All Chapters of Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya: Chapter 61 - Chapter 70

Kabanata 62Bumagal ang sasakyan ni Juna bago tuluyang huminto sa harap ng isang luma, madilim, at abandonadong bodega.Hindi siya nag-atubiling bumaba ng sasakyan.Marahang umiihip ang hangin, dahilan upang umingit ang bahagyang nakabukas na bakal na pinto.Sumilip si Juna sa loob.“Magtiis lang kayo... Papunta na ang Tito Juna ninyo,” mahina niyang bulong.Maingat siyang pumasok.Mabaho at mamasa-masa ang hangin sa loob ng bodega. Ilang bombilyang halos mawalan na ng liwanag ang nakasabit sa kisame, na nagbubuga ng nanginginig na anino sa mga dingding.Biglang umalingawngaw ang tunog ng mga yabag.“Sino'ng nariyan?” sigaw ng isa sa mga tauhan.Hindi sumagot si Juna.Sa halip, mabilis siyang sumugod sa direksiyon ng boses.“Naghahanap ka ba ng kamatayan?!” sigaw ng lalaki.Agad na sumiklab ang suntukan.Walang pag-aalinlangang sinuntok ni Juna ang unang lalaki hanggang bumagsak ito sa sahig.Ngunit napakarami nila.“Hulihin siya!” sigaw ng isa pa.Dalawang lalaki ang sabay na umatake

Kabanata 64Mahinang pinadilim ang mga ilaw sa silid ng ospital. Ang regular, banayad, at paulit-ulit na tunog ng monitor ay patuloy na umuugong, ngunit hindi iyon sapat upang maibsan ang matinding pangambang bumabalot sa kanilang mga puso.Nakaupo si Camelia sa tabi ng higaan ni Daven. Marahan niyang hinawakan ang kamay ng kanyang anak. Maputla ang mukha ng batang lalaki, nananatiling nakapikit ang kanyang mga mata, at wala pa rin itong anumang senyales ng paggising.Si Aurora naman ay nakaupo sa katabing upuan, yakap-yakap ang kanyang manika.“Mommy...” mahina niyang tawag.“Ano iyon, anak?”“Tulog pa rin ba si Daven?”Mapagmahal na tumingin si Camelia sa kanyang anak at marahang hinaplos ang buhok nito.“Oo... nagpapahinga pa siya.”“Bakit ang tagal niyang magising?”Hindi agad nakasagot si Camelia. Huminga muna siya nang malalim bago bahagyang ngumiti.“Kasi, lumalaban ang kuya mo para gumaling agad.”Tumango si Aurora, kahit halatang hindi niya lubos na nauunawaan ang ibig sabihi

## Kabanata 66Sapilitang bumukas ang pinto ng apartment. Si Samantha, na kanina pa balisang nakaupo sa sopa, ay mabilis na napalingon. Kumunot nang malalim ang kanyang noo nang makita si Ronal na humahakbang papasok, na pinaliligiran ng dalawang pulis na naka-uniporme."Ano'ng ibig sabihin nito?" tanong ni Samantha, sabay tayo habang unti-unting gumagapang ang takot sa kanyang katawan.Tiningnan siya ni Ronal nang may patag at walang emosyong ekspresyon. "Binibining Samantha, hinihiling po namin na sumama kayo sa amin ngayon."Nagpakawala ng pilit na tawa si Samantha, sinusubukang itago ang kanyang kaba. "Sumama sa inyo? Sa anong dahilan?"Humakbang pasulong ang isa sa mga pulis at ipinakita ang kanyang opisyal na tsapa. "Nakatanggap kami ng opisyal na ulat kaugnay ng hinala ng planong pagdukot at pagtatangkang pagpatay."Agad na namutla ang mukha ni Samantha. "Ano?" nanginginig at hysterical na tumaas ang kanyang boses. "Siguradong nagkamali kayo ng hinuli! Hindi ako ang may gawa ni

## Kabanata 68Muling sumara nang mahigpit ang pinto ng silid ng pasyente. Agad na naging mas tahimik ang atmospera sa loob matapos umalis ni Calvin. Ang mahinang tunog lamang ng heart monitor ang naririnig, na tila sumasabay sa mabagal na pagtakbo ng oras.Nakatira pa rin si Aurora sa sahig habang nasa harap ang malaking kahon ng laruan. Bagaman kumikinang sa saya ang kanyang mga mata, paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa pinto na tila may malalim na iniisip."Mama..." mahinang tawag ni Aurora.Nalingon si Camelia na kasalukuyang nagbubuhos ng tubig sa baso. "Ano iyon, Anak?"Tumingala si Aurora. "Bakit po hindi ninyo gusto si Paman Calvin?"Ang inosenteng tanong na iyon ay agad na nagpatigil sa kamay ni Camelia sa hangin.Tinitigan niya si Aurora, bago ibinaling ang tingin kay Daven na tila tahimik din palang nakikinig sa kanila."Bakit mo naman naitanong iyan, Rara?" sinubukan ni Camelia na piliting ngumiti.Nagkibit-balikat ang maliit na bata. "Dahil... mukha naman po siyang hind

## Kabanata 70Naging matatag ang mga hakbang ni Calvin papasok sa kapihan. Agad na nakatutok ang kanyang tingin sa iisang direksyon—kay Camelia.Ngunit biglang napatigil ang kanyang paglakad.Sa mismong tapat ni Camelia, may isang lalaki na palang nakaupo roon.Naka-sut na maayos ang lalaki, mukhang kalmado ang mukha nito, at nagpapakita ng mataas na tiwala sa sarili. Masaya itong nakangiti habang masiglang nakikipag-usap kay Camelia.Agad na kumunot nang malalim ang noo ni Calvin. Lalong nagtiim ang kanyang panga habang pinipigilan ang galit na nagbabadya sa kanyang dibdib.Sa kabilang banda, bakas pa rin kay Camelia ang kaunting ilang. Nakaupo siya sa harap ng lalaki, sinusubukang ngumiti nang magalang bilang paggalang sa sitwasyon."Kaya... ikaw nga ba talaga ang Camelia noon?" paninigurado ng lalaki.Bahagyang tumango si Camelia. "Oo. At ikaw... si Revan?"Lalong lumapad ang ngiti ng lalaking nagngangalang Revan. "Sa wakas, muli tayong nagkita."Pinagmasdan nang mabuti ni Camelia