BAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ |의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

แกรก~เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาหลังจากเวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที ร่างเล็กเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าขนหนูพันรอบอกปกปิดเรือนร่างเล็กไว้เท่านั้นทันทีที่ร่างกายสัมผัสอากาศนอกห้องน้ำความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็วิ่งแล่นปะทะเรือนร่างเปลือย ไหล่บางห่อเล็กน้อยเพราะรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาและความคิดหนึ่งก็บังเอิญผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับกลิ่นบุหรี่เจือจางเฉพาะตัวลอยโชยมาให้ได้กลิ่นความเคลื่อนไหวบริเวณหางตาทำให้พิไลหันกลับไปมองยังเป้าหมายทันที และทันทีที่ร่างสูงที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่กลางเตียงขนาดหกฟุตปรากฏสู่สายตาใจดวงเล็กก็เกิดโลดเต้นขึ้นมาเสียงดัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขยายม่านตาจ้องมองคนตรงหน้านิ่ง"เดินมา""....""บอกให้เดินมา!""อึก!"เสียงเข้มกดเสียงต่ำเอ่ยคำสั่ง ดวงตาคมปรายขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งด้วยแววตายากคาดเดา โยนบุหรี่ในมือลงบนพื้นใช้เท้าหนาบดขยี้จนดับแหลกละเอียดโดยที่ยังคงไม่ละสายตาออกจากใบหน้าสวยพีระเอนหลังวางมือยันพื้นเตียงจ้องร่างเล็กที่ค่อยๆ ก้าวเดินมาหานิ่งๆ เห็นใบหน้าสวยซีดเผือดแล้วดึงสายตากลับหลุบตาลงปรายหางตามองถุงขนมที่วางด้านข้างก่อนจะดึงสายตากลับขึ้นมองดวงหน้าสวยพรึ่บ!"อื้อ!" "ช

-- พิไล --"อื้อ~" แรงสะกิดข้างแขนเรียวแรงๆ ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาด้วยความไม่สบอารมณ์ อาการปวดหัวตุบๆ ยังคงอยู่แต่อุณหภูมิร่างกายลดลงเกือบเป็นปกติแล้วดวงตากลมโตปรือขึ้นจ้องมองเจ้าของแรงสะกิดเมื่อครู่ตาขวาง บอกไม่ถูกแต่หงุดหงิดที่รุ่นพี่หนุ่มมารบกวนเวลาหลับตอนนี้ ยิ่งเห็นหน้าที่ไม่อยากเห็นด้วยแล้วก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ฉันพลิกตัวหันหลังให้ร่างสูงยกมือขึ้นเหยียดยาววางเรียวแขนปิดหูก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง แต่น้ำเสียงนิ่งๆ กับคำพูดของคนด้านหลังที่พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้ฉันต้องรีบดันตัวลุกขึ้นพรวดพราดด้วยความรวดเร็ว"มีคนมาหารออยู่ข้างนอก"พรึ่บ!"ใคร!... คะ" สายตาคมเข้มคู่นั้นน่ากลัวชะมัด แค่ไม่พูดหางเสียงต่อท้ายก็จ้องเหมือนฉันไปทำร้ายบรรพบุรุษเขางั้นแหละ ฉันจึงต้องต่อท้ายด้วย 'ค่ะ' แล้วหรี่เสียงให้อ่อนลง"คนส่งอาหาร รออยู่นี่เดี๋ยวออกไปจ่ายก่อน"คนส่งอาหาร? แล้วทำไมต้องมากวนประสาทด้วยนะ ดูรอยยิ้มมุมปากนั่นสิเหมือนจะดูพอใจมากที่เห็นฉันลนลานได้ แต่จะว่าเป็นรอยยิ้มก็ไม่น่าใช่หรอกเพราะเขาน่ะแสยะยิ้มต่างหาก แถมยังเป็นการแสยะยิ้มที่มองแล้วน่าหงุดหงิดมากด้วยฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วล้มตัวลงนอน

"เมีย... "กรี๊ด!!!!อะไร? ฉันหันมองออกไปตามเสียงกรี๊ดก่อนจะเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินขึ้นไปบนเวที ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มหวานบาดใจมาให้บรรดาผู้คนด้านล่างแล้วเริ่มเอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับเสียงเพลงที่เริ่มขึ้นมาใหม่พอหันกลับมาก็เจอกับสายตานิ่งๆ ที่มองจ้องมาอยู่ ไม่ได้ยินและไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรก่อนหน้านั้นเพราะมัวแต่สนใจเสียงกรี๊ด แต่... ทำไมต้องสนใจเขาด้วยล่ะฉันกำลังเป็นอะไรแล้วเรื่องของเขาจะเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ฉันต้องเกลียดเขาสิจะมานั่งใจสั่นแบบนี้ไม่ได้นะพิไล"พีระช่วยหยิบเฟรนช์ฟรายส์ให้เราหน่อยสิ"เสียงพี่อ้อดึงสติฉันที่กำลังจ้องมองคนตรงหน้าให้กลับมา หลุบตาลงมองแก้วค็อกเทลด้านหน้าแล้วยกขึ้นมาจิบอีกครั้ง และเลิกสนใจสายตาของคนที่คอยจ้องมาตลอด โดยระหว่างนั้นก็มีเสียงพี่อ้อพูดคุยกับเขาตลอดเวลา"วันนี้ไม่เรียกน้องมาบริการหรือไงวะ""....""เงียบแสดงว่าจะให้กูเรียกให้ โอเครอแป๊บเดี๋ยวพ่อจัดให้"ฉันเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่หนุ่มสามคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม โดยเจ้าของเสียงที่พูดนั้นนั่งถัดจากพี่ดิน เขาเอื้อมมือมาแตะขาพี่พีระแสดงว่าเขากำลังพูดกับพี่พีระแน่ คนตัวสูงตรงข้ามฉันไม่พูดอะไรเขายกแก้วเหล้าในม

