LOGINKabanata 91Ang relo sa pader ay nagpapakita ng 09:30 nang may kumatok sa pinto ng opisina ni Calvin.“Pumasok ka.”Lumitaw si Ronal habang may hawak na folder. Ang kanyang paningin ay bahagyang lumipat kay Camelia, na nakaupo sa mesa sa tabi, bago muling bumalik kay Calvin.“Sir, alas-diyes po ay may pagpupulong sa labas ng opisina. Isang salosalo kasama ang kliyente mula sa ibang bansa.”Bahagyang tumango si Calvin. “Ihanda mo ang kotse.”“Handa na po, Sir.” Medyo nag-alangan si Ronal nang kaunti, saka nagpatuloy, “Kailangan din pong dalhin ang mga dokumento.”Sumulyap si Calvin sa phương kay Camelia. “Siya ang maghahanda ng mga 'yan.”Agad na humarap si Camelia. “Ako?”Kaswal na tumango si Calvin. “Trabaho mo na 'yan ngayon.”Bahagyang tumango si Ronal. “Kung ganun po ay magpapaalam na ako.” Umalis siya at dahan-dahang isinara ang pinto.Muling naghari ang katahimikan sa silid.Sa loob ng ilang segundo, nakatitig lamang si Camelia sa mesa sa kanyang harapan. Pagkatapos ay tumayo si
Kabanata 90Huminto ang kotse ni Calvin sa mismong harapan ng isang matayog na gusali ng kumpanya. Kumikislap ang mga saling-kasing na pader nito sa ilalim ng sikat ng araw sa umaga, napakadakila nitong tingnan at… napaka-di-pamilyar para kay Camelia.Sa loob ng ilang segundo, walang gumalaw. Nakatitig pa rin si Camelia sa labas ng bintana. Bahagyang nakakuyom ang mga kamay niya sa kanyang kandungan.“Bumaba ka na,” kaswal na sabi ni Calvin.Mabilis siyang nilingon ni Camelia, bago binuksan ang pinto nang walang sinasabi. Siya ang unang bumaba.Sumunod naman si Calvin sa kanyang likuran.Nang magkatabi na silang nakatayo sa harap ng gusali, sa wakas ay nagsalita si Camelia.“May isang bagay lang,” sabi niya nang hindi humaharap dito.Isinuksok ni Calvin ang kanyang mga kamay sa mga bulsa. “Ano 'yun?”Dahan-dahang huminga nang malalim si Camelia, saka tumitig nang diretso sa harapan. “Sa opisina… kailangang manatiling lihim ang relasyon natin.”Nilingon siya ni Calvin. Umangat ang sulo
Kabanata 89Masyadong mabilis dumating ang umaga para kay Camelia.Nakatayo siya sa harap ng salamin habang marahang inaayos ang kanyang buhok. Mas maputla ang kanyang mukha kaysa karaniwan, na para bang hindi talaga siya nakapagpahinga nang maayos kagabi.Sa kanyang isipan...Nandoon pa rin ang kaguluhan.Si Calvin.Ang nakaraan.At ang sarili niyang damdamin na lalo lamang nagiging mahirap unawain.— Magpokus ka..., mahinang bulong niya sa sarili.Ngayon, kailangan niyang magtrabaho.O, kahit man lang...Subukang makahanap ng trabaho.Mula sa labas ng silid, umalingawngaw ang boses ni Aurora.— Mama! Ano ang kakainin natin sa almusal?Huminga nang malalim si Camelia bago lumabas ng silid na may bahagyang ngiti sa labi.— Kung ano ang meron sa bahay, sagot niya nang magaan.Makalipas ang ilang oras...Huminto ang isang sasakyan sa harap ng isang marangyang hotel sa sentro ng lungsod.Dahan-dahang bumaba si Camelia.Itinaas niya ang tingin sa napakalaking gusali.Hindi niya maitago an
88Marahang sumara ang pinto ng apartment sa likuran ni Camelia.Halos hindi marinig ang mahinang klik ng kandado... Ngunit sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, pakiramdam niya ay napakabigat ng tunog na iyon. Para bang may isang bagay na isinara nito—isang bagay na hindi naman talaga kailanman tuluyang natapos.Nanatili siyang nakatayo sa harap ng pinto nang ilang segundo.Hindi sumusulong.Hindi gumagalaw.Nakatayo lamang...Hindi pa rin tuluyang kumakalma ang kanyang paghinga.Malalim ang katahimikan.Mahimbing nang natutulog sina Aurora at Daven. Walang anumang ingay na nagmumula sa kanilang silid. Walang tawanan. Walang munting reklamo.Dahan-dahang naglakad si Camelia patungo sa sala, saka umupo sa sofa.Pagod na pagod ang kanyang katawan.Ngunit ang kanyang isip...Higit na pagod.Yumuko siya.Agad na bumalik sa kanyang isipan ang nangyari kanina.Si Calvin.Ang maputla nitong mukha.Ang paraan ng pagtitiis nito sa sakit.Ang sinabi nito sa kanya:—Umalis ka kung hindi ka ko
