BAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ |의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

ร่างเล็กของพิไลเดินออกมายังหน้าตึกคณะเรียนด้วยความเหม่อลอย โดยเพื่อนสนิทได้แยกไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วเพราะต้องไปฝากครรภ์โดยมีแฟนหนุ่มมารอรับวันนี้เธอเรียนไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเพราะมัวแต่เหม่อคิดไปต่างๆ นานามากมาย เวลาเห็นเพื่อนหรือนักศึกษาหัวเราะแล้วเหมือนจะส่งสายตามองมายังตัวเอง ก็อดที่จะคิดไปเองว่าเพราะคลิปนั้นไม่ได้ ถึงจะมืดและมีสายฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนักแต่เธอก็จำได้ว่าในคลิปนั่นคืออะไร จำได้อย่างแม่นยำและเหมือนยิ่งตอกย้ำให้ความทรงจำในห้วงเวลานั้นกลับเข้ามาในหัวให้ย้ำคิดว่าอย่าลืมเลือนความเจ็บปวดที่ได้รับ ความอับอายยิ่งเวลาตอนได้ยิ่งเสียงคนวิพากษ์วิจารณ์ยิ่งทำให้ความเจ็บปวดบาดลึกเข้าถึงขั้วหัวใจ"เป็นอะไรเรียกทำไมไม่ตอบ มัวเหม่ออะไรอยู่"เสียงเข้มไม่สบอารมณ์ตวาดเบาๆ หลังจากก้าวเดินเข้ามาถึงตัว ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสวยของรุ่นน้องสาวนิ่งๆ ยกมือขึ้นเท้าเอวพีระมองความแปลกไปของคนตัวเล็กพลันขมวดคิ้วเข้าหากัน เธอปรายตาขึ้นมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวดมีความรู้สึกมากมายส่งผ่านดวงตาคู่นั้นมาแต่ที่เด่นชัดที่สุดคือ ความเกลียดชังที่มีอยู่ในแววตาคู่นั้นจนมากท้น"นี่สินะตัวตนที่แท้จริงของพี่ ทำร้าย

วันต่อมา"สวัสดีค่ะแพร์คาเฟ่ยินดีตะ...."เสียงหวานหยุดชะงักเมื่อเงยใบหน้าขึ้นมาแล้วเจอคนตัวสูงที่ไม่อยากเจอกำลังยืนอยู่ด้านหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าหวานหุบลงแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชาก่อนจะก้มหน้าลงเอ่ยเสียงปกติห่างเหิน"รับอะไรดีคะ""คนขายก็น่าสนขอรับเลยได้ไหม"คำพูดของรุ่นพี่หนุ่มไม่เพียงแค่คนตัวเล็กที่เงยหน้าขึ้นมองขวับแต่ยังรวมไปถึงเพื่อนของเขาอีกสองคนที่หันขวับกลับมามองอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองพีระไม่ได้ให้ความสนใจกับสายตาของเพื่อนมากไปกว่าคนตัวเล็กที่แสดงสีหน้านิ่งให้อยู่ เธอพ่นลมหายใจเบื่อหน่ายออกมาก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้งกดคีย์ออเดอร์ลงในเครื่องคอมพิวเตอร์โดยที่ไม่สนใจว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่"สตรอว์เบอรี่โยเกิร์ตสมูทตี้หนึ่งนะคะ รับอะไรเพิ่มดีคะ..." ดวงตากลมละออกจากหน้าจอด้านหน้าส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับรุ่นพี่หนุ่มที่ยืนถัดไปด้านหลังของคนตัวสูง"พี่เอาอเมริกาโน่ไม่หวานครับ""พี่ด้วยครับ""ค่ะ ออเดอร์เป็นสตรอว์เบอรี่โยเกิร์ตสมูทตี้หนึ่งแก้ว อเมริกาโน่ไม่หวานสองแก้วนะคะทั้งหมดสองร้อยบาทถ้วนค่ะ"พิไลเงยหน้าขึ้นมาหลังจากกดคีย์ออเดอร์เรียบร้อยแล้ว ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ไม่อย

"ตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเราเข้าใจว่าเรื่องความรู้สึกต้องใช้เวลาในการหาความรู้สึกที่แท้จริง เพราะเราก็เคยต้องใช้เวลานั้นเหมือนกัน ลุกขึ้นเถอะไปหาอะไรทานให้สบายใจดีกว่ามา"เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาหลังจากเงียบหายไปนานหลายนาที ก่อนที่มือบางจะยื่นเข้ามาจับแขนเรียวของฉันไว้ดึงให้ลุกขึ้นตามฉันพยักหน้ายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนพวงแก้มและขอบตาออก เก็บของเล็กน้อยบนโต๊ะขึ้นมาแล้วคล้องสายกระเป๋าขึ้นคล้องบ่าเล็กในขณะที่แก้วก็หยัดกายลุกขึ้นเช่นกันเราสองคนเดินออกมาจากห้องเรียนลงมาตามบันไดเพราะวันนี้เราเรียนแค่ชั้นสองจึงไม่จำเป็นต้องใช้ลิฟต์ อีกอย่างคุณแม่ท้องอ่อนก็อยากจะเดินออกกำลังกายด้วยเลยเลือกที่จะใช้บันไดแทนระหว่างทางลงมาแก้วก็คอยหาเรื่องพูดให้ฉันไม่ต้องคิดมาก เรื่องตลกที่ไม่ตลกแต่กลับทำให้ฉันยิ้มออกมาได้ รู้สึกโชคดีมากที่ในเวลาแบบนี้ฟ้าก็ยังไม่ใจร้ายกับฉันมากจนเกินไปยังเหลือเพื่อนดีดีให้อยู่ข้างฉันในวันที่รู้สึกไม่เหลือใคร"เอาอะไรดีนะ..." นิ้วเรียวยกขึ้นมาแตะริมฝีปากเบาๆ ดวงตาพราวระยับเมื่อเห็นของหวานอยู่ด้านหน้าพลอยทำให้ฉันอดที่จะรู้สึกเอ็นดูไม่ได้ฉันจ้องมองคนตัวเล็กที่ยืนเลือกขนมหวานอยู่อย่างนึกเอ็นด

ครืน~ครืนดวงตากลมโตหันกลับไปมองยังโทรศัพท์มือถือของเจ้าของห้องคอนโดหรูที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอสว่างวาบปรากฏรายชื่อเจ้าของสายโชว์ขึ้นมา พิไลกัดกลีบปากล่างอย่างชั่งใจว่าจะถือวิสาสะกดรับสายดีหรือไม่ แต่แล้วเธอก็ทำเพียงมองจนสายตัดไปไม่ยื่นมือแตะแม้แต่จะขยับเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะเข้าหาด้วยซ้ำแม้จะมองเห็นชื่อจากบนหน้าจอไม่ถนัดมากนัก แต่เธอก็รู้ได้ว่าเจ้าของสายเป็นผู้หญิง และแน่นอนคงจะไม่พ้นผู้หญิงของเจ้าของห้องแน่"หึ! คิดอะไรอยู่พิไล เธอเป็นใครและที่มาที่นี่เพราะอะไรจำไม่ได้หรือไง" ย้ำเตือนตัวเองอีกครั้งก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจากโซฟาใหญ่ เดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านนอกเป็นห้องน้ำสำหรับรับแขก ดึงสติและความคิดให้กลับเข้าที่เข้าทางอยู่นานก่อนจะออกมาพร้อมกับใบหน้านิ่ง หันมองไปยังแผ่นหลังกว้างของเจ้าของห้อง"ครับ จะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ"'....'"เจอกันครับ"พีระพ่นลมหายใจเบาๆ ออกมา ก่อนจะเป็นคนกดวางสายไป มือหนาหย่อนโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋ากางเกงหมุนตัวหันกลับมาด้านหลังโดยที่ในมือยังคงมีผ้าสีขุ่นกดปิดมือไว้ความชุ่มเปียกของผ้าผืนเล็กดูเหนียวหนืดเกินกว่าจะเป็นเพียงน้ำเปล่าปกติทั่วไป พลันทำให้เกิดควา

"ว่างๆ มาเที่ยวเล่นอีกนะลูก""ค่ะคุณป้าสร"เสียงหวานตอบกลับผู้อาวุโสด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า มือบางพนมมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมก่อนจะหมุนตัวหันหลังไปยังรถสปอร์ตของรุ่นพี่หนุ่มที่จอดรออยู่ โดยมีเจ้าของรถทำหน้าที่เปิดประตูให้พิไลก้าวขึ้นหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะข้างคนขับ เผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนรู้สึกค่อยหายใจโล่งอกขึ้นมาหน่อย เธอไม่คุ้นชินกับที่ต้องเข้าหาผู้คนใหม่ๆ ก่อน ครั้งแรกคงจะเป็นตอนที่พบกับเพื่อนสนิทวันแรกและครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง แต่สถานการณ์มันต่างกันมาก มากจนเหมือนตัวเองจะเผลอกลั้นหายใจอยู่เป็นพักๆรุ่นพี่หนุ่มปิดประตูลงอย่างเบามือ ก้าวเดินเข้าไปหาร่างบางของผู้เป็นแม่ ปรายหางตากลับมามองด้านหลังเล็กน้อยทำทุกอย่างเป็นปกติแต่ที่ไม่ปกติคงจะเป็นอาการที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่ามีเรื่องไม่สบายใจเอามากๆ ในตอนนี้"มีอะไรหรือเปล่าทำหน้าเหมือนอมทุกข์ไว้เลย""แม่ครับ... ผู้หญิงเวลางอนต้องง้อยังไง ผมไม่เคย""หึหึ ลูกชายคนเก่งของสส. พิทักษ์จะมาตกม้าตายเพราะต้องง้อผู้หญิงเหรอเนี่ย เป็นบุญหูซะจริง""เอาจริงๆ ครับไม่เล่น"สรพ่นถอนหายใจพ้นริมฝีปากบาง ก้าวขึ้นมาด้านหน้าหนึ่งก้าวยกมือบางขึ้นปัดบ่าหนาเบาๆ