Share

บทที่ 58 ผู้มาเยือน

last update Tanggal publikasi: 2026-10-04 14:22:59

เมื่อได้ยินข้อเสนอว่าจะได้กลับมาร่วมโต๊ะมื้อค่ำฝีมือฮูหยินคนงาม

แม่ทัพหนุ่มก็ยอมจำนน เขาลืมตาขึ้นมอ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 78 ข้าคิดถึงเจ้า

    ดวงตาของหวังอวี้หลานเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ จูบของเขาในครั้งนี้ไม่นุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อนๆ มันเต็มไปด้วยความกระหาย ดิบเถื่อน และหิวโซราวกับหมาป่าที่อดอยากมาแรมเดือนริมฝีปากหนาขบเม้มและดูดดึงกลีบปากนุ่มของนางอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนและพัวพันกับลิ้นเล็กๆ ของนางอย่างตะกรุมตะกราม เขาดูดกลืนลมหายใจและเสียงประท้วงของนางไปจนหมดสิ้นสิ่งที่ทำให้หวังอวี้หลานรู้สึกแปลกใหม่และหวามไหวไปถึงหัวใจ คือสัมผัสสากระคายของหนวดเครา ที่ขึ้นครึ้มอยู่ตามแนวสันกรามและปลายคางของเขายามที่เขาบดจูบและขยับใบหน้าไปมา ไรหนวดที่แข็งกระด้างเหล่านั้นเสียดสีเข้ากับผิวแก้มและรอบริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม มันสร้างความรู้สึกแปลบปลาบ และเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้รสจูบที่ร้อนแรงและสติที่ยังไม่ตื่นดี ทำให้หวังอวี้หลานคิดว่าตนเองกำลังฝันถึงเขากลางดึก แต่ความเจ็บแปลบเบาๆ จากหนวดเครา และแรงรัดที่เอว ซึ่งแน่นจนกระดูกแทบหัก ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าบุรุษที่กำลังกลืนกินนางอยู่

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 77 โหยหา

    เสียงตะโกนลั่นของพ่อบ้านหวังดังทะลุเข้ามาถึงในเรือนอันหนิงน้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความตื่นเต้นและร้อนรนสุดขีด“ท่านแม่ทัพ…ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว เร่งไปเตรียมน้ำอุ่นและอาหารเร็วเข้า”สรรพเสียงที่ดังกึกก้องปลุกให้คนที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งสุดตัวหวังอวี้หลานงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ดวงตาที่ยังคงฉ่ำปรือด้วยความง่วงงุนกะพริบถี่ๆ สมองของนางยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่นัก นางได้ยินเพียงคำว่า ‘ท่านแม่ทัพ’ แว่วเข้ามาในโสตประสาท‘ท่านพี่? ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ? แต่ นี่มันเพิ่งจะเลยเที่ยงคืนมาไม่นานไม่ใช่หรืออย่างไร’ร่างอรชรผุดลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความรีบร้อน ด้วยความที่ยังสะลึมสะลือและเพิ่งตื่นจากการหลับลึก นางจึงลืมที่จะหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ เรือนร่างเย้ายวนในยามนี้จึงถูกห่อหุ้มไว้เพียงชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวบริสุทธิ์เท่านั้นนางก้าวเท้าเปลือยเปล่าลงบนพื้นไม้กระดานที่ปูพรมขนสัตว์ หวังจะเดินไปแอบฟังที่ประตูเพื่อให้แน่ใจ แต่สองเท้ายังก้าวไปไม่ถึงครึ่งทาง บานประตูไม้ก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรง

