All Chapters of The BILLIONAIRE'S Cupid: My Baby is a Mind Reader: Chapter 71 - Chapter 80

Ang Hindi Nakikitang KaibiganALEXANDER’S POV"I-rewind mo ang cctv footage, Mark. Tingnan mo ang anggulo sa kanang bahagi ng monitoring glass," mariin kong utos habang nakatitig sa naglalakihang monitors ng control room.Mabilis na pinihit ni Mark ang controller. Sa screen, paulit-ulit naming pinapanood ang recording ni Basti mula kanina.Kitang-kita roon kung paano ngumiti, kumaway, at makipag-usap ang aking limang taong gulang na anak sa direksyon ng antigong salamin. Ngunit kahit anong pino ng filter at enhancement ang gawin ko sa thermal at optical feed—walang lumalabas na kahit ano. Sa camera, si Basti lang ang mukhang nagsasalita mag-isa sa kawalan."Sir Alexander, malinis ang visual feed. Walang hologram distortion, walang hidden light spectrum, wala talagang taong kausap si Basti," ulat ni Mark na napapakamot na sa kaniyang ulo.Napabuntong-hininga ako at ibinaba ko ang aking hawak na baso ng kape.Kung ang aking mga sensor ay nakakadetek ng brainwave pattern, ibig sabihin ay

Ang Mensahe Mula sa DilimALEXANDER’S POV"Sir Alexander, naglalabas ng hindi normal na lamig ang containment unit!" boses ni Mark na tila nanginginig habang mabilis na pinipindot ang thermal controls ng laboratoryo.Tinitigan ko ang digital thermometer sa pangunahing screen. Mula sa normal na room temperature, biglang bumagsak sa pitong degree Celsius ang temperatura sa paligid ng Quantum Containment Chamber. Ang nakapagtataka, walang kahit anong sira ang capsule glass. Walang gas leak, walang energy anomaly sa totoong mundo, at nananatiling buo ang mga anti-magic barriers."Sir… ang brainwave pattern ng hostile na presensya biglang tumaas ng tatlong daang porsyento," ulat muli ni Mark, habang naglalabas siya ng parang usok galing sa kanyang bibig dahil sa nararamdamang lamig sa buong paligid. "Pero... parang hindi niya sinusubukang sirain ang containment para makalabas."Napakunot-noo ako. Nararamdaman ko ang lamig na humahaplos sa aking mukha. "Kung ganoon… kung hindi niya gustong

Ang Unang BakasALEXANDER’S POV"Mark, i-freeze mo ang lahat ng visual matrix sa eksaktong microsecond bago namatay ang hologram," mariin kong utos habang nakatitig sa screen ng Quantum Deep-Core Analyzer.Mabilis na pinindot ni Mark ang keyboard. Pagkatapos ng ilang sandali ng pag-render, lumitaw muli sa holographic display ang imahe ng kumikinang na pilak na mga mata. Ngunit sa pagkakataong ito, nang i-maximize ko ang resolution at alisin ang light distortion, may napansin kaming bago. Sa paligid ng mga pilak na mata, may mga maliliit na linya at kakaibang simbolo na sandaling nag-flash bago ito tuluyang naglaho."Sir… hindi ito pamilyar na geographic coordinates. Walang GPS markers o standard grid alignment," ulat ni Mark habang kumakamot sa kaniyang batok. "Parang... mga geometric equations na pinaghalong sining at numero."Napakunot-noo ako habang sinusuri ang bawat anggulo. Hindi ito basta kalkulasyon ng makabagong siyensya. Ito ay parang isang lumang alchemical code na ginamita

Ang Mapa ng SalaminALEXANDER’S POVMaganda ang pagpasok ng sikat ng araw sa loob ng penthouse ng Vance Tower, ngunit ang atmospera sa hapag-kainan ay hindi tulad ng dati. Karaniwan ay masigla at maingay ang umaga kasama si Basti, subalit ngayon ay kapansin-pansin ang kaniyang katahimikan. Tahimik niyang inilalagay ang kaniyang kubyertos habang ang kaniyang kaliwang kamay ay nakalagay sa bulsa—mahigpit na hawak ang pilak na shard mula kagabi."Basti, anak, kain na ng almusal," malambot na yaya ni Celestia, sabay inilapag ang platito ng prutas sa tapat ng aming anak. "Hayaan mo muna ang shard sa tabi; kailangan mong kumain para magkaroon ng lakas."Tumingin sa amin si Basti at dahan-dahang tumango, pilit na nagpapakita ng isang maliit na ngiti upang hindi kami mag-alala. Hinaplos ko ang kaniyang likod. Sa kabila ng mga misteryong bumabalot sa amin, sinisikap naming maging normal ang takbo ng kaniyang araw bilang isang limang taong gulang na bata. Walang anino o mahiwagang salamin ang p

Ang Pintuang Walang SusiALEXANDER’S POV Nakatayo kami ngayon nang matagal sa harap ng isang malaking pintuan. Walang sinuman sa amin ang nagsimulang magsalita.Ang katahimikan ng lugar ay tila mas mabigat pa kaysa sa batong bumubuo rito, na para bang sinisipsip nito ang lahat ng tunog sa buong paligid. Inilabas ko ang aking Quantum Scanner at dahan-dahang ini-scan ang buong kapaligiran. Lumipas ang ilang segundo at lumabas ang resulta sa holographic screen.'ANALYSIS: UNKNOWN MATERIAL'Wala itong metal. Walang concrete. Walang energy core. Walang mga gear, lever, o kahit anong mekanismong maaaring magbukas sa napakalaking harang na ito. Parang hindi ito ginawa ng tao—para bang ang pinto mismo ay isang natural na bahagi ng bundok na nagkataong nagkaroon ng hugis. Napakunot-noo ako; naiinis ako; nakaramdam ako ng pagkayamot dahil kahit ang aking makabagong siyensya ay walang madetect na kahit ano. "Imposible…" bulong ko. Habang abala kami sa pag-aanalisa ng paligid, tahim