جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“การกระทำของแก มันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน นอกจากแกจะไม่เห็นใจฉันแล้ว แกยังเอาพวกมันมาย่ำยีฉันอีก ไหนแกบอกว่าไม่มีอะไร แกเอาอยู่ แกจะจัดการให้ฉันไง แล้วทำไมมันเป็นแบบนี้ ไปได้ ไม่มีแล้ว ชีวิตของฉัน ฮือ ไม่เหลือที่ให้ฉันยืน เกิดเรื่องแบบนี้ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ฉันยอมตายดีกว่า ฉัน... ฮือ...”วิเวียนร้องไห้หนักมาก ความอับอายที่เธอได้รับ ไม่ว่าจะเรื่องถูกข่มขืน ถูกเรียงคิว ถูกไมค์ซ้อมจนร่างน่วม เธอมันโคตรซวย“วิเวียน เรื่องนี้ฉันก็บอกเธอไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่เป็นคนชวนพวกมันมาทำอะไรกับแบบนั้นกับเธอ มันเป็นเหตุสุดวิสัย ถ้าจะเอาเรื่องเธอก็ต้องไปเอาเรื่องมัน ไม่ใช่กับฉัน”“ข้อแก้ตัวนะสิ ไอ้เลว เพราะความระยำของแก ไอ้ไมค์ แกโกงพวกมัน” กำหมัดแน่น มองไมค์แบบจะกินเลือดกินเนื้อไมค์ได้แต่ยกมือขึ้นมากันตัวเองเอาไว้“ใจเย็น ๆ ก่อนนะวิเวียน ฉันกำลังหาทางแก้ไขอยู่” เขามองวิเวียนแกมขอร้องให้เธอใจเย็น“แก้ไขหรือ แกมันไม่เคยคิดจะแก้ไขอะไรทั้งนั้น แกมันไม่เคยคิดที่จะช่วยเหลือฉันเลย หึ-หึ ไอ้ไมค์ ถ้าแกจริงใจกับทุกคนจริง ๆ แกขายยาได้ แกก็คงจะเอาเงินไปให้พวกมัน ทำ

“อืม” ทำท่าคิด“ยัง พี่อยากสร้างความทรงจำดี ๆ กับแซนด์นะ เผื่อวันข้างหน้าไม่มีโอกาส” มันมีลางสังหรณ์ คุณพ่อโทร. มาเหมือนจะเอาลูกสาวของพวกเขาคืนนพภรินรีบยกมือของเขาขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก“อย่าพูดอะไรแบบนี้ค่ะ ไม่รื่นหูเลย”“ก็พี่กลัวจริง ๆ นี่น่า ขนาดตอนนี้แซนด์จำพี่ไม่ได้ พี่ยังปวดหัวใจมากเลย” ยกมือขึ้นมาบีบที่หน้าอกข้างซ้าย“ละคร” เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปรกติ ทั้งที่หัวใจสั่นไหว สำหรับชลศรัณเขาอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาปกติ แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่ ความใกล้ชิดที่เขาจงใจทำ มันทำให้หัวใจของเธอเต้นคร่อมจังหวะไปแล้ว“พี่จะเตรียมอะไรขึ้นไปทำกินกัน แล้วเราก็นอนดูดวงดาวด้วยกัน”“วันนี้จะไม่เข้าไปที่ฟาร์มหรือคะ”“ไป”“ถ้างั้นก็รีบไปได้แล้ว มันสายแล้วค่ะ กี่โมงแล้วคะ ดูนาฬิกาด้วย”“พี่อยากอยู่แบบนี้กับแซนด์ทั้งวัน”“ถามแซนด์หรือยังคะ ว่าแซนด์ต้องการไหม”“แหม... ชอบพูดจาทำร้ายจิตใจพี่อีกแล้ว”“ตัวอย่างกับยักษ์ค่ะ ทำใจน้อยเท่าปลาสร้อยปลาซิว”“อะ... รู้จักปลาสร้อยปลาซิวด้วยหรือ”“ก็เรียนมา แล้วดูสารคดีค่ะ”“อ้อ...” ท่าทางของชลศรัณมีความสุขมาก แล้วยื่นแก้มเข้าไปใกล้ ๆ ทั้งที่เธอก็ยังอยู่ในอ้อมก