"อืม~" เสียงหวานครางเบาๆ ในลำคอพร้อมกับมือบางที่กุมท้องน้อยไว้ กรอบหน้าสวยนิ่วขึ้นเล็กน้อยค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงลืมตาขึ้นมองฝ่าความมืดกวาดสายตาไปทั่วห้อง"ที่ไหนเนี่ย?" พิไลพึมพำเบาๆ ในลำคอก่อนจะเอื้อมมือเปิดโคมไฟข้างหัวเตียงที่มองเห็นได้จากแสงสลัวจากด้านนอกเข้ามาเลื่อนสายตามองใบหน้าหล่อเหลาของรุ่นพี่หนุ่มที่นอนตะแคงข้างหันหน้าเข้าหากันด้วยสายตามีคำถาม"จะตื่นเช้าทำไมวันนี้มีเรียนบ่ายไม่ใช่หรือไง""พะ... พี่อ๊ะ!"พรึ่บ!"ปล่อยมือพี่ออกนะ!"ร่างบางตะโกนร้องสุดเสียงพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนแข็งแรง ในขณะที่ท่อนแขนหนาตวัดรัดร่างเล็กแน่นมากขึ้น ปลายคางสากวางลงบนศีรษะทุยกดจมูกลงบนกระหม่อมหนักๆ แต่ยังคงหลับตาแน่นคนตัวเล็กพ่นลมหายใจหงุดหงิดออกเบาๆ ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ไม่สามารถสู้แรงเขาได้อยู่ดี แต่ความปวดหน่วงท้องน้อยมันทำให้อารมณ์ขุ่นหงุดหงิดเพิ่มมากขึ้นจนอดที่จะหยิกอกกว้างแรงๆ ไม่ได้ ตวัดสายตาขึ้นมองจ้องใบหน้าคมคายอย่างไม่สบอารมณ์ในตอนที่ร่างสูงผละตัวออกลืมตาขึ้นมองอย่างคาดโทษ"อยากออกกำลังกายเช้าสินะ โทษเก่าเธอยังไม่ได้สะสางยังมาเพิ่มโทษใหม่ให้ตัวเองอีก เธอนี่มัน...""พี่พาหนูมาที

"พิไล!"เสียงหวานเรียกสติของพิไลที่กำลังครุ่นคิดถึงความผิดปกติของรุ่นพี่หนุ่มให้หันกลับมายังรอบกาย ดวงตากลมโตสอดส่องมองหาเพื่อนสนิทก่อนจะพบว่าเธอโบกมือฉีกยิ้มกว้างอยู่บนโต๊ะหินอ่อนโดยมีแฟนหนุ่มนั่งอยู่ด้วยรอยยิ้มหวานถูกส่งกลับไปยังเจ้าของร่างเล็กก่อนเท้าบางจะเดินเข้าไปหา"สวัสดีค่ะพี่คาร์""พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าให้ใส่เสื้อคลุมมาด้วย เห็นไหมอากาศมันเริ่มเปลี่ยนอีกแล้วเธอไม่เป็นไรแต่ลูกพี่จะเป็นเอา"คาร์เตอร์พยักหน้าตอบรับคำทักทายของเด็กสาวก่อนจะหันกลับไปยังแฟนสาวที่นั่งทำหน้ายู่ไม่จริงจัง ดวงตาคมจ้องมองเรียวแขนสวยทั้งสองข้างก่อนจะเลื่อนไปยังหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อยแล้วเลื่อนแก้วน้ำบนโต๊ะให้คนตัวเล็ก"หนูรู้แล้วค่ะพรุ่งนี้จะหยิบเสื้อคลุมติดมือมาด้วยพอใจหรือยังคะ""แก้วอย่ามาประชดพี่แบบนี้นะ เราเพิ่งหายป่วยถ้ายังไม่ฟังแบบนี้พี่จะจับมัดแล้วให้ไปนั่งเฝ้าพี่ทำงานจริงด้วย ไม่ต้องรงต้องเรียนมันแล้ว""หนูเปล่าประชดนะคะที่รัก หนูกำลังเอาใจพี่อยู่ต่างหากคำไหนที่หนูประชดล่ะคะ"เสียงหวานอ่อนลงขยับเข้าไปเกาะแขนแกร่งไว้ เอนหัวเล็กไปซบบนไหล่หนาอย่างออดอ้อน โดยมาเฟียหนุ่มก็ถอนหายใจเบาๆ อมยิ้มบนใ