87Nakatayo si Camelia sa harap ng pintuan ng silid, hawak ang isang mangkok ng mainit-init pang lugaw. Umaangat mula rito ang manipis na usok, bahagyang nagpapainit sa malamig na atmosperang namayani kanina pa.Huminga siya nang dahan-dahan...At saka binuksan ang pinto.Sa loob, nakahiga pa rin si Calvin. Halos hindi nagbago ang posisyon nito. Nakapulupot pa rin ang isang kamay sa tiyan niya, bahagyang nakakunot ang noo dahil sa sakit, at hindi pa rin pantay ang paghinga niya.Dahan-dahang pumasok si Camelia.—Masakit pa rin ba? mahinahon niyang tanong.Dumilat si Calvin. Agad na napako ang tingin niya kay Camelia... saka sa mangkok na hawak nito.Bahagya siyang ngumiti.—Kaunti na lang..., mahina niyang sagot.Hindi gumanti ng ngiti si Camelia. Lumapit siya at umupo sa gilid ng kama, gaya kanina.—Umayos ka nang kaunti, sabi niya.Sumunod si Calvin.Sinubukan nitong bumangon, ngunit agad na nabaluktot sa sakit ang mukha niya.—Ah...Sa isang iglap, napahawak si Camelia sa balikat
Kabanata 86Nagmamadaling bumukas ang pinto ng apartment. Bahagyang hindi pa regular ang paghinga ni Camelia nang makapasok siya. Makikita sa mukha niya ang tensiyon, at agad na naghanap ang kanyang mga mata sa pigurang kanina pa gumugulo sa kanyang puso.Agad na lumapit si Ronal, na nakatayo sa sala.— Madam...— Nasaan siya? putol agad ni Camelia, walang anumang pambungad.Itinuro ni Ronal ang kuwarto.— Nasa kuwarto niya, Madam. Kanina pa siya namimilipit sa sakit, pero matigas ang ulo niyang ayaw pumunta sa ospital dahil...Hindi na hinintay ni Camelia na matapos siya. Agad siyang nagmamadaling nagtungo sa kuwarto.Bumukas ang pinto.At doon...Nakahiga si Calvin sa kama. Bahagyang nakakulubot ang katawan nito. Nakadiin pa rin ang isang kamay sa tiyan habang mabigat ang kanyang paghinga. Mas maputla ang mukha niya kaysa noong huling nakita siya ni Camelia.Saglit na natigilan si Camelia sa may pintuan.Agad na nanikip ang kanyang dibdib.— Calvin..., mahinang bulong niya.Dahan-da
Hinila ni Calvin si Camelia papasok sa kanyang mga bisig at marahas na pinawi ang natitirang distansya sa pagitan nila. Walang pag-aalinlangan na idiniin niya ang kanyang mga labi sa labi ni Camelia, puno ng pagnanais at pananabik, na para bang ang lahat ng pagpipigil na itinago niya sa loob ng mah
“Ako ay hihiwalayan ko siya. Ikaw lang ang mahal ko.”Malinaw na narinig ang boses ni Calvin Ashford.Natigilan si Camelia Collyn sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng VIP room sa isang club. Mahigpit niyang kinapitan ang hawakan ng maliit niyang bag hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri,
Lumipas ang dalawang buwan nang walang anumang balita mula kay Camelia.Nananatiling nakaupo si Calvin sa kanyang upuan sa opisina, nakatitig sa madilim na screen ng kanyang cellphone.Walang missed calls.Walang mensahe.Walang kahit isang palatandaan na balak pang bumalik ni Camelia.“Talaga bang
Marahang nagsara ang pinto ng bahay matapos umalis si Samantha. Unti-unting naglaho ang tunog ng kanyang mga yabag, na nag-iwan ng kakaibang katahimikan sa sala.Nananatiling nakaupo si Calvin sa sofa. Nakasandal ang kanyang katawan, habang nakalaylay ang isang braso sa gilid nito. Hindi pa nakapat







