Todos los capítulos de ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Capítulo 131 - Capítulo 140

บทที่ 11 แม่สามีผู้ไม่เคยยอมรับข้า 3ก่อนเอ่ยคำตอบ เสี่ยวถังหลุบตาลงมองถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้า ไออุ่นจากน้ำชาค่อย ๆ ลอยขึ้นเป็นสายบาง ก่อนสลายหายไปในอากาศนางทอดสายตามองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังมองเห็นชีวิตของซวีหยวนหยานครั้งหนึ่งเคยร้อนแรงครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความหวัง แต่สุดท้าย…ก็จางหายไปโดยไม่มีผู้ใดเหลียวแลเสี่ยวถังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาสงบนิ่ง ไม่หลบเลี่ยงสายตาของฮูหยินหลิว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“หากคนสองคนรักกันจริง…”นางหยุดเพียงครู่ก่อนกล่าวต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ “ก็ไม่ควรมีผู้ใดยืนขวางอยู่ตรงกลาง”บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบลง แม้แต่เสียงลมที่พัดผ่านนอกชายคาก็ดูจะเบาบางลงหลายส่วนเสี่ยวถังกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบ“คุณหนูไป๋ควรได้อยู่เคียงข้างท่านจ้านเฉิน ส่วนข้า…”ริมฝีปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน “ก็ควรไปใช้ชีวิตของตนเอง”คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้ฮูหยินหลิวนิ่งงัน ตลอดสามปีที่ผ่านมา นางเฝ้ามองซวีหยวนหยานดิ้นรนเพื่อความรักครั้งนี้มาตลอดสตรีผู้นั้นยอมลดศักดิ์ศรี ยอมอดทนต่อความเย็นชา ยอมร้องไห้เพียงลำพัง ทั้งหมดก็เพื่อหวังว่าสักวันหนึ่งบุตรชายของนางจ

บทที่ 12 ข่าวจากเมืองหลวง 2เสี่ยวหลันเดินตามขึ้นรถม้าด้วยท่าทางระมัดระวัง นางยังไม่รู้จุดหมายแท้จริง รู้เพียงว่าฮูหยินต้องการออกไปเลือกซื้อของในตลาดรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกจากประตูจวนเสี่ยวถังนั่งอยู่ด้านในอย่างสงบ เสียงล้อรถบดผ่านพื้นหินดังสม่ำเสมอ ม่านหน้าต่างแกว่งเบา ๆ ตามแรงลมเสี่ยวหลันลอบมองผู้เป็นนายอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็อดถามไม่ได้“ฮูหยินเจ้าคะ วันนี้เราจะไปร้านผ้าไหมร้านเดิมหรือไม่เจ้าคะ”เสี่ยวถังยิ้มบาง “อาจจะไม่”“แล้วเราจะไปที่ใดเจ้าคะ”“ไปเลือกใบชา”คำตอบนี้ฟังดูธรรมดา เสี่ยวหลันจึงไม่ได้ซักถามต่อแต่เสี่ยวถังรู้ดีว่า…จุดหมายแท้จริงของนางไม่ใช่ร้านใบชา ไม่ใช่ร้านผ้าไหมและไม่ใช่ตลาดใหญ่หากเป็นสถานที่ที่เฉินยวี่เลือกไว้สำหรับการเจรจาครั้งต่อไปไม่นานนัก รถม้าก็มาถึงตลาดอิงชิวตลาดยังคงคึกคักดังเดิม เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงคนต่อราคา กลิ่นหมั่นโถวร้อน เกาลัดคั่ว และใบชาคั่วใหม่ลอยคลุ้งไปทั่วถนนผู้คนเดินสวนกันไปมาไม่ขาดสาย ภาพเหล่านี้เหมือนกับครั้งก่อน แต่ความรู้สึกของเสี่ยวถังกลับแตกต่างไปมาก ครั้งก่อน นางมาเพื่อทดสอบเฉินยวี่แต่วันนี้…นางมาเพื่อทำข้อตกลงท

บทที่ 12 ข่าวจากเมืองหลวง 4ภายในห้องรับรองกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้งเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างไม้ดังแผ่วเบา ผ้าม่านสีอ่อนพลิ้วไหวไปตามจังหวะของสายลม กลิ่นชาอุ่นยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศแต่บรรยากาศของคนทั้งสองกลับแตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงก่อนหน้านี้…พวกเขากำลังพูดถึงความเป็นไปได้แต่จากนี้…สิ่งที่กำลังจะพูดถึงคือการลงมือจริงเสี่ยวถังทอดสายตามองถ้วยชาตรงหน้านางรู้ดีว่า แผนการทุกอย่างที่วางมาตลอดหลายเดือน กำลังเดินมาถึงจุดที่ไม่อาจหยุดได้อีกแล้วหากก้าวต่อ…ย่อมมีโอกาสได้รับอิสรภาพ แต่หากพลาดแม้เพียงก้าวเดียว สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าอาจไม่ใช่เพียงความล้มเหลวหากเป็นความตายเฉินยวี่เองก็เข้าใจความหมายของความเงียบนั้น เขาไม่ได้เร่งรัด เพียงปล่อยให้ซวีหยวนหยานใช้เวลาทบทวนทุกอย่างด้วยตนเองผ่านไปชั่วครู่เสี่ยวถังจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน“ปัญหาคือ…” นางเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย “บัญชีเล่มนั้นไม่ได้หยิบออกมาได้ง่าย ๆ”เฉินยวี่พยักหน้าเบา ๆ แสดงว่านี่คือสิ่งที่เขาคาดไว้แล้ว เสี่ยวถังจึงอธิบายต่ออย่างละเอียด“ห้องเก็บบัญชีอยู่ในเขตหวงห้ามของจวน ด้านนอกมีองครักษ์ผลัดเวรตลอดวันผู้ที่สามารถเข้าออกได้

