CHAPTER 112“Nasa ospital si Julian, Monica. Bakit papasok pa ako d’yan? Sa tingin mo ba uunahin ko pa ang kumain kesa puntahan siya? Monica naman,” Wala akong nakuhang sagot mula kay Monica. Hinila niya lang ako papunta sa pinto ng resto. “Monica, hindi ako nakikipagbiruan sa ‘yo,”Tahimik niya lang akong hinila. Gulong-gulo na ang aking isipan sa inaakto niya. Dahil nang lumingon siya sa akin ay malapad ang mga ngiti nito bago binuksan ang pinto ng resto. Ang weird nilang lahat. Una, ‘yong tauhan ni Julian na nagbalita sa amin na nabaril si Julian ay nawala na lang bigla. Tapos dumagdag pa sa iisipin ko si Monica na gusto pang pumasok sa loob ng resto. “Pumasok ka sa loob, Callie,” utos niya sa akin. Bakit ang saya niya? “Ano’ng gagawin ko sa loob? Pupunta nga ako ng ospital, Monica! Pupuntahan ko si Julian! Ano ba! Kung hindi mo ako sasamahan, ako na lang ang pupunta. Kumain ka na lang muna rito. Sumunod ka na lang sa akin,” Tatalikod na sana ako ngunit pinigilan niya na naman a
Read more