All Chapters of ตัวขี้เกียจอย่างข้าขอไม่เล่นบทนางร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

คำกล่าวของมารดายังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของหญิงสาว ดูเหมือนนางจะได้ค้นพบว่าแท้จริงแล้วมารดาก็ไม่ได้ตั้งแง่กับบุตรสาวคนรองของตัวเองถึงขนาดนั้นเพียงแต่ก่อนหน้านี้เฉียนซูเหยามักตอบกลับไปด้วยท่าทีดื้อรั้นเอาแต่ใจ วันที่พบกันที่โต๊ะอาหารครั้งแรกนางยังใช้ท่าทางเดียวกันกับในความทรงจำของนางร้ายต่อเฉียนฮูหยิน ดังนั้นจึงได้รับท่าทีเช่นนั้นตอบกลับมา บางทีนางอาจจะต้องเปลี่ยนแปลงมุมมองที่มีต่อพวกเขาเสียใหม่ จะมองเพียงด้านเดียวอย่างที่เคยอ่านจากในนิยายไม่ได้ ตอนนี้พวกเขามีชีวิตและเลือดเนื้อไม่ต่างกับนาง ความรู้สึกนึกคิดย่อมซับซ้อนไม่ต่างกัน จะให้มีเพียงมิติเดียวอย่างเช่นตัวละครเหล่านั้นได้อย่างไรเฉียนซูเหยาเขียนบอกเล่าความเปลี่ยนแปลงของเส้นเรื่องที่ตัวเองได้พบเจอในวันนี้ลงในสมุดบันทึกเล่มหนาด้วยตัวอักษรแบบตัวย่อสลับกับคำทับศัพท์ภาษาต่างประเทศที่ใช้ในยุคสมัยที่จากมา อย่างไรก็ควรป้องกันเอาไว้ หากว่าถูกคนแอบอ่านขึ้นมาอีกฝ่ายจะได้ไม่สามารถเข้าใจได้ทว่าขณะที่นางกำลังเขียนกลับได้ยินเสียงที่คล้ายของหนักตกกระทบพื้น หญิงสาววางพู่กันลงอย่างระแวดระวัง เฝ้ารอการเคลื่อนไหวของสิ่งนั้นอีกครั้ง หากรออยู่นานแต่

"หรือในนิยายที่พี่หญิงใหญ่ยอมเป็นนางนกต่อล่อน้องสาวออกมาเป็นเพราะเข้าใจผิดสะสม อาจจะเป็นไปได้ เหมือนกับว่ามีใครบางคนที่กำลังยุแยงให้พี่น้องเกลียดกัน" เฉียนซูเหยาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตบมือแปะพลางชมทักษะการวิเคราะห์ที่เหนือชั้นของตน อีกทั้งใบหน้างดงามยังประดับไปด้วยรอยยิ้มจนคนแอบมองลอบกระตุกยิ้มตาม"มีเรื่องดีอันใดหรือ เหตุใดคุณหนูเฉียนจึงได้ดูอารมณ์ดีถึงเพียงนี้" หยางหรานกล่าวพลางโบกพัดไปมา เขามองหญิงสาวที่หุบยิ้มทันควันเมื่อพบตนก็ฉีกยิ้มยียวน เห็นนางกำลังจะหมุนกายจากไปจึงขยับกายไปดักทางเอาไว้"หลีกไป" เฉียนซูเหยากล่าวเสียงห้วน นางไม่คิดไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่นิด"เหตุใดจึงได้ใจร้ายกับข้านัก อย่างไรเราก็เคยเป็นพันธมิตรกันนะ"'พันธมิตรกะผีนะสิ เจ้าตัวซวย อยู่ใกล้เจ้าข้าจะพลอยถูกร่างแหไปด้วย' หญิงสาวก่นด่าอีกฝ่ายในใจ วันอื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่างทว่าวันนี้นางไม่ควรอยู่ใกล้เจ้าคนแซ่หยางนี่เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจะมีแต่เกิดหายนะไปพร้อมกับเขา"เลิกทำหน้าแบบนั้นเสียที ข้าน่ะเชื่อเรื่องที่เจ้าเตือนแล้ว วันนี้เพียงมาร่วมงานตามเทียบเชิญเท่านั้น ไม่มีแผนการใดๆ ทั้งสิ้น

