LOGIN“Ang kailangan lang, pirmahan mo ang papel na ito at tapos na ang lahat,” sabi ni Vino habang naglalabas ng isang papel mula sa kanyang bag.Mukhang pinaghandaan talaga nila ang lahat. Pati isang kasulatan tungkol sa mana na nakapangalan kay Wendy ay inihanda na rin nila.“Anong papel iyan? Wala akong kailangang pirmahan, Vino. Naasikaso na lahat ni Emman,” sagot ni Wendy.“Ano bang karapatan ni Emman? Ang dami na niyang nakuha sa mga ari-arian ni Papa!”“Dahil tunay akong anak niya. Ikaw, sino ka ba?”Isang boses ang marinig na papalapit, at si Emman pala iyon.“Ang dami mo nang nakuha!” singhal ni Gina.“Mga anak-anakan lang kayo. At hindi naman galing sa trabaho ng nanay ninyo ang mga ari-ariang iyon. Kaya wala kayong makukuha.”“Hindi puwedeng ganoon!”Umiling si Wendy. Hindi niya akalaing ang kasal niya ay mauuwi sa agawan ng mana.“Pakiusap, sa labas na lang kayo mag-usap. Huwag ninyong sirain ang okasyon ngayon,” sabi ni Wendy.Hindi na napigilan ni Herman ang kanyang galit. Ag
“Ako si Eunice.”Tumayo si Eunice sa harap ni Wendy, matalim ang tingin. Sa ganitong kaseryosong okasyon, bakit may dalawang taong dumating para sirain ang magandang araw na ito?“Hindi ko tinatanong ang pangalan mo!” singhal ni Vino.Hinawakan ni Wendy ang kamay ni Eunice, hinihiling na umatras ito, pero hindi man lang gumalaw si Eunice.“Eunice, hayaan mo na. Ako na ang kakausap sa kanya,” sabi ni Wendy.“Hindi. Hindi dapat masira ng kahit ano ang saya ninyo ngayon, Ma,” sagot ni Eunice.Nang mapansin nina Hector at Herman na may tensyon sa paligid, lumapit sila.“Ako ang anak ni Mama Wendy,” sagot ni Eunice saka matalim na tiningnan si Vino.“Anak?”“Oo.”“Wala siyang anak! Baog siya! Huwag kang magpanggap na anak niya para lang makuha ang mana niya! At tandaan mo, kapag nag-asawa siya ng iba, wala kang makukuha sa kanya!”Napangisi si Eunice. “Hindi ako katulad mo.”“Ano ang ibig mong sabihin?”“Kung sino ang mahilig magbintang sa iba, kadalasan siya mismo ang gumagawa ng ganoon.
Mahigpit na tinitigan ni Eunice ang kanyang ama. Kita sa kanyang mga mata ang pagkadismaya sa sinabi ni Brandon.“Ano po ang ibig ninyong sabihin?” tanong ni Eunice.“Walang maiiwan sa inyo si Papa. Wala akong ari-arian na maipapamana sa mga anak ko. Ang mayroon lang ako ay ang separation pay na posibleng matanggap kapag wala na ako. At gusto kong ibigay sa’yo ang apatnapung porsyento noon, habang ang natitira ay para kina Ara at Charity. Sana maging alaala iyon mula sakin.”“Hindi iyon ang tinatanong ko,” sagot ni Eunice.“Kung gano’n, ano? Wala akong maibibigay sa’yo. At sa totoo lang, maliit na bagay lang din iyon kumpara sa ginastos ko sa pagpapalaki sa’yo.”“Bakit po kayo nagsasalita nang ganyan? Kaya ba ninyo akong iwan?” tanong ni Eunice.Pinisil ni Eunice ang laylayan ng kanyang damit habang naninikip ang kanyang dibdib. Hindi siya handang mawalan na naman ng mahal sa buhay. Hindi ito patas para sa kanya.“Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa hinaharap,” sagot ni Brando
“Lalaki o babae?” tanong ulit ni Eunice.“Babae po, Ma’am.”“Nakilala mo ba?”Akala ni Eunice, kung nakita at nakilala ni Adi ang babae, baka si Ara iyon. Pero kung hindi naman kilala ni Adi, hindi niya alam kung sino ang babaeng pumunta.“Hindi po, Ma’am.”“Huwag mo na siyang pansinin. Responsibilidad ka namin ni Hector. Kaya kung hindi kami ni Hector ang nagsabing umalis ka, huwag mo siyang intindihin.”Tumango si Adi. “Opo, Ma’am.”Sinuri ni Eunice ang lalagyan ng mga gamot at napangiti. Talagang maingat si Adi sa lahat ng bagay. Nakahiwalay na ang mga gamot ayon sa oras—pang-umaga, tanghali, at gabi.“Ang sipag at ingat mo,” puri ni Eunice.“Baka kasi makalimutan ko po, Ma’am.”Tumango si Eunice. Alam niyang hindi nagkamali si Hector sa pagpili kay Adi. Talagang maaasahan ito. Sa sandaling iyon, lumapit si Brandon.“Napakaingat talaga ni Adi,” sabi ni Brandon.“Mabuti naman,” sagot ni Eunice.“Mas maaasahan pa kaysa sa doktor,” natatawang sabi ni Brandon.“Para maging malusog ka.”
Kinagabihan, naghapunan si Herman sa bahay nina Eunice at Hector.“Masarap talaga ang luto mo. Kaya pala lalong tumataba si Hector,” puri ni Herman kay Eunice.Tumawa si Hector habang muling nagsubo ng kanin. “Oo, Dad. Simula nang magpakasal ako, tumaba na talaga ako.”“Okay lang ’yan. Ibig sabihin, masaya ka,” sabi ni Herman.“Masayang-masaya, Dad.”“Masaya akong nakikita kitang masaya.”Ngumiti lang si Eunice habang sinusubuan si Hestia na mukhang gustong-gusto ang kinakain niya.Mainit at masaya ang naging hapunan nila. Parehong nasarapan sina Hector at Herman sa mga pagkaing inihanda ni Eunice.Sadyang si Eunice mismo ang nagluto at naghanda ng hapunan para sa gabing iyon.“Kamusta naman ang Papa mo, Eunice?” tanong ni Herman.Matagal na rin niyang hindi alam ang balita tungkol sa biyenan niya. Nitong mga nakaraan kasi, naging abala siya at hindi pa niya nagawang puntahan si Brandon.“Okay naman, Dad. Lumipat na siya sa bahay ngayon, at may binayaran si Hector na taong nag-aalaga
“Marami po kaming o-order, Ma’am.”“Alam ko. Pero hindi ako puwedeng sumunod sa presyong itinakda ng ibang tao,” sagot ni Eunice.Hindi naman tatanggi si Eunice kung may gustong makipag-collaborate sa kanya. Pero kailangang sumunod ang presyo sa mga patakaran ng tindahan niya.“Kung ganoon, kaya ninyo po bang mag-supply kapag may order kami?” tanong ni Andi.“Oo naman.”“Sige, deal tayo,” sagot ni Andi.Tumango si Eunice at gumawa ng listahan ng mga presyo ayon sa gusto niya.“Ito ang listahan ng presyo na sinusunod ng tindahan namin,” sabi ni Eunice bago nila pirmahan ang kasunduan.“Opo, Ma’am. Wala po bang special fee para sa akin?” tanong ni Andi.Kumunot ang noo ni Eunice. Nagtaka siya sa hiling ni Andi. Mukhang kaya pala gusto nitong ibaba ang presyo mula pa sa simula ay dahil gusto nitong kumita nang malaki.“Malinaw naman ang magiging partnership natin. Bakit kailangan pa kitang bigyan ng fee?” tanong ni Eunice.“Kung ganoon, huwag na lang po, Ma’am.”Sandaling nag-isip si Eun
Eunice’s body tingled as she felt Hector’s breath so close to her. Yet she made no attempt to move away.Ngunit bago pa man mangyari ang inaasahan nilang dalawa ay nagulat sila sa malakas na busina ng dalawang motor ng mga security guard na rumuronda nang mga oras na yon.Mabilis na umatras ang dal
“What is it?” tanong ni Hector nang mapansin niyang kanina pa nakatitig si Eunice sa kanyang cell phone.Simpleng umiling lang si Eunice at binalik iyon sa bag niya.“Wala po.”“Pinapauwi ka na ba ng asawa mo?” tanong niyang muli.“Hindi po, Sir.”Dahan-dahang tumango si Hector saka kinuha ang kamay
“Kung ano na lang ang mas appropriate, Mr. Elizalde,” aniya.Hector chuckled and returned to his seat. Maya maya pa ay may kausap na ito sa telepono, apparently confirming Eunice’s appointment letter as his secretary to HR.“You start tomorrow,” sambit ni Hector matapos nitong makipag usap.Sinabih
“Trabaho na naman? Wala ka na bang ibang bukam-bibig kundi yan na lang?!” Tila pikon na pikon nang bulalas ni Vincent sa kanyang asawang si Eunice.Galit na kinalabog niya ang mesa dahilan para sabay-sabay na manginig ang mga plato, kutsara, at basong naroon. Tuwing umaga na lang kasi niyang nariri







