All Chapters of ตัวขี้เกียจอย่างข้าขอไม่เล่นบทนางร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

เฉียนซูเจี๋ยสีหน้าไม่ใคร่ดีนักหลังจากได้ฟังจุดประสงค์ในการมาเยี่ยมเยียนของเสิ่นเหวยเจ๋อผู้ซึ่งเป็นคู่หมั้นของบุตรสาว หากมิใช่เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นบุตรชายขององค์หญิงหนิงอันกับเสิ่นป๋อ ทั้งยังเป็นพระราชนัดดาที่ฮ่องเต้ทรงโปรด เขาคงตบโต๊ะชี้หน้าด่าอีกฝ่ายไปแล้ว"เรื่องนี้...ไม่เหมาะที่จะพูดเวลานี้"เสิ่นเหวยเจ๋อยกมุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "เหตุใดใต้เท้าเฉียนจึงคิดว่าไม่เหมาะ"แม้ฐานันดรเป็นรองทว่าประสบการณ์ในราชสำนักนั้นมีมิใช่น้อย เฉียนซูเจี๋ยอยู่ท่ามกลางพยัคฆ์และมังกรมากว่ายี่สิบปี จากบัณฑิตยากจนสู่ตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังนั้นมิใช่เรื่องง่าย เขี้ยวเล็บของเขาจึงมีมากตามกาลเวลา"ที่ไม่เหมาะคือการที่คุณชายเสิ่นเดินทางมาเพื่อขอถอนหมั้นเพียงลำพัง มิใช่ว่าตอนนั้นเป็นใต้เท้าเสิ่นกับองค์หญิงหนิงอันหรอกหรือ ที่กล่าวว่าจะขอหมั้นหมายท่านกับบุตรสาวของข้า""คุณหนูสามเฉียนมีจิตใจคับแคบ ทั้งยังมีนิสัยดุร้าย เมื่อหลายวันก่อนนางยังผลักคุณหนูชางตกสระบัวในงานเลี้ยงที่จวนสกุลถาน ข้าทนไม่ได้หากภายภาคหน้าฮูหยินของข้าจะเป็นเช่นนี้ จึงมาที่นี่ด้วยตัวเอง" เสิ่นเหวยเจ๋อไม่ยอม ในเมื่อมาเหยียบที่นี่แล้ว สิ่งที่ควรทำก

เฉียนซูเหยารอจนไร้ผู้คนจึงค่อยพนมมือ กล่าวคำอธิษฐานด้วยน้ำเสียงใสกังวาน "ท่านเซียนผู้ศักดิ์สิทธิ์ ซูเหยาได้ยินมาว่าท่านสามารถมอบพรให้พบเนื้อคู่ที่ดี ดังนั้นได้โปรดส่งบุรุษที่เหมาะสมให้ข้าสักคน ข้อแม้นั้นมีไม่มากเจ้าค่ะ ขอเพียงให้เขาหน้าตาดี สง่าหล่อเหลา รูปร่างกำยำทว่าสูงโปร่ง บุคลิกเงียบขรึมพูดน้อย ฐานะปานกลางค่อนไปทางร่ำรวย มีการงานที่มั่นคง มีบ้านและทรัพย์สมบัติไม่ลำบาก ที่สำคัญต้องเป็นคนฉลาดทันเล่ห์สตรี เรือนหลังไม่วุ่นวายถ้าเป็นบุตรกำพร้าจะดีมาก แต่งกับข้าจะต้องรักและตามใจข้า ต้องอ่อนโยนรู้จักรักหยกถนอมบุปผา ไม่มีสามภรรยาสี่อนุ ต้องมีข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น"คำขอของนางทำเอาชายหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลแค่นหัวเราะออกมา "รายงานของเจ้าถูกต้องแน่หรือ""แน่สิขอรับ ผู้คนต่างกล่าวขานว่านางเป็นสตรีร้ายกาจ อารมณ์ร้าย สาวใช้ที่เราสงสัยว่าเป็นคุณหนูเหม่ยถิง อยู่กับนางได้รับความลำบากไม่น้อย" ฉือจวิ้นรายงานเสียงเบา "ต่อไปข่าวลือพวกนั้นเจ้าฟังให้น้อยๆ หน่อย จากที่ข้าเห็น สตรีนางนั้นก็ไม่ได้ดูร้ายกาจอะไร" ผู้ที่ดูเหมือนเจ้านายกล่าวจบแล้วก็ถอยออกมา เฉียนซูเหยาไม่รู้ตัวเลยว่าคำขอพรยาวเหยียดที่นา

