All Chapters of CARRYING MR. VICTORIAUX'S CHILD: Chapter 101 - Chapter 110

CHAPTER 102“Ate, darating din po tayo d’yan. Pero ‘wag po kayong mag-alala, hindi ko naman sapilitang kukunin sa inyo ang anak ko… hindi ko po siya bibiglain, Ate,” paninigurado ko sa kanya.Alam kong napamahal na rin sila sa aking anak at masasaktan din sila kung kukunin ko si Cael sa kanila.“Salamat, Ma’am. Pinagdadasal ko naman po na makilala ni Denver ang totoo niyang mga magulang. Kaya hindi ko po ipagkakait sa kanya ang kumpletong pamilya. Wala po kayong magiging problema sa akin, Ma’am. Handa po akong isauli sa inyo si Denver, pero ‘wag lang po nating biglain ang bata,” Uunti-untiin na muna namin ang pagkuha kay Cael. Para hindi rin maguluhan ang bata. Gusto ko muna makilala niya kami ng maayos. Kukuhin ko muna ang loob ng bata.“Ako ang dapat na nagpapasalamat sa inyo, Ate. Salamat sa pag-aalaga sa anak ko at sa pagturing niyo sa kanya bilang tunay niyong anak. Laking pasalamat ko po na sa inyo siya napunta. Kung hindi siya natagpuan ng asawa niyo, baka kung ano na ang nang

CHAPTER 104Sobrang saya ng mga naging araw ko. Sa bawat araw, sinisigurado namin ni Julian na bumibisita kami sa anak namin. Minsan sa tuwing umaga, dumadaan lang kami sa kanya. Kapag naman hindi namin siya nabisita sa umaga ay pagkatapos naman ng trabaho ni Julian. Nabuhay ulit ang loob ko, nagkaroon ako ng lakas bigla. Nagkaroon muli ng kulay ang aking mundo. Ang sarap gumising araw-araw sa tuwing naiisip ko na nandito na ang anak namin. Excited na ako ngayon, araw ng sabado at pinagpaalam ko na isasama ko si Denver dahil ipapasyal namin. Dalawa sana sila ng Kuya niya kaya lang ay biglang sumakit ang tiyan ng Kuya niya kaya hindi ito sumama sa amin. “Ma’am, ang ganda po ng sasakyan niyo. Parang ‘yong mga napapanood ko sa tv,” namamanghang sabi niya at nilibot ang tingin sa loob ng sasakyan.“Denver, ‘wag mo na akong tawaging Ma’am. Pwede mo naman akong tawaging Tita na lang tapos siya naman tawagin mong Tito,” Tita at Tito na muna sa ngayon, Cael. Balang araw, maririnig ka rin

CHAPTER 106“Ang bait-bait mo naman, Denver. Ibibigay natin sa kanila para hindi magalit ang nanay mo,” sabi ko. Inayos ko ng bahagya ang buhok niya. “Opo. Paalala po kasi ni Nanay na palaging magshare ng blessings po,” sagot nito.Nagkatinginan kaming dalawa ni Julian at sabay na napangiti. Ang swerte namin sa anak namin. “Tara, pili pa tayo ng iba. Ang mga school supplies niyo ng Kuya mo. Kapag natapos na tayo rito kakain muna tayo kasi baka gutom kana,” aya ko sa kanya.Bumili kami ng mga school supplies nila ng kapatid niya. Bumili kami ng mga bagong bag, tuwang-tuwa pa nga siya dahil cars ang design ng kanyang bag.Kumain na muna kami bago nagpatuloy sa pamamasyal. Nadaanan namin ang isang cinema at sakto namang showing ang spiderman na palabas. Nung inaya namin kung gusto niyang manood ay pumayag naman ito. Kaya mabilis na bumili ng ticket si Julian para sa aming tatlo. Bumili na rin kami ng popcorn para pwede naming kainin doon sa loob.Nasa gitna siya naming dalawa ni Julian

CHAPTER 108“Langoy, Denver! Nand’yan na si Tito!” malakas na sigaw ko habang humahalakhak. Hindi na ako nagulat na marunong lumangoy si Cael. Sa tabing dagat ito lumaki kaya hindi na nakakagulat na bata pa lang ay magaling na. “Denver, bilisan mo! Punta ka kay Tita dali! Nand’yan na siya!” Sinasadyang bagalan ni Julian ang kanyang paglangoy upang hindi niya maabutan si Cael. Hindi pa kami kumakain dahil gustong-gusto ng lumangoy ni Cael kaya pinagbigyan na namin. Dito ako naghihintay sa pinakadulo ng pool at sa akin na papunta si Cael. “Denver, bilis! Bilisan mo!” Humalakhak ako ng malakas nang mahuli ni Julian sa Denver nang malapit na itong makarating sa akin.Binuhat niya si Denver na natatawa na rin.“Got you, buddy,” Julian said and kissed his shoulders. “Isa pa, Tito! Paunahan tayong makarating kay Tita! Isa pa!” Parang hindi siya napapagod. Dahil hindi naman kami makahindi sa kanya ay pumayag kaagad ang daddy niya.“Last na ‘yan, ah? Mamaya naman at kakain pa tayo,” pa

CHAPTER 110Kinaumagahan ay hinatid na namin si Cael sa kanila ni Ate Mikay.Ang payapa ng tulog ko buong gabi, lalo na kapag nararamdaman ko na yumayakap si Cael sa akin. Sa tingin ko nga nakangiti ako kahit pa natutulog. Pinapagitnaan siya namin ni Julian. Kahit na nagsisiksikan kaming dalawa sa maliit na kama.Hindi ko pwedeng hindi sabihin kay Monica ang mga nangyayari sa buhay ko. Nag-aya akong magkasama kaming magtanghalian ni Monica nang parehas kaming mayroong free time. “Ano ba ang ikukwento mo sa akin? Feeling ko ang bongga nito dahil ikaw pa mismo ang nag-aya sa akin! Hindi ‘to madalas! Minsan ka lang mag-aya na lumabas tayong dalawa. Simulan mo na agad at ‘wag na tayong mag-aksaya pa ng oras,” Wala pa ang order namin pero atat na siya sa kwento. Pinili namin na ilihim sa media na nakita na ang anak namin. Not now. Aayusin muna namin ang lahat bago ipakilala si Cael sa mga tao.“Ito na nga. Wala pang ibang mga nakakaalam dito, okay? Tayo-tayo pa lang. Isa ka sa pinagkakat