All Chapters of CARRYING MR. VICTORIAUX'S CHILD: Chapter 121 - Chapter 130

CHAPTER 122 Nakahinga na ako ng maluwag dahil sa aking nalaman na sumuko na nga ito. Buti naman at hindi niya na kami pinahirapan pang hanapin siya. Umamin na rin ito sa mga pulis kaya pinaghahanap na rin ng mga pulis ang daddy niya. Tatlong araw ang lumipas pero hinahanap pa rin ang daddy niya. Malawak nga ang koneksiyon niya dahil nung araw na sumuko si Ma’am Sophia ay tumakas din ito at wala ng iniwang bakas sa bahay niya. Ang tanging naabutan na lang ng mga pulis doon ay ang kanyang asawa. Unti-unti ng nagbabayad ang mga taong nasa likod ng pagpapakidnap sa anak ko. At hindi kami susuko hanggang sa hindi sila nahuhuli. Lahat sila ay mabubulok sa kulungan at mararanasan din nila ang hirap na pinagdaanan namin.“Denver, mag-ingat ka. ‘Wag pumunta sa malalim,” sigaw ko. This is our another family bonding. Bumisita siya sa bahay namin dahil sabado at parehas kaming dalawa ni Julian na walang trabaho. Kaming tatlo lang ang nandito. Supposedly, kasama niya sana ang kapatid niya, kas

CHAPTER 124“S-sino 'to?” nauutal na tanong ko sa taong nasa kabilang linya. “Sa tingin mo sino ako?” narinig ko ang mala demonyo nitong tawa na nakakapanindig balahibo.“’Wag ka ng magpaligoy-ligoy pa, sabihin mo na sa akin kung sino ka!” bahagyang tumaas ang aking boses at lumalakas ang kabog ng aking dibdib. Nakatapat lang ang aking kamay sa dibdib ko. Tumawa na naman ito ng malakas, nagsisimula na akong magalit sa inaakto niya. “Sino ka? ‘Wag kang tumawa dahil naiinis na ako. Hindi ako nakikipagbiruan sa ‘yo. Sabihin mo sa akin kung sino ka!” sigaw ko sa kanya. “Sino nga ba ako? Itanong mo nga d’yan kay Julian kung sino ba ako. Baka sakaling kilala niya ako. Well… I know na kilala ako ng lalaking ‘yan, Ms. Secretary,” Siya ba ‘to? Nang binanggit niya ang pangalan ni Julian ay mas naging mas klaro na sa akin kung sino ang kausap ko. Minsan ko lang siya nakikita, sa tuwing may business meeting lang sila ni Julian. Hindi rin ako gaanong pamilyar sa boses niya. Ngayon may clue na

CHAPTER 126Buong oras ng aking paghihintay ay hindi ako mapakali. Nililibang ko na lang ang sarili ko kay Cael. Buti na lang ay may kasama ako at makakausap. Kung wala ay baka kanina pa ako nabaliw sa pag-aalala rito.Sa kanya ko tinutuon ang aking buong atensyon kahit na lumilipad ang isip ko kay Julian. Sa bawat paglipas ng oras at wala akong natatanggap na balita ay mas lalong nadadagdagan ang kaba ko. Ilang beses na rin akong umiinom ng tubig para pakalmahin ang sarili ko. “Denver, pwede bang dito ka na lang matulog? Wala kasi akong kasama dahil umalis ang Tito Julian mo. Samahan mo si Tita, please. Tatawagan ko ang nanay Mikay mo at ipagpapaalam kita,” nakangusong sabi ko. Sa tingin ko ay bukas pa makakauwi si Julian o baka madaling araw na. Gusto ko lang na kasama ko si Cael. Para at least kampante ako at alam kong safe siya dahil magkasama kaming dalawa.“Wala kang kasama, Tita? Saan po pala nagpunta si Tito Julian po? Hindi niya ba kayo sasamahang matulog?” Nainip na siyan

CHAPTER 128“Sa tingin ko rin ay kailangan na nating sabihin sa kanya. Kahit small steps lang muna. Unti-unti lang nating sabihin sa kanya para hindi naman mabigla ang bata,” sagot ko sa kanya.Naririnig ko pa ang hilik ni Cael sa tahimik at payapang mga sandali. Nakaharap ang mukha niya sa akin at kitang-kita ko ang haba ng pilik-mata nito. Ang gwapo ng anak ko. Hindi siya nakakasawang tingnan. “Yeah. I felt like hindi naman ata tayo mahihirapan sa kanya. Dito naman na siya natutulog sa atin. Sa tingin ko maiintindihan din niya. I know mabibigla siya, habaan lang natin ang pasensya sa kanya. Nakapaghintay nga tayo ng apat na taon, I know kailangan pa rin ng mahabang pasensya sa kanya. Before kasal sana ay malaman na niya ang buong katotohanan sa pagkatao niya,” “Yeah, we will tell him. I love you, baby. Thanks for being by my side through every battles. I promise to love and cherish you forever, Callie. Ako pa ang pinakamasaya at pinakaswerteng lalaki sa mundo dahil nakilala kita,”

CHAPTER 130 Nagsimula na ang musika, dahan-dahang umalingawngaw sa paligid, at nandito na ako, nakatayo sa simula ng daanan, hawak ang aking bulaklak. Malakas ang pagtibok ng aking puso, na parang may ibon na lumilipad nang mabilis sa loob ng dibdib ko. And there he is, Julian, waiting for me at the altar, looking so handsome, his eyes already glistening. Looking at him now, I can't help but remember everything that brought us here…It feels like only yesterday when I first walked into his office. I was his secretary then, trying my best to do my job well, answering calls, arranging his schedule, keeping his desk neat. He was the busy boss, always serious, with so many things on his mind. But deep down, hindi lang ako ang kanyang sekretarya, para na rin akong kanyang yaya kapag pumupunta siya sa bar o kung saan-saan. I’d make sure he ate, remind him to rest, keep him safe when he was tired, and look after him just like family.“Good morning po, Sir Julian,” I would say every day, an