บทที่ 13 ปฏิบัติการชิงบัญชีลับ 2ลมกลางคืนพัดผ่านระเบียงไม้แผ่วเบาตะเกียงที่แขวนอยู่หน้าห้องเก็บบัญชีไหววูบตามแรงลม แสงสีเหลืองสลัวทอดเงาของเสี่ยวถังและจวีหม่าม้าลงบนพื้นหิน ก่อนจะถูกความมืดกลืนหายไปอีกครั้งทั้งสองยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ไม่มีผู้ใดรีบร้อนลงมือเพราะต่างรู้ดีว่า…ตั้งแต่วินาทีที่ประตูบานนี้ถูกเปิด ทุกย่างก้าวหลังจากนั้นจะไม่มีโอกาสให้ย้อนกลับจวีหม่าม้าหันไปฟังเสียงรอบด้านด้านหน้าเงียบสงัดไกลออกไปมีเพียงเสียงยามผลัดเวรดังแว่วมาตามสายลมนางยกมือส่งสัญญาณให้เสี่ยวถังรออยู่ด้านหลัง จากนั้นจึงค่อย ๆ ล้วงลูกกุญแจทองเหลืองดอกเล็กออกมาจากแขนเสื้อกุญแจดอกนี้…นางใช้เวลาหลายปีจึงได้มาครอบครองมิใช่ของแท้แต่เป็นกุญแจที่ช่างทำกุญแจผู้หนึ่งสร้างขึ้นจากความทรงจำของนางเมื่อหลายปีก่อนแม้ไม่สมบูรณ์นัก แต่ก็ใช้เปิดประตูชั้นนอกได้จวีหม่าม้าสอดลูกกุญแจเข้าไปในแม่กุญแจอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วของนางมั่นคง ไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย เสียงโลหะเสียดสีกันเบา ๆ ดังขึ้นกึก…จวีหม่าม้าหมุนลูกกุญแจช้า ๆครั้งแรก…ไม่เปิดนางหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนปรับมุมกุญแจใหม่ แล้วหมุนอีกครั้งกึก…คราวนี้เสีย

บทที่ 14 บุรุษผู้ไม่เคยหันกลับมา… กลับเริ่มหึงหวง 1สามวันผ่านไป เมืองอิงชิวยังคงดำเนินชีวิตเช่นเดิมยามเช้า ตลาดยังคงคึกคักด้วยเสียงพ่อค้าแม่ค้า ยามบ่ายผู้คนยังคงสัญจรไปมาบนถนนสายหลัก ส่วนยามค่ำ ประตูเมืองก็ปิดลงตามเวลา ทุกอย่างดูสงบเสียจนไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า ภายใต้ความสงบนั้น กระแสคลื่นที่มองไม่เห็นกำลังค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อยบัญชีลับของจวนหลิว…ถูกส่งถึงมือเฉินยวี่อย่างปลอดภัยแล้วการส่งมอบครั้งนั้นเป็นไปอย่างแนบเนียน ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น ไม่มีผู้ใดสะกดรอยตาม และไม่มีข่าวเล็ดลอดออกจากจวนแม้แต่น้อยเมื่อได้รับสมุดบัญชี เฉินยวี่มิได้เปิดดูต่อหน้าซวีหยวนหยาน เขาเพียงรับมันไปด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนกล่าวเพียงประโยคสั้น ๆ“จากนี้…เป็นหน้าที่ของข้า”แม้จะเป็นเพียงคำพูดไม่กี่คำ แต่เสี่ยวถังก็เข้าใจความหมายดี นับจากนี้ หลักฐานจะถูกส่งต่อไปยังเมืองหลวงผ่านช่องทางลับของราชสำนักเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม…พายุที่แท้จริงก็จะเริ่มพัดกระหน่ำเมืองอิงชิวส่วนหน้าที่ของนางในเวลานี้…คือรอรอให้เมืองหลวงลงมือ รอให้การสอบสวนเริ่มต้น รอให้ทุกอย่างเดินไปถึงจุดที่หลิวจ้านเฉินไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากลงนามในห