All Chapters of ตัวขี้เกียจอย่างข้าขอไม่เล่นบทนางร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่เฉียนซูเหยากลับมาก็เป็นช่วงท้ายของพิธีแล้ว เมื่อนางเดินเข้าไปในงานได้ไม่เท่าไหร่ก็มีขบวนคนกลุ่มใหญ่ตามมาจากด้านหลัง ครั้นหญิงสาวหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นซุนกงกงกับผู้ติดตาม อีกฝ่ายพยักหน้าทักทายนางเบาๆ นางจึงคลี่ยิ้มบางอย่างมีมารยาทตอบกลับ เมื่อซุนกงกงเดินไปถึงที่ลานทำพิธีก็ประกาศออกมาเสียงดัง "ฝ่าบาทมีราชโองการ" ผู้คนในงานต่างคุกเข่าโค้งกายหมอบลงกับพื้น "เจิ้งเหม่ยถิงรับราชโองการ""ด้วยโองการแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชา เจิ้งเหม่ยถิง บุตรสาวจิ้งเป่ยโหวผู้ล่วงลับ ทั้งยังเป็นน้องสาวของอันกั๋วกง แม่ทัพผู้ทำคุณประโยชน์ให้กับต้าซ่ง เป็นผู้มีความประพฤติดีงาม มีมารยาทตามธรรมเนียม เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและมีสติปัญญาเป็นเลิศ เนื่องด้วยเป็นวันทำพิธีปักปิ่น จึงขอมอบของขวัญเพื่อเป็นสินเดิมสืบไป จบราชโองการ" หีบไม้หนานมู่ฉลุลวดลายหรูอี้สวยงามแปดหีบถูกมาวางที่ลานพิธี ซุนกงกงโบกมือครั้งหนึ่งขันทีน้อยที่ติดตามมาก็เปิดหีบไม้ออกทีละใบ ด้านในหีบล้วนเต็มไปด้วยของมีค่าอย่าง ทองคำ ไข่มุก ตำลึงเงิน เครื่องประดับ ผ้าไหม้ชั้นดี โสมคนและสมุนไพรบำรุงร่างกายถิงถิงที่ได้รับการฝึกอบรมมาเป็นอย่างดีในช่วงหล

"อันกั๋งกง ท่านเข้ามาได้อย่างไรเจ้าคะ" พอถามออกไปแล้วก็รู้สึกว่าคำถามของตนเองช่างโง่เขลา เวลานี้ฟ้ามืดแล้ว ประตูจวนสกุลเฉียนย่อมปิดสนิทมิได้ต้อนรับแขก คนผู้นี้จะเข้ามานางไหนได้อีกนอกจาก..."ข้าปีนกำแพง และลอบเข้ามาในเรือนผ่านทางหน้าต่าง"คำตอบของเขาทำคนฟังขมวดคิ้วมุ่น นางอดคิดไม่ได้ว่าเวรยามในจวนสกุลเฉียนนั้นหละหลวมเกินไปหรือไม่ เหตุใดในช่วงเวลาค่ำมืดจึงได้มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือนอยู่เสมอ ครั้งก่อนก็เป็นเขาที่เข้ามาขอให้ทำบะหมี่ให้กิน หลายเดือนก่อนก็องค์ชายเก้าน้องชายต่างภพของนาง"เหตุใดเจ้าจึงขอเวลาตัดสินใจอีกหนึ่งเดือน" เฉียนซูเหยาเลิกคิ้วน้อยๆ "ท่านแอบเข้ามาในห้องของสตรีเพราะต้องการจะถามเรื่องนี้หรือเจ้าคะ นี่มันไม่ดูเร่งด่วนเกินไปหรอกหรือ อันที่จริงไว้รอพรุ่งนี้เขาค่อยมาถามข้าก็ได้""เจ้าเลิกยียวนและตอบคำถามข้ามาได้แล้ว" น้ำเสียงของเขาฟังดูคาดคั้นยิ่งนัก เฉียนซูเหยาได้ยินแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ"ที่ข้าตอบว่าขอเวลาหนึ่งเดือนก็เพราะว่าตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าควรตอบรับหรือปฏิเสธ""หมายความว่าอย่างไร เจ้าไม่ต้องการแต่งงานกับข้าเช่นนั้นหรือ" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาราบเรียบ ใบหน้านิ่งไม่ปราก