"คุณหนู คนผู้นี้จะใช่คนร้ายที่คุณชายเสิ่นตามหาหรือไม่เจ้าคะ" ถิงถิงที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ลุ้นระทึกถามอย่างกังวล "ย่อมต้องใช่อยู่แล้ว" เห็นใบหน้าใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยตื่นตระหนกลนลานนางจึงกล่าวต่อ "แต่เขาไม่ใช่คนร้ายอย่างที่คนพวกนั้นกล่าวหา เขาเป็นเพียงคนน่าสงสารคนหนึ่งที่สูญเสียมารดา ส่วนบิดาก็ไม่ใส่ใจ" เขายังเป็นสหายวัยเด็กของพ่อตัวร้ายอันดับหนึ่งอีกด้วย หากคนผู้นั้นกลับมาจากชายแดนและรู้ว่าสหายโดนทรมานจนตายเพราะความเข้าใจผิดจากน้ำมือของเสิ่นเหวยเจ๋อ ทุกอย่างจะต้องดำเนินไปสู่เส้นเรื่องเดิมอย่างแน่นอน"แต่เมื่อครู่ หากคุณชายเสิ่นสั่งให้คนเข้ามาตรวจค้น..." "เขาหรือจะกล้า" เฉียนซูเหยายิ้มขบขัน "หากเป็นคนอื่นคงไม่รีบหนีพวกเราไปเช่นนี้แน่ แต่นี่คือเสิ่นเหวยเจ๋อ ที่เขารังเกียจอยากถอนหมั้นกับข้าก็เพราะว่าข้าทำให้เขาได้รับความอับอาย หากมิใช่ว่าข้าแสดงความหึงหวงและพูดเรื่องที่เขากับชางอวี่ลอบนัดพบกันเขาจะอับอายจนต้องมาถอนหมั้นหรือ""มิใช่ว่าเขาโกรธที่ท่านทำร้ายแม่นางชางหรือเจ้าค่ะ" ถิงถิงงุนงงเฉียนซูเหยายิ้มหยัน นางได้รับความทรงจำของเฉียนซูเหยาคนก่อน ดังนั้นจึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วคนที่ท

เฉียนซูเหยากับสาวใช้คนสนิทหอบกล่องเครื่องประดับและข้าวของล้ำค่าเข้ามาด้านในเรือน พวกนางหอบหายใจอยู่เพียงครู่ก็เริ่มจัดการแยกพวกมันออกเป็นสัดเป็นส่วน นอกจากเครื่องประดับและของตกแต่งหายากจำพวกมุกราตรีกับปะการังแดงแล้วยังมีร้านค้าอยู่หลายร้าน ทุกร้านล้วนแล้วแต่มีกำไรทุกเดือน ยังมีโรงน้ำชาขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงอีกด้วย นี่เป็นร้านที่ทำกำไรมากที่สุด"นี่ข้ากลายเป็นเศรษฐินีตัวน้อยแล้วใช่หรือไม่" เฉียนซูเหยายิ้มอย่างเลื่อนลอย ครู่ต่อมายังหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "จู่ ๆ ก็กลายเป็นคนร่ำรวยกับเขาแล้ว""..." ถิงถิง"ถิงถิง ช่วยข้าเก็บพวกมันลงในหีบ พรุ่งนี้ให้เมิ่งจางเรียกช่างมาให้ข้าด้วย ข้าจะสั่งทำหีบเก็บสมบัติ ขอที่เก่งๆ เรื่องสลักกลไกนะ ข้าจะทำกลอนประตูเพิ่มด้วย" เฉียนซูเหยาเอ่ยปากสั่ง พลางจัดของลงหีบอย่างประณีต"คุณหนูทำเช่นนี้เพราะเกรงว่าสมบัติจะหายหรือเจ้าคะ" สาวใช้ถามอย่างระมัดระวัง แต่ก่อนคุณหนูของนางไม่แม้กระทั่งจะใส่ใจนับว่าของพวกนี้มีกี่มากน้อย อีกทั้งไม่ว่าชุดหรือเครื่องประดับใส่เพียงไม่นานก็จะเบื่อและทิ้งพวกมันเอาไว้ที่ก้นหีบ ไม่นำกลับมาใส่ใหม่ ทำให้ในบางครั้งสาวใช้ที่ใจกล้าบาง

"ปล่อยมือของท่าน หยางหราน" น้ำเสียงของเฉียนซูเหยาไม่สบอารมณ์นัก นางมองคนตรงหน้าอย่างกดดัน กระทั่งอีกฝ่ายทนไม่ไหวปล่อยมือของนาง"คุณหนู แขนของท่าน" ถิงถิงจับแขนของผู้เป็นนายมาประคอง ข้อมือที่เคยขาวผ่องบัดนี้เป็นรอยแดง แต่ไหนแต่ไรคุณหนูก็เป็นคนช้ำง่าย ข้อมือที่ถูกบีบด้วยแรงของบุรุษนี้ เกรงว่าย่อมทิ้งรอยเอาไว้อีกหลายวัน"ช่างเถิด ข้าไม่เจ็บ" หญิงสาวบอกกับสาวใช้ ก่อนหันไปทางหยางหราน กล่าวกับเขาด้วยถ้อยคำชัดเจน "จากนี้ไปอย่าได้ลากข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องของพวกท่านอีก ข้าเฉียนซูเหยา ปรารถนาเพียงความสงบ ไม่ปรารถนาที่จะเป็นหมากของผู้ใด""เจ้าคิดว่าเจ้าจะสลัดข้าได้โดยง่ายหรือ เจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะนำเรื่องสกปรกที่เจ้าเคยทำไปประจาน? " หยางหรานข่มขู่"เจ้าอยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ เดิมทีชื่อเสียงของข้าก็ไม่ได้ดีอยู่แล้ว เพิ่มอีกสักเรื่องสองเรื่องก็มิได้ทำให้ข้าลำบากไปมากกว่านี้" เฉียนซูเหยาลอยหน้าลอยตา เรื่องก่อกวนผู้อื่นนางมีความสามารถไม่น้อยเช่นกัน ต่อกรกับคนเช่นหยางหรานนั้นไม่นับเป็นอะไร "กลัวก็แต่เจ้าเถอะ ที่ควรระวังตัวเอาไว้ หากเผลอไปล้ำเส้นใครเข้า ระวังเขาจะเอาคืนอย่างสาสม""เจ้า!" หยางหรา