เสียงของหนักกระแทกโต๊ะในห้องทรงพระอักษรเสียงดังปัง ทำซุนกงกงที่ยืนอยู่ไม่ไกลสะดุ้งโหยง "ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะพ่ะย่ะค่ะ โมโหไปก็มีแต่จะทำร้ายพระวรกายนะพ่ะย่ะค่ะ""ระงับโทสะหรือ ระงับกะผีนะสิ เจ้าไม่เห็นรึว่าเขากำลังกล่าวหาว่าเราตัดสินอย่างไม่ยุติธรรม!" ดูเหมือนยิ่งห้ามกลับยิ่งทำให้ฮ่องเต้มีโทสะมากขึ้นก็เดิม ขันทีอาวุโสอย่างซุนกงกงจึงได้แต่ปิดปากเงียบเพราะเกรงจะต้องไอพิโรธขอโอรสสวรรค์เข้าอีกคน"กระหม่อมมิกล้าล่วงเกินฝ่าบาท หากพระองค์ควรพระทัยเย็นกว่านี้มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ หากสืบสาวราวเรื่องดีๆ ก็ควรจะพบว่ากระหม่อมคือเหยื่อที่ถูกคนสาดโคลนใส่" "เจ้าสอนเราหรือ คิดว่าเราไม่มีสมองคิดเองมิได้รึ! แค่กๆ" ตรัสเพียงครึ่งค่อนประโยคก็ทรงพระกาสะออกมาอย่างรุนแรง ซุนกงกงรีบเข้าไปประคองและส่งชาอุ่นๆ ให้จิบขันทีอาวุโสส่งสายตาให้ชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ราวกับจะบอกว่าน้ำกำลังเชี่ยวอย่าเพิ่งเอาเรือขวาง ให้เขาระงับคำพูดอันจะก่อให้โอรสสวรรค์เกิดโทสะ หากชายหนุ่มกลับมีเหตุผลของตัวเอง ความผิดที่ไม่ได้ก่อจะให้เขายอมรับได้อย่างไร"อย่างไรด้วยหลักฐานเลื่อนลอยเพียงเท่านี้กระหม่อมก็ไม่อาจยอมรับได้พ่ะย่ะค่ะ""
Read more
LOGIN