"เดี๋ยวก่อน" เขารั้งนางไว้อีกครั้งแล้ว หากครั้งนี้น้ำเสียงที่กล่าวนุ่มนวลกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย เมื่อเห็นว่านางนั่งลงที่เดิมเขาจึงกล่าว "ท่านเก้าแม้มีสายเลือดของราชวงศ์ทว่าก็ไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีนัก ครั้งยังเยาว์เกือบต้องสิ้นชีพเพราะความฉลาดของตัวเอง ดังนั้นหลายปีมานี้เขาจึงต้องเก็บงำประกายเหล่านั้นเอาไว้ แกล้งเป็นคนโง่ไม่ได้ความ กระนั้นก็ยังมีคนต้องการชีวิตของเขา ทั้ง ๆ ที่จริงๆ แล้วชั่วชีวิตนี้เขาปรารถนาเพียงความสงบ"เฉียนซูเหยาฟังแล้วก็เข้าใจในทันที เรื่องราวประมาณนี้นางอ่านมาแทบนับไม่ถ้วน นิยายหนึ่งร้อยเรื่องล้วนมีหนึ่งตัวละครที่มีชะตากรรมเช่นนี้ จู่ ๆ นางก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เป็นความคิดที่บางทีอาจจะทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนแปลงไปทั้งหมด แน่นอนว่าเป็นความคิดที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงเช่นกัน เพียงแต่ในที่สุดนางก็เลือกที่จะพูดออกมา หากเปลี่ยนชะตาขององค์ชายเก้าได้ ก็สามารถเปลี่ยนแปลงของทุกคนได้ ในเมื่อนางไม่สามารถหนีไปจากที่นี่ เช่นนั้นนางก็จะสร้างชีวิตใหม่ในโลกใบนี้ แม้จะทำให้ทุกสิ่งส่งผลกระทบต่อกันไม่รู้จบ แต่หญิงสาวก็จะเปลี่ยนแปลงให้เข้าที่เข้า

จวนอันกั๋วกงที่เพิ่งได้รับพระราชทานนั้นถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดล้วนเป็นของชั้นดี ด้านหน้าของเรือนรับรองยังเต็มไปด้วยกระถางดอกจวี๋ฮวาหลากหลายสีวางเรียงเอาไว้ ข้างตัวเรือนปลูกต้นอู๋ถงขนาดใหญ่ ลำต้นสูงกว่าหลังคาเรือนเล็กน้อย โดยรวมแล้วแลดูร่มรื่นและอบอุ่นภายในเรือนรับรองยังให้บรรยากาศเดียวกับด้านนอกเช่นกัน บางทีอาจเป็นเพราะทุกอย่างอยู่ภายใต้ความดูแลของไท่ฮูหยิน ดังนั้นภายในระยะเวลาไม่กี่วันที่นี่จึงถูกเปลี่ยนให้มีกลิ่นอายความเป็นบัณฑิตทั้ง ๆ ที่เป็นจวนของขุนนางฝ่ายบู๊ ก่อนที่นางจะมาที่นี่ย่อมสืบหาความเป็นมาของคนในจวนกั๋วกงนี้เป็นอย่างดี บ้านเดิมของไท่ฮูหยินเป็นตระกูลบัณฑิต บิดาของนางเป็นอาจารย์ในสำนักศึกษา ตอนที่แต่งงานกับท่านโหวผู้ล่วงลับเขายังเป็นเพียงขุนพลที่ดูแลกองร้อย ฐานะทางบ้านปานกลางมิได้ร่ำรวย อำนาจวาสนาที่มีล้วนแลกมาจากหยาดเหงื่อแรงกายของท่านโหวผู้ล่วงลับ เขาตรากตรำอยู่ในสนามรบ สร้างผลงานและเลื่อนขั้นจนมีตำแหน่งใหญ่โต ส่วนไท่ฮูหยินก็อาศัยการค้าเล็กๆ น้อยๆ กับปล่อยเช่าที่นาและร้านค้า นางดูแลจวนในฐานะฮูหยินได้เป็นอย่า

เฉียนซูเหยาไม่รู้ข้อตกลงของชายผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง หลังจากที่นางหลบออกมาได้หญิงสาวก็กลับมาที่เรือนรับรอง ไท่ฮูหยินและถิงถิงยังมีเรื่องเล่าสู่กันฟังอย่างไม่รู้จบ ทั้งคงเป็นเรื่องดีผสมเรื่องร้าย สังเกตได้จากทั้งสองคนที่ดวงตาแดงก่ำทว่าริมฝีปากกลับหยักโค้งเป็นรอยยิ้ม "ถิงเอ๋อร์บอกว่าหากนางมาอยู่ที่นี่ก็คงจะคิดถึงคุณหนูรองเฉียนมากๆ เช่นนั้นต่อไปเจ้าก็มาที่จวนของเราบ่อยๆ หรือไม่สองคนก็ไปเที่ยวเล่นด้วยกัน เช่นนี้ก็จะคลายความคิดถึงได้แล้ว" ไท่ฮูหยินกล่าวด้วยรอยยิ้มของผู้ใหญ่ใจดี เฉียนซูเหยารู้สึกว่านางมีนิสัยคล้ายกับมารดาที่อยู่ในสมุดบันทึก มารดาผู้ให้กำเนิดที่จากไปหลังคลอดนางออกมา ดังนั้นจึงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงอันอ่อนหวาน "ข้าจะมาที่นี่บ่อยๆ เจ้าค่ะ"ไท่ฮูหยินพึงพอใจกับคำตอบของเด็กสาวตรงหน้า บุตรสาวเล่าให้ฟังว่าเด็กคนนี้ยอมจ่ายเงินจำนวนมาก เพื่อจ้างคนสืบข่าวตามหาครอบครัวให้กับสาวใช้ของตัวเอง ข่าวลือเกี่ยวกับนางที่เคยได้ยินก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นความจริงทั้งหมด "เวลาไม่เช้าแล้ว ถิงเอ๋อร์คงต้องกลับก่อนเจ้าค่ะท่านแม่" ถิงถิงกล่าวอย่างอาลัยอ