All Chapters of ตัวขี้เกียจอย่างข้าขอไม่เล่นบทนางร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

กลางยามเซิน หลังจากที่กลับมาถึงเรือน เฉียนซูเหยาก็ถือนิยายที่อ่านค้างเอาไว้เมื่อช่วงเช้าเดินตรงมายังศาลากลางสวนภายในบริเวณเรือนของตัวเอง นางเอนกายพิงเสาศาลาต้นใหญ่นั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งอย่างสบายใจ ที่มุมปากสีกลีบบัวยกขึ้นน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี"คุณหนู เหตุใดจึงนั่งชันเข่าเช่นนี้อีกแล้ว หากผู้ใดมาเห็นเข้าจะไม่งามนะเจ้าคะ" ถิงถิงวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะทรงกลมกลางศาลา ก่อนจะหันมากล่าวกับผู้เป็นนายด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายใจ"เอาน่า ตรงนี้ไม่เห็นจะมีใครสักหน่อย" เฉียนซูเหยาตอบอย่างเกียจคร้าน ดวงตายังคงจ้องมองเนื้อหาที่สอดไส้อยู่ด้านในคัมภีร์สามอักษรในมือ"ก็บ่าวอย่างไรเล่าเจ้าคะ บ่าวเห็นท่านกำลังนั่งชันเข่าไม่สำรวม คุณหนูจะกล่าวว่าไม่มีคนเห็นได้อย่างไร""ก็เจ้าเป็นสาวใช้ของข้า ย่อมไม่กล้าเอาข้าไปพูดเสียหาย หากเจ้ากล้าข้าจะตีขาเจ้าให้หัก" เฉียนซูเหยาเอ่ยปากเย้าคนทั้งๆ ที่ยังไม่เงยหน้าจากตำราในมือตามความเคยชิน ถิงถิงรีบหมอบกราบพร้อมทั้งโขกศีรษะลงกับพื้นเย็นจนหน้าผากเป็นรอยปื้นแดง เฉียนซูเหยาผุดลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตกใจ พลันสองแขนรีบคว้าร่างบอบบางตรงหน้าเอาไว้ กล่าวเสียงสั่น "ถิงถิง" มาถึงตรงนี้หญิงสาว

เฉียนซูเหยาพาสาวใช้ออกมาอย่างปลอดภัย ตอนที่ออกมานางยังแอบลูบอกปลอบตัวเองอยู่หลายครั้ง เมื่อครู่คือการบุกเข้าถ้ำเสือวังมังกรอย่างแท้จริง ไม่ต้องมีญาณทิพย์หญิงสาวก็พอจะคาดเดาได้ว่าคุณชายชุดขาวคนนั้นเป็นเพียงผู้ใต้บัญชาทำหน้าที่ออกหน้าแทนเท่านั้น เจ้านายที่แท้จริงของเขานั้นคือชายหนุ่มชุดสีดำสนิทผู้กำลังนั่งคลึงจอกชาทำหน้าโรคจิตอยู่ในห้องขนาดใหญ่ที่สุดบนชั้นสี่คนนั้นต่างหากเมื่อครู่ต้องเป็นเขาที่จงใจให้นางเห็นภาพนั้นเป็นแน่ หาไม่แล้วจะเปิดประตูเสียกว้างเช่นนั้นหรือ"คุณหนู ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ ใยใบหน้าจึงซีดเซียวถึงเพียงนั้น""ข้ารู้สึกไม่สบายอยู่บ้างจริงๆ" เฉียนซูเหยากล่าวเสียงยาน สีหน้าเลื่อนลอยอย่างยิ่ง"เช่นนั้นพวกเรากลับถึงจวนแล้วบ่าวจะเชิญท่านหมอมาตรวจท่านเจ้าคะ" ว่าแล้วก็ประคองผู้เป็นนายขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ด้านหน้าหอชิงไฉอย่างระมัดระวัง เพียงแต่รถม้าสกุลเฉียน เคลื่อนตัวไปได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกฝูงชนขวางเอาไว้คล้ายกับว่าพวกเขากำลังมุงดูอะไรบางอย่าง"คุณหนูฉีโปรดให้อภัยเขาเถิดนะเจ้าคะ เขายังเด็กนัก กระทำความผิดก็เพราะว่าต้องการช่วยเหลือครอบครัว" เสียงหวานที่ดังเล็ดลอดเข้ามาทำเอาถิงถิง

