LOGINKabanata 112Nakatayo pa ring bukas ang pinto ng opisina ni Calvin nang marinig ang mga hakbang mula sa labas. Nakatayo pa rin si Camelia nang walang galaw sa kanyang kinalalagyan at nakatitig sa pinto na pinaglahuan ni Calvin ilang sandali lang ang nakalilipas. Ang kanyang mga salita ay patuloy na umaalingawngaw nang napakalinaw sa kanyang ulo."Magiging masaya ka ba kung papakawalan na kita?"Ang sagot ni Camelia kanina ay napakagaan pakinggan nang bigkasin niya ito. Sobrang gaan... hanggang sa ngayon ay napakabigat na ng dagok nito sa kanyang sariling dibdib.May mahinang kumatok sa pinto.Lumingon si Camelia. "Pasok."Lumalabas si Ronal mula sa likod ng pinto, ang ekspresyon ng kanyang mukha ay kalmado muli tulad ng karaniwan. Ngunit sa ilang dahilan, iba ang kanyang tayo ngayon. Mas pormal. Mas malayo."Binibining Camelia," magalang niyang sabi.Huminto si Camelia nang isang segundo. Binibini? Karaniwan ay tinatawag siya nitong... Misis. Ngunit pinalampas na lamang niya ito. Mara
Buhay na buhay na ang umaga sa labas ng gusali ng kumpanya. Pabalik-balik ang mga kotse at nagmamadali ang mga empleyado sa kani-kanilang lakad. Subalit sa loob ng kotse ni Calvin, mas tahimik ang kapaligiran kaysa sa karaniwan.Huminto rin ang kotse sa nakalaang paradahan. Sa loob ng ilang segundo… walang gumalaw kahit isa.Nakatuwid pa rin ang upo ni Camelia, nakapatong ang mga kamay sa kanyang kandungan, at nakatitig nang diretso sa harapan. Pinatay naman ni Calvin ang makina at isinandal ang likod nang ilang sandali.Pagkatapos, nang walang maraming salita, bahagyang yumuko si Calvin. Gumalaw ang kanyang kamay patungo sa seatbelt ni Camelia."Ako na ang magtatanggal ng seatbelt mo," mahinang sabi niya.Agad na humarap si Camelia. Bahagyang tumigas ang kanyang mukha. "Kaya ko na ang sarili ko."Ngunit nahawakan na ng kamay ni Calvin ang lock ng seatbelt. Biglang naging napakalapit ng distansya nila. Sobrang lapit.Klick.Nakalalas ang seatbelt. Gayunpaman, hindi agad lumayo si Calv
Kabanata 110Kakasara pa lamang ng pinto ng apartment nang matigil ang mga hakbang ni Camelia. Handa na siya, nakasabit ang kaniyang bag sa kaniyang balikat, at ang kaniyang mukha ay muling nagpakita ng karaniwang malamig na ekspresyon. Gayunpaman, nang makita ang kaanyuan ng lalaking nakatayo nang walang kaba sa harap ng pinto, agad na nakakunot ang kaniyang mga kilay."Bumalik ka na agad," sabi niya sa isang patag na tono.Si Calvin, na nakasandal sa kotse, ay nagkasya lamang sa isang manipis na ngiti."Hindi naman matagal ang paghahatid sa mga bata."Mabilis siyang tiningnan ni Camelia, tsaka nagpatuloy sa paglalakad nang hindi humihinto."Kaya kong pumunta sa sarili kong paraan."Agad na binuksan ni Calvin ang pinto ng kotse."Sabay na tayong pumunta."Huminto si Camelia. Lumingon siya nang kaunti, binibigyan siya ng isang tingin na puno ng pagkainis."Hindi iyon kailangan.""Sige na, pasok na," sabi ni Calvin sa isang malamig na tono, na tila ang pagtangging ito ay hindi bago par
Kabanata 109Dumating ang umaga habang ang liwanag ay dahan-dahang sumisilip sa mga slit ng kurtina. Mas malamig ang hangin sa loob ng apartment kaysa noong nakaraang araw. Ang lahat ay nakabalot sa isang tahimik na kapaligiran, hanggang sa marinig ang maliliit na ingay mula sa silid ng mga bata."Daven, gising na..." bulong ng malambot na boses ni Aurora, na sinundan ng mahinang ingit ng kutson.Cnumulto si Daven at umangil:"Antok pa ako..."Si Aurora ang unang bumaba sa kama. Naglakad siya patungo sa sala nang walang ingay. Ngunit pagkatapos lamang ng ilang hakbang, bigla siyang natigilan.Lumaki ang kaniyang mga mata sa gulat.Sa sofa sa sala... may tao."Tito Calvin?!"Ang matinis na sigaw na iyon ay agad na sumira sa katahimikan ng umaga.Si Daven, na kalahating tulog pa, ay napabalikwas nang bangon."Ano? Saan?!"Mabilis na tumakbo si Aurora. Walang pag-aalinlangan, yumakap siya sa leeg ni Calvin na nakahiga pa rin."Tito Calvin! Gising na!"Agad siyang sinundan ni Daven at yum
