All Chapters of ชายาพยัคฆ์: Chapter 21 - Chapter 30

“นั่งสิ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาผายมืออันงดงาม เป็นฝ่ามือที่แข็งแรงเสียจนน่าทึ่ง“ไม่ ข้าไม่ต้องการถูกกล่าวหาอย่างไร้ความยุติธรรมอีก เพราะฉะนั้นข้าขออยู่ให้ห่างท่านดีกว่า”นางเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางเชื่อมั่นในตนเองจนเกือบเรียกได้ว่าสง่างาม ดวงตาคมกล้าคู่งามมองตรงและประสานสายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าหวานซึ้งไร้รอยยิ้ม หยิ่งทระนง มีเพียงความนิ่งเฉยเย็นชาที่สะท้อนออกมา คำแรกที่ผุดขึ้นในใจเอี้ยนเซินคือ ‘เด็กเล่นละคร’ แค่สบตากันเอี้ยนเซินรู้ทันทีว่านางกำลังเกร็งไปทั้งตัวด้วยความประหม่ากลัวเอี้ยนเซินแค่นหัวเราะพลางยกเหล้าดื่มอีกจอก นางจะกลัวอะไรได้ นอกจากกลัวว่าเสด็จพ่อของนางจะเสียเปรียบ ทางฝ่ายแคว้นเหลียนเรียกร้องสินสอดเป็นเมืองชายแดนที่เขาเป็นผู้บุกตีมาได้ ทั้งยังหน้าด้านเรียกร้องให้แคว้นเอี้ยนแบ่งปันเสบียง โดยให้ความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเขาในฐานะราชบุตรเขยจะเป็นผู้ครองแคว้นเหลียนสืบต่อ แค่คิดเขาก็อยากจะอาเจียนใส่อู๋ซานเหนียงเล่นบทบาทองค์หญิงเหวินเฉิงมาพักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกยากเย็นแสนเข็ญอยู่ดี องค์หญิงตัวจริงจะพูดอย่างไร ทำอย่างไร นางนึกไม่ออกเลยจริ

จวนเซินอ๋องอึกทึกโครมคราม บรรยากาศภายในวังหลวงค่อนข้างคึกคักไม่แพ้กัน องค์หญิงหย่งอานเอียงศีรษะฟังข่าวซุบซิบจากซูเจี้ยน ก่อนจะเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะกลมร่วมกับพี่รองและพี่สาม“เป็นอย่างไรบ้าง”หย่งอานส่ายหน้า “ไม่ไหว ทำตัวเหมือนไก่ตีกันตลอดเวลา เสียงดังไปถึงตรอกหน้าตลาด”“คนไหนขึ้นตีก่อน ตีเสร็จแล้วจับกดใช่หรือไม่”“พี่สาม!”“ฮ่าๆๆ” องค์ชายสามเอี้ยนซื่อจิ้นหัวเราะจนตัวงอหงาย เรื่องสัปดนขอให้บอกเถอะ เขาคือผู้เชี่ยวชาญที่สุด ส่วนองค์ชายรองเอี้ยนซ่านฉีแต่งงานก่อนเป็นคนแรกเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว ดังนั้นจึงทำหน้าเฉยๆ “ยิ่งตีกันยิ่งลูกดก บอกเลย เดี๋ยวพวกเจ้าเผลอแวบเดียว องค์หญิงเหวินเฉิงท้องป่องแน่นอน”องค์ชายรองผู้เป็นบิดาของเด็กตัวเล็กตัวน้อยแปดคนบอกเสียงเรียบๆ ตามประสาผู้มีประสบการณ์มาก่อน ส่วนเอี้ยนซื่อจิ้นนั้นยังไม่คิดจะแต่งงาน ลอยชายไปเรื่อยๆ แบบหนุ่มเจ้าสำราญ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาขำไม่หยุดมาตั้งแต่วันก่อนๆ แล้วนั่นก็คือ“รู้แล้วเหยียบไว้นะ ที่จริงแล้วพี่ใหญ่น่ะ

