บททั้งหมดของ ผัวเถื่อน: บทที่ 101 - บทที่ 110

เจคอบมองซ้ายมองขวาก่อนจะเอียงหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูนาริน "แหกแล้วเสียบ มึงชอบมั้ยล่ะ?" นารินมองเจคอบด้วยหางตานิ่งสนิท เจคอบเลยรีบเอนศีรษะกลับมาที่เดิมแล้วเดินหน้านิ่งตรงไปที่โต๊ะ ระหว่างทาง มิรินเหลือบไปเห็นดาร์กที่นั่งห่างออกไปสองสามโต๊ะ ดาร์กหันมามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปสนทนากับโยชิบะต่อ "มีอะไรหรือเปล่ามิริน" นารินทัก "เปล่าค่ะ" "อ้าว นารินมาแล้วเหรอ" มิรินหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยในวัยเด็ก แม้เวลาจะล่วงเลยมาเป็นสิบปี แต่เธอกลับจำน้ำเสียงนั้นได้แม่นยำ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองบุพการีที่แท้จริงซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ทั้งสองดูอึ้งไปเล็กน้อยที่เห็นเธอปรากฏตัวในงานนี้ "มิริน..." "สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนาน สบายดีมั้ยคะ :)" มิรินส่งยิ้มจางๆ ให้ พ่อและแม่ทำท่าจะก้าวเข้ามาโอบกอด แต่หญิงสาวกลับถอยร่นออกห่างอย่างเป็นมิตรแต่เย็นชา "ให้เวลาเธอหน่อย... มิริน มานั่งตรงนี้" นารินตบเบาะข้างกายให้เธอนั่ง พ่อแม่แท้จริงทำได้เพียงยืนมองเธอด้วยสายตาเศร้าสร้อย คล้ายมีคำพูดมากมายอยากจะถาม แต่ก็ต้องเก็บกดมันไว้ ผ่านไปครู่หนึ่ง มิรินรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมา เธอหันไปทางโ

บ้าน มิกซ์ย้ายสังขารกลับมาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว หลังจากโทรวานให้เก้าไปรับถึงโรงพยาบาล ซึ่งพอส่งเขาถึงหน้าบ้านเสร็จ เพื่อนซี้ก็รีบซิ่งรถไปตีหรี่ต่อที่คอนโดทันที สาเหตุที่เขาขอกลับบ้านเร็วกว่ากำหนด ก็เพราะขี้เกียจนอนแช่อยู่โรงพยาบาล มันทั้งเหงาและน่าเบื่อ เลยรบเร้าขอหมอที่เป็นเพื่อนสนิทของแม็กซ์ให้ช่วยอนุญาตให้ออกมาพักฟื้นที่บ้าน ที่สำคัญคือ... เขาอยากรู้ใจจะขาดว่าในระหว่างที่เขานอนซมอยู่โรงพยาบาล นางมารร้ายทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่โผล่หัวไปเยี่ยมผัวตัวเองบ้าง ช่างใจดำกับผัวหล่อๆ คนนี้เหลือเกิน ถึงเขาจะทำผิดไปแล้ว แต่มันก็ง้อและขอโทษไปแล้วนี่หว่า... แต่ก้าวขาเข้าบ้านมาได้แป๊บเดียว ชายหนุ่มก็ต้องขมวดคิ้ว บ้านทั้งหลังเงียบเชียบผิดปกติ แล้วมิรินกับจูนหายหัวไปไหนกันหมด บ้านก็ออกจะหลังใหญ่โตอลังการ แต่กลับมีคนอยู่กันแค่สามคน ส่วนลูกน้องของมิรินก็โผล่มาเป็นพักๆ ไม่รู้ว่าปกติพวกนั้นไปซ่อนตัวกันอยู่ตรงไหน พอดีดนิ้วปุ๊บถึงจะเสนอหน้าออกมา มิกซ์ได้แต่ถอนหายใจด้วยความงงงวย นับวันยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในโลกแฟนตาซีเข้าไปทุกที แถมจะปั๊มลูกกระชับมิตรตอนนี้ก็ยังทำไม่ได้ เพราะมิกซ์น้อยตัวด