"เสด็จพ่อทรงกำชับว่าไม่ว่าอย่างไรเฉียนซูเหยาจะต้องปลอดภัย ห้ามให้นางได้รับอันตรายหรือบาดเจ็บจากการช่วยเหลือเด็ดขาด"ยิ่งฟังใบหน้าของอันกั๋วกงก็ยิ่งเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด "คงมิใช่ฝ่าบาท..." เขาไม่สามารถกล่าวจนจบประโยค"เสด็จพ่อทรงสนพระทัยนางมากจริงๆ อีกทั้งยังดูร้อนพระทัยยิ่งกว่าตอนที่องค์หญิงสี่หนีการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไปกับทั่นฮวาเมื่อหลายปีก่อนเสียอีก แม้แต่พระสนมที่แสดงออกว่าทรงโปรดที่สุดยามที่นางถูกพิษเกือบตายยังทำเพียงรอให้หมอหลวงยื้อชีวิตนางอย่างใจเย็น"เจิ้งซีถอนใจเงียบๆ พระทัยของฮ่องเต้ยากคาดเดาก็จริง ดังนั้นแทนที่จะกังวลถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นเขาจึงหันมาสนใจกับการค้นหาคู่หมั้นและน้องสาว องค์ชายเก้าเองก็เลิกตรัสถึงเรื่องนี้เช่นกัน เรื่องที่จวนอันกั๋วกงให้คนขนสินสอดไปยังจวนสกุลเฉียนไม่ใช่ความลับ แม้แต่องค์ชายนอกสายตาเช่นเขายังรู้เป็นไปไม่ได้ที่พระบิดาจะไม่รู้ เพียงแต่เขากับพระองค์ไม่เหมือนกัน เขาเพียงชมชอบเฉียนซูเหยาที่นางมีจิตใจที่ดีและซุกซนเท่านั้น เมื่อนางกับเจิ้งซีผูกวาสนากันแล้วเขาก็พร้อมที่จะหลีกทางให้แต่โดยดี ทว่ากับเสด็จพ่อนั้นไม่เหมือนกัน หากพระองค์เกิดสนใจ

"เหยาเอ๋อร์ ข้าขอโทษ..." เจิ้งซีกล่าวเสียงสั่นเครือ ครั้นมองดูร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยโลหิตขอบตาก็แดงเรื่อ "ฮึกๆ เจิ้งซี ข้าเจ็บ ฮือ ๆ" หยาดน้ำใสไหลอาบใบหน้างดงามเป็นทาง ก่อนหน้านี้นางอดทนได้มาตลอด แต่พอเจอเขาเฉียนซูเหยากลับไม่อาจทนได้อีกต่อไป นางโผเข้าหาเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของเจิ้งซีอย่างน่าสงสารชายหนุ่มโอบกอดตอบรับนางเช่นกัน มือหนาลูบแผ่นหลังบอกบางอย่างปลอบประโลม "ไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ข้าอยู่นี่แล้ว"เสิ่นเหวยเจ๋อที่ตามมาทีหลังเมื่อเห็นว่าอดีตคู่หมั้นปลอดภัยแล้วก็เปลี่ยนทิศทางควบม้ากลับไป หากคนที่กำลังหลบซ่อนอยู่ในมุมมืดกลับบังเกิดความรู้สึกขมปร่าในลำคอ เขาจ้องมองศัตรูหัวใจด้วยแววตาล้ำลึกอันกั๋วกงวรยุทธ์สูงส่งอีกทั้งประสาทสัมผัสยังดีเยี่ยม ย่อมรู้สึกถึงการมีอยู่ของคนที่หลบซ่อน เขาคาดเดาบางอย่างอยู่ในใจ ก่อนประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นจากนั้นค่อยอุ้มนางขึ้นไปนั่งบนหลังม้า"เหยาเอ๋อร์อดทนไว้ อย่าหลับนะ ข้าจะพาเจ้ากลับ"เฉียนซูเหยาจับแขนของคนข้างกายเอาไว้ "ยังมีหญิงสาวที่กำลังรอความช่วยเหลืออยู่ที่หมู่บ้านของพวกโจร"ชายหนุ่มพยักหน้าให้

"ที่หน้าของข้ามีอะไรติดอยู่งั้นหรือ" ใบหน้าคมสันโน้มเข้ามาใกล้มากจนหญิงสาวสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน นางคิดว่าบางทีตัวเองอาจจะเจ็บแผลจนเลอะเลือนแยกจริงเท็จไม่ออก"ทะ...ท่าน" ดอกตาดอกท้อสั่นไหวเมื่อคนตรงหน้ายังคงขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ร่างระหงพลันแข็งเกร็งเมื่อถูกเป่าลมอุ่นลงบนไหล่ขวาที่ได้รับบาดเจ็บ "เจ็บมากใช่หรือไม่ ข้าผิดเองที่หาเจ้าเจอช้าเกินไป" ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยระลอกคลื่นความรู้สึกผิด หากเขาหานางเจอเร็วกว่านี้ เฉียนซูเหยาคงไม่ต้องถูกทำร้ายจนร่างกายมีแต่รอยแผลเช่นนี้"เจ็บ" เสียงหวานออดอ้อน "แต่ไม่โทษท่าน เจิ้งซีท่านไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่นิด เรื่องนี้หากจะมีคนผิด ก็มีเพียงโจรพวกนั้นและคนที่บงการเบื้องหลังพวกมัน"คำพูดนี้ของนางทำชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย "เจ้าคิดว่าพวกมันมิใช่เพียงโจรลักพาตัวธรรมดารึ""นี่ท่านยังไม่ได้คุยกับถิงถิงหรือ" เห็นอีกฝ่ายส่ายศีรษะนางจึงกล่าวต่อ "ดูเหมือนว่าถิงถิงจะเคยถูกจับตัวไปที่นั่น ข้าจึงปะติดปะต่อเอาเองว่าคนพวกนั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับกบฏเมื่อสิบกว่าปีก่อน""ไว้ข้ากลับไปจะไปถามน้องสาว ตั้งแต่ช่วยนางกลับมา ถิงเอ๋อร์ก็มีอาการหวาดกลัวยิ่งนัก ท่านแม