All Chapters of CARRYING MR. VICTORIAUX'S CHILD: Chapter 91 - Chapter 100

CHAPTER 93“We must try. Subukan lang natin. This is the first time na may nakita tayong kamukha niya. Hindi ako makakatuog ng maayos kung hindi natin susubukan, Julian. Pa-imbestigahan mo kung sino man ang mga taong ito,”“I will, baby. We need to confirm this,” aniya. He zoomed in the face. “Kamukhang-kamukha mo, 'di ba? That's why tinakbo at naghanap ako nung makita siya ng mga mata ko. Kahit medyo blur 'yong footage pero nakikita pa rin natin. Mas kamukha mo siya sa personal plus his eyes,”I can feel that he's our baby. Our Cael. Please, ibigay niyo na sa akin 'to, Lord! Ibalik niyo na sa amin si Cael! Pangako namin na mas lalo siya naming aalagaan. “Keep this to ourselves, Callie. Wala munang pwedeng makaalam nito. My trusted men will investigate this. When it comes to his case, only my trusted men can know the update. Ayaw ko ng maulit pa ang nangyari noon,” wika niya. Napako ang aking titig sa bata. This is him. I can't wait to find you, Cael! Makakasama na ulit tayo. Mabub

CHAPTER 95CALLIE'S POVI don't know what to say. This is very unexpected. Nang makita ko ang mga picture ng anak ko ay gusto ko na siyang makita at mayakap. All along, nasa kanila ang anak ko. Sila pala ang nagpalaki. Tama nga ang hinala ko. Si Cael ang nakita ko sa isang grocery store. Ang update ng mga tauhan ni Julian ay somehow totoo naman, but it was very late. Dahil lumipat na sila ng lugar. I was right, kung sana pinaniwalaan lang ako ni Julian hindi na sana nasayang ang oras niya. Hindi guni-guni ang mga nakita ko. Masayang-masaya ako na buhay siya. Na nasa isang maayos itong pamilya. Meeting Ate Mikay was never an accident, it was God's plan. Pinagtagpo niya kami upang makasama ko ulit ang aking anak. I am glad that he is being treated so well. "N-nasaan siya, Ate? Gustong kong makita ang anak ko," umiiyak na sabi ko.Sa bawat tingin ko sa photo album, parang pinanood ko na rin kung paano lumaki ang anka ko."Sandali lang, pinapasundo ko pa sa asawa ko, Ma'am. Nanonood pa

CHAPTER 97Alas dos na ng madaling araw kami nakauwi ni Julian. Parehas na pagod sa nangyari sa buong araw namin.“Abot-kamay na sana natin si Cael,” “I should have believe you, Callie. Kung mas napaaga lang sana, makikita na natin ang ating anak,” Nakahiga na kami sa kama at nasa sampong minuto na ang nakalipas. Ngunit kahit isa sa amin ay walang balak na matulog. Bago kami humiga ay ginamot niya rin muna ang aking mga paltos sa paa. Nung naligo ako kanina, doon ko pa lang naramdaman ang hapdi. “Huwag na tayong magsisihan pa, Julian. Hanapin na muna natin si Cael. Iyon ang mahalaga ngayon,” sagot ko. Parang ayaw kong matapos ang araw na ‘to ng hindi ko nakikita si Cael. Ngayon mas malaki na ang aking pag-asa dahil alam kong buhay ang anak namin. May panghahawakan na akong pag-asa. All those years, masaya ako dahil lumaki ang anak ko na punong-puno ng pagmamahal ng mga taong nasa paligid niya. Bago ko pa man nalaman, nakilala ko na ang kumupkop sa kanya at alam ko kung gaano siya

CHAPTER 99We went to the area. Where my son is located. It was an abandoned house. Pinapalibot na namin sa buong paligid ang aking mga tauhan. Mahigpit kong hinawakan ang baril bago iyon pinasok sa gitna ng aking pantalon. Alam kong nag-aalala na si Callie sa akin. Pero pangako ko sa kanya na iuuwi ko ang anak namin. At iyon ang gagawin ko ngayon. Naunang palihim na pumasok ang aking mga tauhan. May kasama rin kaming mga pulis. Nagsisisi na ako na pinagkatiwalaan ko siya. All those years, isa siya sa mga pinagdududahan kong may gawa nito. But I have no solid evidence para idiin siya na siya ang kumuha sa aming anak. But right now, I know that she was behind all of this mess. Sa likod na kami dumaan. Bawat hakbang namin ay maingat, hindi kami gumagawa ng kahit ano mang tunog. Napadaan kami sa isang bahagi kung saan may maliit na butas. Hindi ako nakatiis at sumilip ako ng kaonti.And there... I saw a kid that looks exactly like me when I was still young. May tali ang kamay at ang k

CHAPTER 101“Dito, Ate,” sabi ko at tinuro ang tamang daan sa kanila kung nasaan ang kwarto ni Julian at Cael.Pinihit ko ang doorknob at nauna akong pumasok sa loob ng kwarto. Kahit nauna akong pumasok, hindi pa rin ako dumiretso sa kanya. Una kong pinuntahan si Julian dahil kinain ako ng aking takot. Sunod na pumasok ang pamilya ni Ate Mikay at tinakbo nila ang kinaroroonan ni Cael. Nakita ko na may bandage ang braso ni Julian kaya agad akong nagpanic. “What happened to your arm? Bakit hindi mo sinabi na may sugat ka pala,” puna ko. Hindi niya ako sinagot dahil nakatuon lang ang kanyang mga mata sa pamilyang yumayakap sa anak namin. Lalapit ba ako? Kung bigla ko siyang yayakapin ay baka magtaka siya sa akin. Naramdaman ko ang paghawak ni Julian sa aking bewang at hinila ako papunta sa kanya.“Denver...” Tumingin sa akin si Ate Mikay.“Ma’am, lapit po kayo rito,” aya niya sa akin.Hinaplos ni Julian ang aking bewang ng dahan-dahan. “Go, I already hugged him. Lapitan mo siya,” sab