All Chapters of CARRYING MR. VICTORIAUX'S CHILD: Chapter 81 - Chapter 90

CHAPTER 82“Wala pa rin ba?” It's been two days since Cael has been taken away from us. It was all over the news. Sa pag-uwi ni Julian ay wala pa rin itong balita tungkol sa anak namin. Laylay pa rin ang mga balikat niya at wala man akong siglang nakita sa kanyang mga mata. Dalawang araw na rin akong walang maayos na tulog at kain. Pakiramdam ko ay nakalutang na lang ako sa ere. Gustuhin ko mang tumulong sa kanila ay hindi ko rin alam kung paano. Si Julian nga na maraming koneksiyon ay walang magawa, ako pa kaya? Wala akong ibang magawa kung hindi ang maghintay sa kung ano ang kanilang ibabalita sa akin. Hindi naman kami pwedeng mangbintang ng kung sino-sino na lang. Pero may kutob ako. Ngunit wala naman kaming mga ebidensyang makuha kaya hindi kami makagalaw. Kahit sa bahay nina Tita Jillian ay walang mga bakas. Malinis ang pagkakatrabaho na parang matagal na nila itong pinagplanuhan. Napag-alaman din namin na isa sa mga kasabwat ay ang kasambahay nila. Mula nang mawala ang aking

CHAPTER 84"We will not stop until we finally find him. Makakasama pa natin si Cael,"Si Ma'am Sophia, nandito pa rin naman siya at hindi na nakikigulo sa amin. Malakas ang kutob ko noon na may kinalaman siya. Isa siya sa pinagdududahan namin ngunit wala kaming hawak na ebidensya na makakadiin sa kanya. "By the way, one of the orphanages that I supported invited us on the anniversary. It will be tomorrow,"Maraming mga orphanages na sinusuportahan si Julian. Iyon ang naging coping mechanism niya nang mawala ang aming anak. May isang beses na doon kami nag- celebrate ng birthday ni Cael. Ng sa ganoon maibsan man lang ang lungkot na aming nararamdaman sa pagkawala niya. "Sige, pumunta tayo. Malapit lang ba? Titingnan ko kung may mga meeting ka bukas. Anong oras ba tayo aalis?" tanong ko sa kanya.Binuksan ko agad ang ipad upang tingnan ang schedule nito."Cancel my meeting if there is any. This is more important than that meeting," sagot niya.Tumango ako. I browsed my ipad and I saw

CHAPTER 86CALLIE'S POVTuwang-tuwa kami ni Julian habang nakikipaghalubilo sa mga bata sa orphanage. Naiibsan ng kaonti ang pangungulila sa aking dibdib sa tuwing naririnig ko ang mga tawa ng mga bata. Gusto ko na lang na bumisita rito araw-araw. Nakakatuwang makipaglaro sa kanila. Lalo na ang mga kaedad ni Cael. Sa kanila ako mosty nakikipaglaro dahil iniisip ko na si Cael ang aking kasama. Kahit sa imagine man lang ay makasama ko ang anak ko. Natutuwa nga ako sa tuwing napapanaginipan ko siya. Mas mabuti pa sa aking panaginip dahil kasama ko siya at nahahawakan. Kaso minsan lang din. Umuwi kaming pagod pero masaya ni Julian sa bahay. Parehas kaming natahimik saglit habang nakaupo sa sofa."Malapit na ang birthday niya pero wala pa rin tayong balita sa anak natin," wika ko sabay buntong-hininga. Sana sa panibagong taon na darating ay makakasama na namin ang aming anak. NANAY MIKAY’S POV“Aba, may pa lechong manok ang asawa ko, ah? Maganda ata ang naging kitaan mo,”Humalik sa ak

CHAPTER 88Papunta pa lang kami sa loob nang mayroon kaming nakitang isang bata na tinatakbo palabas. Parang pamilyar pa sa akin ang babae. Tumatakbo kasi siya kaya hindi ko masyadong maaninag ang mukha niya.I don't know what happened. Pero may nililinis na sa isang mesa.Maybe something happened with the child kaya tinakbo na palabas?Hindi ko na 'yon pinagtuunan ng pansin dahil gutom na gutom na talaga ako. Kumakalam na ang aking sikmura. Kaonti lang naman ang tao sa loob kaya doon na rin kami kumain, mabilisan lang dahil may meeting nga rin ito. Nasa kalagitnaan kami ng aming pagkain nang makita kong pumasok ang isang babae. Sa suot niyang damit ay nakilala ko agad na siya ang babaeng may kasamang bata kanina. Kaya pala pamilyar siya sa akin dahil ito pala ang binibilhan namin ng mga kakanin. Kinakausap niya ang isang waiter. Malapit lang din sila sa aming pwesto kaya rinig namin ang kanilang pinag-uusapan. "Waiter, wala na ba talaga ang mga iniwan naming pagkain kanina? Wala

CHAPTER 90 ATE MIKAY’S POV“Ako na lang ang nahihiya sa kanilang dalawa, asawa ko. Magbibigay pa nga sana ng isang libo nung paalis na ako. Tumanggi na ako sa kanya. Ang kapal na ng mukha ko kung pati ang pera tatanggapin ko pa,” Kanina pa ako nagkukwento sa aking asawa nang makauwi na siya. Nagpapahinga na sa kani-kanilang mga kwarto ang aming mga anak. Maaga silang natulog dahil may saki si Denver, walang kalaro ang Kuya niya. Kaya napilitan na rin itong matulog ng maaga. “Ang bait nila, ‘no? Pero sana tinanggap mo ang isang libo,” Agad kong hinampas ang balikat niya. Nandito nga pala kami sa aming kwarto at hinihilot ko ang kanyang balikat. “Walanghiya ka! Binigyan na nga tayo ng pagkain tapos tatanggap ka pa ng pera? Pero kawawa rin sila. Kahit na marami silang pera pero hindi rin naman sila masaya sa buhay na mayroon sila dahil nawala ang kanilang anak,” “Ipanalangin na lang natin na sana makita na nilang muli ang anak nila. Nararapat sa kanila ‘yon dahil mababait sila,”