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 76 ท่านกลับมาแล้ว

    “ตอนแรกก็ใช่ ข้ายอมรับว่าตอนที่รู้ข่าวว่าเสด็จพ่อส่งบุตรีของหวังจงหมิงไปให้เจ้า ข้าโกรธและเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ คิดว่าเจ้าต้องรับงูเห่าไปเลี้ยงไว้ในจวนเสียแล้ว”องค์รัชทายาทหัวเราะเบาๆ“แต่ใครจะไปคิดเล่าว่า ลูกสาวของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น จะกลับกลายเป็นสตรีที่ชาญฉลาด เด็ดเดี่ยว และมีคุณธรรมยิ่งกว่าบิดาของตนหลายเท่านัก ขนาดยอมแลกชีวิต ช่างเป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า”องค์รัชทายาทหันไปพยักหน้าให้องครักษ์คนสนิทของพระองค์ นำหีบไม้จันทน์หอมขนาดกลางสองใบมาวางไว้บนโต๊ะ“หีบใบนี้ เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจนำมามอบให้ ถือเสียว่าเป็นของรับขวัญจากศิษย์พี่ มอบให้แก่น้องสะใภ้ ก็แล้วกัน”เซียวจิ้งเฉินมองหีบทั้งสองใบด้วยความประหลาดใจ“ศิษย์พี่ นี่มัน”“ในหีบนี้คือทองคำจำนวนหนึ่ง ผ้าไหมเนื้อดีที่สุดจากแดนใต้ เครื่องประดับหยกมันวาวที่สตรีในวังหลวงนิยมกัน และโสมพันปีชั้นเลิศ”องค์รัชทายาทอธิบาย “เจ้าบอกเองว่านางเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย และเพิ่งสูญเสียมารดาไป ข้าวของเหล่านี้คงพอจะช่วยปลอบประโลมจิตใจและบำรุงร่างกายให้นางได้บ้าง ฝากนำไปให้นางด้วย และบอกนางว่า ข้าและราชบัลลังก์ต้าฉู่ เป็นหนี้บุญคุณนางในครั้งนี้

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 75 วันพิพากษา

    ดวงตาของประชาชนนับพันเบิกกว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าของพวกเขาทุกคนแดงก่ำไปด้วยโทสะที่เดือดดาลถึงขีดสุด เสียงสะอื้นไห้อย่างปานจะขาดใจ ดังมาจากบรรดาพ่อแม่และภรรยาของทหารชายแดนที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปเพราะความหนาวเหน็บและความอดอยาก“ไอ้พวกสุนัขเดรัจฉาน! ไอ้พวกรกแผ่นดิน!”“ฆ่ามัน! สับพวกมันให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น”เสียงก่นด่าสาปแช่งดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องประชาชนที่ทนความโกรธแค้นไม่ไหว ต่างพากันขว้างปาไข่เน่า ก้อนหิน ก้อนดิน และเศษผักเน่าเสีย พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของนักโทษทั้งเก้าบนลานประหารอย่างบ้าคลั่งองค์รัชทายาททอดพระเนตรมองฝูงชนที่กำลังโกรธแค้น พระองค์ทรงรอจนกระทั่งเงาของดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยมาบรรจบตรงศีรษะ อันเป็นฤกษ์ประหารที่สวรรค์กำหนดพระองค์จึงค่อยๆ ยกพระหัตถ์ขึ้น ฝูงชนที่กำลังบ้าคลั่งพลันเงียบเสียงลงแทบจะในทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่บุตรโอรสสวรรค์เบื้องหน้าองค์รัชทายาททรงหยิบป้ายอาญาสิทธิ์สีแดงฉานขึ้นมา ก่อนจะโยนมันลงกระแทกพื้นลานประหารเสียงดังสั่นสะเทือน“ประหาร!!”สุรเสียงตวาดกร้าวขององค์รัชทายาทดังก

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 74 ข้าต้องการพบหมอ

    บ่าวไพร่ที่กำลังนั่งเศร้ากันอยู่ด้านนอกต่างสะดุ้งรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความประหลาดใจที่เห็นฮูหยินของตนไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่คิด“ฮูหยิน ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”ชุนเถาถามด้วยความเป็นห่วง“ข้าไม่เป็นไร”หวังอวี้หลานยิ้มบางๆ แสร้งทำเป็นสตรีที่เข้มแข็ง“ท่านแม่ของข้าสละชีวิตก็เพื่อให้ข้ามีชีวิตที่ดี ข้าจะมานั่งร้องไห้ให้ร่างกายทรุดโทรม ให้ความหวังของนางต้องสูญเปล่าได้อย่างไร ข้าต้องเข้มแข็งเพื่อรอต้อนรับท่านแม่ทัพกลับจวน”คำพูดที่ดูมีเหตุผลและกตัญญูนั้น ทำเอาบ่าวไพร่ต่างพากันซาบซึ้งใจและโล่งอกไปตามๆ กัน“พ่อบ้านหวัง รบกวนท่านส่งคนไปเชิญท่านหมอเจิ้ง ให้เขามาพบข้าที่เรือนอันหนิงโดยเร็วที่สุดด้วย ข้ามีเรื่องสำคัญจะหารือ” นางออกคำสั่งอย่างฉะฉาน“ฮูหยินรู้สึกไม่สบายตรงที่ใดหรือขอรับ บ่าวจะรีบไปตามเดี๋ยวนี้” พ่อบ้านหวังลนลานเตรียมจะวิ่งออกไป“ข้าไม่ได้เจ็บป่วยอะไร เพียงแต่มีเรื่องสำคัญจะปรึกษาท่านหมอสักหน่อย” หวังอวี้หลานหันไปทางสาวใช้คนสนิท“ส่วนเจ้า ชุนเถา ไปสั่งให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารบำรุง

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 73 เป็นไปตามแผน

    ไม่ต้องเสียเวลาคาดเดาก็รู้แจ้งแก่ใจว่า...เป็นฝีมือของจิ้งจอกเฒ่าจางหย่งฟูที่สั่งฆ่าปิดปากนางเพื่อตัดตอนความผิด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของหวังอวี้หลานสั่นสะท้านไปด้วยความปีติ คือวาระสุดท้ายของสตรีแพศยาผู้นั้นสายข่าวของนางรายงานว่า ลี่ถิงถูกขังลืมไว้ในเรือนพักของตนเองอยู่สองวัน ประตูและหน้าต่างทุกบานถูกตอกตะปูปิดตายจากด้านนอก นางทุบตีบานประตูจนเล็บหลุดลุ่ย เลือดสาดกระเซ็น แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เรือนหลังนั้นในค่ำคืนที่เกิดเหตุ อยู่ๆ คบเพลิงนับสิบถูกโยนเข้าใส่เรือนพักของนาง สตรีที่เคยทะเยอทะยาน ใช้เรือนร่างและเล่ห์กลสารพัดเพื่อปีนป่ายขึ้นเป็นอนุภรรยาคนโปรด ต้องดิ้นทุรนทุรายอยู่ท่ามกลางกองเพลิงที่ลุกโชน เสียงกรีดร้องโหยหวนของลี่ถิงดังระงม ร้องขอความเมตตาจากใต้เท้าจางผู้เป็นสามีจนเสียงแหบแห้ง แต่สิ่งที่ตอบรับกลับมามีเพียงเสียงแตกปะทุของเปลวไฟและความเงียบงันอันเลือดเย็นความงดงามที่นางเคยใช้ล่อลวงบุรุษถูกไฟแผดเผาจนไหม้เกรียมลี่ถิงถูกไฟคลอกทั้งเป็น ขาดใจตายไปพร้อมกับความหวาดกลัวและความเคียดแค้นต่อบุรุษที่นางอุทิศทั้งชีวิตให้ ช่างเป็นการต

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 7 วางหมาก

    เมื่อย้อนมองกลับไปในชาติภพที่แล้ว นางเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอและน่าเวทนา ไร้ซึ่งบ้านให้พักพิง ไร้ญาติขาดมิตรให้พึ่งพา เป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งที่ถูกต้อนเข้าสู่กรงทองอันโสมมของหอคณิกาตั้งแต่อายุยังน้อย ต้องจำทนมีชีวิตตกลงไปในวังวนแห่งตัณหาและเล่ห์เหลี่ยมมารยาอย่างไม่มีทางเลือก นางต้องปั้นห

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 6 โอกาสทอง

    เมื่อหวังอวี้หลานกวาดสายตาไล่เรียงลงมา แม้สภาพร่างกายจะดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง แต่ความหลวมโพรกของชุดเจ้าสาว ก็ไม่อาจซ่อนเร้นทรวดทรงสะคราญของดรุณีวัยแตกเนื้อสาวไว้ได้มิดชิด ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เริ่มผลิบานตามวัยยังคงเด่นชัด อกอิ่มหยัดชูเย้ายวน เอวคอดกิ่วบอบบางราวกับกิ่งหลิวที่พร้อมจะลู่ตามลม สะท้อนให้เห็น

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 5 ฮูหยินแม่ทัพ

    เซียวจิ้งเฉิน แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารนับแสน ไม่แม้แต่จะปรายตามองสตรีในชุดมงคลสีแดงที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าเขารู้ดีว่านางคือหมากที่ฮ่องเต้ส่งมาให้เขา เป็นบุตรีของศัตรูที่เขาชิงชังเข้าไส้ สตรีที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ แค่ให้ที่ซุกหัวนอนในจวนก็ถือว่าเมตตามากแล้ว“เริ่มพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสียที ข้าไม่มีเว

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 4 รับราชโองการ

    ตลอดการเดินทางรอนแรมร่วมเดือนจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่แดนเหนืออันหนาวเหน็บ หวังอวี้หลานต้องทนอุดอู้ซ่อนตัวอยู่ในรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยนวมหนา เพื่อต้านทานพายุหิมะและสภาพอากาศอันเลวร้ายเมื่อขบวนเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมจุดพักม้า หน้าเมืองเป่ยยวน มามาก็ออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เจ้าของร่างที่มีสภาพเกือบไร้วิ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status