​ภายในห้องน้ำ ​มิรินนอนแช่ตัวอยู่ในอ่างด้วยความเซ็ง รู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ไม่ได้ปลดปล่อยความต้องการ... ยอมรับว่าหัวเสียไม่น้อยที่ไม่ได้ไปต่อ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเธอนี่แหละที่เป็นคนลงมือกระทืบจนน่วมเอง ​หญิงสาวลุกขึ้นจากอ่าง เดินไปล้างทำความสะอาดร่างกายทุกซอกทุกมุม ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาพันกระโจมอกแล้วเดินกลับออกมาด้านนอก ​มิกซ์ยังคงนั่งทำหน้าเศร้า มองมิรินอยู่บนเตียงเงียบๆ พอเห็นเธอเดินออกมา ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นแล้วเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ ​มิรินเดินไปสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียงจนหมดมวน ก่อนเดินกลับเข้ามาในห้อง ร่างบางสลัดผ้าขนหนูออกจากเรือนร่างแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่โดยไร้เสื้อผ้าปกปิด... ปกติเธอไม่ชอบใส่เสื้อผ้านอนเพราะรู้สึกอึดอัด ชอบนอนเปลือยกายมากกว่า เพราะมันสบายตัวดี ​มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านนิยายเล่มโปรด แต่พออ่านมาถึงฉาก NC ที่พระเอกกับนางเอกกำลังร่วมรักกันอย่างเร่าร้อน เนื้อหาบรรยายฉากรักได้ละเมียดละไมจนเธอเผลอจินตนาการภาพตามไปด้วย ​"ทำอะไรอยู่เหรอ?" ​มิรินสะดุ้งเล็กน้อย พลางเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงทัก เห็นมิกซ์กำลังยืนเอาผ้าเช็ดผมอยู่ปลายเตียง ท่อ

"เสร็จแล้วจ้ะ กลับบ้านกันเถอะแม่" มิรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "คุณมิกซ์ไปรอที่รถก่อนนะคะ" "อ้าว แล้วมิรินจะไปไหน" เธอหันมามองด้วยสายตาพิฆาต บ่งบอกชัดเจนว่า... มึงอย่าเสือก "เอ่อ... มิกซ์ไปรอที่รถแล้วกัน" มิกซ์รีบออกจากตรงนั้นอย่างไว แล้วไปรอเมียที่รถในฐานะผัวที่ดีและเชื่อฟังเมียเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ผ่านไปประมาณห้านาที มิรินก็เดินกลับมาที่รถพร้อมของบางอย่างในมือ ปึก!! เสียงประตูรถปิดลง พอมิกซ์หันไปมองของที่เธอถืออยู่ เขาแทบเป็นลม เพราะสิ่งนั้นคือ... มือ! "มิ... มิริน ไหนมือใคร!" "อย่าถามโง่ๆ ว่ามือใคร" กูว่ามืออิหมอชัวร์! มิกซ์จำแหวนที่หมอผู้หญิงคนนั้นใส่ได้ "แล้วไปตัดมือเขาทำไม" "ระหว่างตัดมือหมอกับไอ้จ้อนของคุณ คุณจะเลือกให้มิรินตัดอะไรคะ" "มิรินไปตัดมือเขาแบบนี้ แล้วเขาจะทำมาหากินยังไง" "ช่างหัวมันสิ" ตอบแบบนักเลงนี่แหละเมียกู! พึ่บ! มิรินโยนของที่ถืออยู่ลงตรงหน้ามิกซ์ "เฮ้ยย!! มิริน!! โยนมาทำไม!" มิกซ์รีบจัดการเอาของนั้นออกจากตัวเองทันที "โยนทิ้งทำไมล่ะคะ ไม่เสียดายเหรอ มิรินอุตส่าห์ตัดมาให้" นี่เธอจะโหดไปไหน ถามจริง! "คุณเมียครับ เบาได้เบาครับ อย่

บ่ายของวันต่อมา “จูน” ก๊อก! ก๊อก! จูนเคาะประตูสองสามครั้ง แต่ภายในห้องกลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่น้อย หรือว่าตายคาเตียงกันแล้ว? เมื่อไม่มีใครตอบ เธอจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปดู และภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาจูนถึงกับยืนอึ้ง ทั้งคู่ยังน็อกสลบคาเตียง พากันม้วนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มราวกับหมดแรงจะขยับไปไหน ส่วนสภาพห้องนั้น... เละเทะยิ่งกว่าผ่านสงครามมา! เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพื้น โต๊ะพัง โซฟาพัง ทีวีก็หล่นลงมาแตกไม่เหลือชิ้นดี เหลือเพียงเตียงเท่านั้นที่ยังทนทานเหมือนเดิม! จะดุเดือดอะไรกันปานนั้น! จูนเห็นแล้วถึงกับเพลียจิต อยากจะลาไปหาผัวสักวันเหลือเกิน โสดมาตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาว ป่านนี้ยังไม่มีผัวกับเขาสักที เธอเดินออกจากห้องเจ้านายอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะปิดประตูลงเบา ๆ สรุปไข่ลวกสองถาดก็กลายเป็นหม้ายขันหมากไปเรียบร้อย ไม่รู้ว่าสองคนนี้จะฟื้นตอนไหน แต่ดูจากสภาพแล้วคงหนักพอสมควร เอาเป็นว่าวันนี้ทุกคนอยู่กับจูนแล้วกัน ปล่อยให้เจ้านายพักผ่อนไปก่อน เอี๊ยด!!! เสียงรถดังขึ้นหน้าบ้าน ขณะที่จูนกำลังเดินลงบันได ไม่นานก็มีผู้ชายในชุดดำแต่งตัวคล้ายบอดี้การ์ดเดินเข้าม