับฟีลิกซ์หน้าห้องแต่เขากลับเดินผ่านหน้าลูกน้องไปราวกับมองร่างสูงใหญ่สองร่างของลูกน้องเป็นเพียงอากาศธาตุไร้ตัวตน ก่อนมือขวาคนสนิทจะส่งเอกสารในมือตัวเองให้กับลูกน้องอีกคนแล้วจ้ำเท้าเดินตามผู้เป็นนายไปยังลิฟต์ส่วนตัว "นายจะไปไหนครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากลอบมองใบหน้าคมคายของผู้เป็นนายผ่านเงาสะท้อนด้านหน้าอยู่นาน "ไปมหาลัยรับเด็ก""คุณแก้วเลิกเรียนสองโมงครึ่งครับ แต่ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายโมงเองนะครับ""กูจะไปตอนไหนต้องขออนุญาตมึงก่อนหรือไง เป็นเมียกู?""....ผมแค่แจ้งไว้เฉยๆ ครับเพราะเห็นนายไม่ชอบรออะไรนานๆ""....""ผู้หญิงชอบผู้ชายอบอุ่นนะครับ""บอกกูทำไมกูถามมึงหรือไง""เผื่อนายอยากรู้ครับ"มาเฟียหนุ่มดันลิ้นแ