"สาวใช้ของพี่หญิงใหญ่ช่างวางท่าใหญ่โตจริงๆ" เฉียนซูเหยาเหน็บแนม พลางปรายตามองเฉียนซูซูครั้งหนึ่ง พี่หญิงใหญ่คนนี้คงไม่ใช่คนดีอะไร นางดูขี้อิจฉาและเสแสร้งไม่แพ้แม่ดอกบัวขาวชางอวี่คนนั้น ต่อให้ทำดีด้วยก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนแปลงให้เรื่องราวดีขึ้นได้ คงต้องเอาอย่างเฉียนซูเหยาคนเก่า ปฏิบัติต่อกันอย่างน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง "น้องหญิงรองกล่าวหนักไปแล้ว จิวฮุ่ยนางจะกล้าหาญถึงเพียงนั้นได้อย่างไร" เฉียนซูซูแย้มยิ้มอ่อนหวาน หากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับเฉยชาเฉียนซูเหยากลอกตาเล็กน้อย กล่าวออกมาอย่างรำคาญ "พี่หญิงใหญ่มีธุระอะไรก็รีบกล่าวมาเถิด ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย ต้องการพักผ่อนอย่างยิ่ง""ท่านแม่ให้ข้ามาบอกเจ้าว่า อีกเจ็ดวันให้เตรียมตัวไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนสกุลหวังกับนาง ท่านแม่ยังย้ำมาว่าห้ามน้องรองก่อเรื่องเด็ดขาด" คำกล่าวนั้นทำเอาหญิงสาวรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าผ่ากลางศีรษะตอนกลางวันแสกๆ"ข้าเคยบอกไปแล้วมิใช่หรือว่าจะไม่ไปงานนี้" หญิงสาวตั้งท่าจะออกไปคุยกับมารดาให้รู้เรื่อง ทว่าถูกเฉียนซูซูขวางเอาไว้"ท่านแม่กล่าวว่า เพราะในเทียบเชิญระบุชื่อเจ้า จึงมิอาจละเลยได้" เฉียนซูซูทอดถอนใจเบาๆ "น้องหญิงรองเจ้าอย่าได้ด

"จิ้งเป่ยโหวอยู่ในเมืองหลวง? มิใช่ว่าเขาไม่สามารถเดินทางออกนอกเมืองเป่ยได้หรอกหรือ นี่เป็นความผิดใหญ่หลวงเชียวนะ" เฉียนซูเหยาแสร้งถามอย่างสนใจ นางรู้ว่าคุณชายชุดขาวผู้นี้กำลังเฝ้ามองปฏิกิริยาจากตน"ถือว่าท่านเป็นลูกค้าคนสำคัญ ข้าจึงบอกเรื่องนี้กับท่าน เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับเรื่องราวในราชสำนัก ท่านไม่ควรพูดส่งเดช" คำกล่าวนี้ฟังแล้วห้าส่วนกำลังหยั่งเชิง อีกห้าส่วนคล้ายกำลังข่มขู่เฉียนซูเหยาเก็บงำประกายความตื่นเต้นในดวงตา กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอันสงบ "หากข้าอยากพบเขา คุณชายพอมีหนทางหรือไม่" หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมา ฝ่ามือหลั่งเหงื่อเย็น หากแต่ภายนอกพยายามแสดงออกอย่างสุขุม"ใช่ว่าจะไม่ได้" เฉียนซูเหยาแทบจะพรูลมหายใจออกมาเมื่ออีกฝ่ายกล่าวคำนี้ ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้นางต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "ข้าพอมีเส้นสายที่สามารถพาท่านเข้าพบท่านโหว เพียงแต่ต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมหนึ่งพันตำลึง"หนึ่งพันตำลึง!เพียงแค่ขอพบคนที่ลอบเข้ามาในเมืองหลวงผู้นั้นนางต้องควักเงินถึงหนึ่งพันตำลึง นี่มันออกจะรีดไถกันเกินไปกระมัง"คุณหนู เงินจำนวนนี้มากเกินไป บ่าวว่าช่างมันเถิดเจ้าค่ะ บ่าวไม่อยา

หลังจากเฉียนซูเหยาเข้าห้องมาได้ไม่นาน ถิงถิงก็ถูกเรียกให้เข้ามาเช่นกัน เด็กคนนั้นคล้ายประหม่าอยู่เล็กน้อย เอาแต่เดินก้มหน้าก้มตามองพื้น "ถิงถิงมานี่สิ นี่คือท่านโหวพี่ชายของเจ้า" เฉียนซูเหยาจับมือเรียวเล็กที่เริ่มนุ่มนิ่มเพราะได้รับการบำรุงพลางตบเบาๆ อย่างปลอบประโลม "ไม่ต้องกลัว เจ้าลองเงยหน้าขึ้นสิ ลองดูว่าเขาเหมือนกับพี่ชายใจดีในความทรงจำของเจ้าหรือไม่"สาวใช้ตัวน้อยกล้าๆ กลัวๆ แต่ในที่สุดก็ยอมเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ ตรงหน้าปรากฏภาพคุณหนูยืนอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง เขารูปร่างสูง ท่าทางองอาจของทหารทำให้เขาดูคล้ายกับบิดาในความทรงจำอย่างยิ่ง ยิ่งมองนานเข้าก็ราวกับว่าภาพในหัวของนางซ้อนทับกับความเป็นจริง ดวงตาเมล็ดซิ่งพลันเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส นางไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไร ดีใจ เสียใจ ซาบซึ้ง หรือโกรธเคือง ทุกอย่างดูสับสนไปหมด นางไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่านี่เป็นความจริงหรือความฝันกระทั่งได้รับสัมผัสอันอ่อนโยนและน้ำเสียงอ่อนหวานของเจ้านาย "เวลานี้เจ้าอาจสับสนทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง แต่เดี๋ยวอีกหน่อยเจ้าจะค่อยๆ เข้าใจเอง ถิงถิงเจ้าลองพูดคุยกับเขาดูก่อน หล