ว้าย... องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเอี้ยนโดนพ่อดุ อู๋ซานเหนียงจึงหลับตาลง นึกให้อภัยทุกอย่างที่เขาเคยทำให้นางขุ่นข้องใจ แต่ขอให้นางตกนรกหมกไหม้เถิด นางกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เผลอหลุดขำดังอิ๊ดๆๆ จนไหล่คลอน แถมอดใจไม่ไหวต้องเอียงหน้าไปกระซิบทับถม “สระผมครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เพคะ ทำไมหัวเน่าแล้วละ”                 เอี้ยนเซินเคี้ยวฟันกรอด แต่ยังทำอะไรนางไม่ได้ แผลศีรษะแตกของเขา เสด็จพ่อยังไม่ถามอะไรสักคำ                “เหวินเฉิง เจ้าเองก็ถือเป็นคนในครอบครัวของข้าแล้ว ข้านึกเป็นห่วงว่าเจ้าจะไม่สบายใจหรือโดดเดี่ยว หากเจ้าต้องการสิ่งใด หรือเจ้าลูกชายของข้าก่อเรื่องจนเจ้าเสียใจ จงอย่าทน ให้มาแจ้งข้าได้ทุกเมื่อ หรือหากต้องการคนคุยปรึกษา เจ้าจะเข้าวังมาคุยเล่นกับสนมของข้าก็ได้ อ้อ... หย่งอานก็ได้ ขอแค่อย่าพากันไปขี่ม้ายิงธนูก็แล้วกัน”           &nbs

“หากทางเมืองหลวงจัดส่งล่าช้า ถ้าเช่นนั้นก็ใช้ข้าวจากตระกูลคหบดีใหญ่ๆ ในพื้นที่ก่อนได้หรือไม่เพคะเสด็จพ่อ”“เงียบ”“ถ้ามีอำนาจแต่ไม่ใช้ปกป้องดูแลราษฎรของท่าน งั้นก็อย่ามีเสียเลยดีกว่า” อู๋ซานเหนียงไม่ยอมแพ้ “เราไม่ได้ยึดข้าวจากพวกเศรษฐีมาเปล่าๆ เราแค่ ‘ขอยืม’ ข้าไม่เชื่อว่าหลังจากสงครามสงบ ชาวบ้านจะไม่คืนข้าวให้ ทางการยังคงเป็นเจ้าภาพหลัก เราต้องให้สัญญาว่าจะไม่เอาเปรียบข้าวใคร”“ข้าบอกให้เงียบ!!”“และทางราชสำนักอาจจะจูงใจบรรดาผู้มีอันจะกินทั้งหลายด้วยป้ายเชิดชูพระราชทานก็ได้นะเพคะ ใครช่วยบริจาคมากก็จะได้ป้ายใหญ่หน่อย ถ้าใครให้ยืมข้าวก็มีของพระราชทานแทนคำขอบคุณ อ้อ และทันทีที่หิมะละลาย เราน่าจะขยายถนนเส้นเดิมให้กว้างขึ้น และตัดถนนเส้นใหม่ๆ เชื่อมต่อ เราก็น่าจะขนส่งและค้าขายได้ดีขึ้น ถ้าการค้าฟื้นฟู เทศกาลปีใหม่ที่จะถึงนี้ ไม่แน่ว่าเราอาจจะได้ยินเสียงชาวบ้านสับหมูห่อเกี๊ยวนะเพคะ”อู๋ซานเหนียงขัดคำสั่งของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า  แต่นางยืนหยัด สบตาอ้อนวอนขอร้องเอี้ยน

อู๋ซานเหนียงรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในความฝัน แต่นางขัดขืนตัวเองให้ตื่นไม่ได้เสียที ความรู้สึกนึกคิดทั้งมวลตกอยู่ในห้วงฝันอันน่าสยดสยอง เห็นปลาไหลเป็นฝูงแหวกว่ายอยู่เหนือศีรษะโดยมีตาเฒ่าไล่ตาม เห็นผู้คนที่หม่าเจียงลอยผ่านไปแต่ไม่มีใครสนใจพูดคุยกับนางเลยอู๋ซานเหนียงเดินเดียวดายไปตามเส้นทางมืดๆ จู่ๆ ก็พบซิ่วไฉชั่วร้ายกำลังหัวเราะดังก้องพร้อมกับถือแส้เฆี่ยนใส่อู๋ซื่อหวงอย่างทารุณ อู๋ซานเหนียงจึงพยายามวิ่งไปช่วย แต่วิ่งเท่าไหร่ก็ช้าลงเพราะถูกองค์หญิงเหวินเฉิงซึ่งผุดออกมาจากดินฉุดขาไว้ อู๋ซานเหนียงร้องไห้คร่ำครวญ ยอมตัดขาตัวเองเพื่อคลานไปหาบิดา และในท้ายที่สุดเอี้ยนเซินก็ปรากฏตัว เขาสวมชุดขาวปักลายมังกรสีทองเปี่ยมราศีน่าเกรงขาม ก้าวเข้ามาอุ้มนางไว้ในอ้อมอก                เขายิ้ม จุมพิตอย่างลึกซึ้งแล้วเงื้อดาบขึ้นตัดศีรษะนาง                “ไม่!!” อู๋ซานเหนียงสะดุ้งตื่นขึ้นมา เนื้อตัวสั่นเทาจนต้องหายใจเข้าแรงๆ เ