Kabanata 108Nakalapag pa rin si Camelia sa ibabaw ni Calvin nang walang galaw. Hindi pa humuhupa ang kaniyang mabilis na paghinga, gulo-gulo pa rin ang kaniyang pag-iisip, at hindi sigurado ang kaniyang tingin – na tila hindi niya rin maiintindihan kung bakit hindi siya agad umalis sa ibabaw nito. Isang lakas sa loob niya ang nag-uutos na bumangon at ibalik ang sanay na distansya, subalit ang kaniyang katawan ay tila napakabigat. Masyadong malapit. Masyadong mainit. Masyadong... pamilyar.Si Calvin, na nakapansin sa kaniyang pagkalito, ay nanahimik. Ilang segundong tinitigan nang malalim si Camelia bago dahan-dahang lumapit uli sa kaniya. Sa pagkakataong ito, walang pagmamadali, walang anumang pilit. Muling dumampi ang kaniyang mga labi sa mga labi nito, mas banayad kaysa kanina, na para bang binibigyan siya ng oras... na para bang pinapadiin sa kaniya ang pagpipilian.At muli, bahagyang nanigas si Camelia. Subalit sandaling-sandali lamang iyon.Sapagkat sa pagkakataong ito, wala na
Kabanata 107Muling bumalik ang katahimikan sa loob ng apartment.Mula sa kusina, unti-unting humina at nawala ang tunog ng dumadaloy na tubig. Pinunas ni Camelia ang kaniyang mga kamay gamit ang isang maliit na tuwalya at huminga nang malalim.Gulo pa rin ang kaniyang pag-iisip.Subalit pinilit niyang pakalmahin ang kaniyang sarili.Mabagal siyang lumabas ng kusina.Agad na bumagsak ang kaniyang tingin kay Calvin na nakaupo pa rin sa sopa."Magpahinga ka na," maikling sabi niya.Bahagyang iminulat ni Calvin ang kaniyang mga mata."At ikaw?""Papasok na ako sa silid," tugon ni Camelia.Hindi na siya nagpaliwanag pa.Walang karagdagang usapan.Walang mga salitang walang kabuluhan.Agad siyang tumalikod at naglakad patungo sa kaniyang silid.Tahimik na sumara ang pinto.Naiwang nag-iisa si Calvin sa sala.Nagpakawala siya ng isang malalim na buntong-hininga at dahan-dahang hinaplos ang kaniyang mukha."Kahit man lang sa silid, hindi ako pinayagan..." bulong niya sa sarili.Isang mahinan
Lumipas ang dalawang buwan nang walang anumang balita mula kay Camelia.Nananatiling nakaupo si Calvin sa kanyang upuan sa opisina, nakatitig sa madilim na screen ng kanyang cellphone.Walang missed calls.Walang mensahe.Walang kahit isang palatandaan na balak pang bumalik ni Camelia.“Talaga bang
Marahang nagsara ang pinto ng bahay matapos umalis si Samantha. Unti-unting naglaho ang tunog ng kanyang mga yabag, na nag-iwan ng kakaibang katahimikan sa sala.Nananatiling nakaupo si Calvin sa sofa. Nakasandal ang kanyang katawan, habang nakalaylay ang isang braso sa gilid nito. Hindi pa nakapat
Matapos maghintay nang matagal, sa wakas ay nakatanggap si Calvin ng tawag mula kay Ronal. Agad niya itong sinagot.“Kumusta?” matalim niyang tanong sa sandaling kumonekta ang tawag. “Nalaman mo na ba kung nasaan siya?”Sa kabilang linya, malalim munang huminga si Ronal.“Paumanhin po, Sir. Wala ka
“Ako ay hihiwalayan ko siya. Ikaw lang ang mahal ko.”Malinaw na narinig ang boses ni Calvin Ashford.Natigilan si Camelia Collyn sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng VIP room sa isang club. Mahigpit niyang kinapitan ang hawakan ng maliit niyang bag hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri,