ทั้งสองข้างทางดูสวยงามในสายตาของนพภรินไปหมด เธอชี้ให้เขาดูนั่นดูนี่ไปตลอดทาง วันนี้อากาศก็ดีเสียด้วย บนท้องฟ้าไร้เมฆหมอกมาบดบัง ท้องฟ้ามีสีฟ้าที่สดใส“เราจะทันเห็นพระอาทิตย์ตกดินไหมคะ”“มันไม่ได้ไกลสักหน่อย อีกสองโค้งก็ถึงแล้ว”“ไม่น่าเชื่อนะคะ ว่าจะมีสถานที่สวย ๆ แบบนี้อยู่แถวนี้ อืม... และที่ที่เราสองคนจะไปนะเป็นที่ดินของใครคะ หรือว่าเป็นที่สาธารณะ”“เป็นของพี่เอง ในอนาคตว่าจะทำเป็นแบบที่พักโฮมสเตย์ และก็เป็นแลนด์มาร์กให้คนมาถ่ายรูป”“ทำร้านกาแฟ ร้านอาหารด้วยสิคะ”“กำลังเสาะหาคนเก่งมาบริหารเก่ง ๆ มาร่วมงานอยู่นะครับ”“แซนด์มีคนแนะนำนะคะ”“ใครครับ”“ก็แซนด์ไง” เธอนึกไปถึงความฝันที่มีอยู่ตลอดเวลา“แซนด์อยากทำร้านกาแฟเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง และถ้ามีร้านในที่แบบนี้ คงจะวิเศษที่สุดไปเลย”“ก็เอาสิครับ พี่ยกที่ดินตรงนี้ให้แซนด์ไปเลย”“ยกให้ทำไมคะ ขายสิ ขายให้แซนด์ แซนด์จะหาเงินมาซื้อ” เธอพูดทีเล่นทีจริงชลศรัณไม่ตอบอะไร เพราะใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว“ว้าว ว้าว ว้าว” นพภรินถึงกับปากลั่นไม่มีหยุด เพราะความสวยงามที่ปรากฏเมื่อชลศรัณจอดรถสนิทแล้ว เธอก็แทบเปิดประตูแล้วกระโจนออกไปนอกรถ“ระวังนะ เดินดี

“แซนด์ว่าต้องมีค่ะ เพราะเรายังเป็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงนี้เลย มันจะต้องมีอีกหลายจักรวาล และบนดวงดาวเหล่านั้นต้องมีผู้คนแบบเรา”“แล้วแซนด์คิดว่า หน้าตาของมนุษย์ต่างดาวจะเหมือนเราไหม”“ก็ไม่รู้สิคะ ดูหนังจนติดตาไปแล้ว ว่ามนุษย์ต่างดาว ต้องตาโต ๆ หัวโต ๆ และก็มีรูปร่างเหมือนกับอีทีแบบนั้น”“อาจจะสวย อาจจะหล่อเหมือนเราก็ได้”“ก็อาจจะเป็นได้ค่ะ”ทั้งสองเดินมาถึงที่เต็นท์“แซนด์รอพี่แป๊บเดียวนะ”“ได้ค่ะ”เธอยังคงยืนมองท้องฟ้า ชมความสวยสดงดงามของราตรีกาลที่ไม่ได้สัมผัสแบบนี้มานานแล้ว นพภรินสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด รู้สึกโล่ง หัวสมองปลอดโปร่งดีชลศรัณลากเอาเบาะใหญ่หนานุ่มที่เตรียมเอาไว้แล้วออกมาจากเต็นท์ เขาวางมันลงไปข้าง ๆ เตาไฟ ที่ตอนนี้ใส่ถ่านเอาไว้พอประมาณจนถ่านแดงท่วมลมเย็น ๆ พัดโชยเอื่อย ๆ อากาศเริ่มเย็น จนผิวกายที่โผล่พ้นเสื้อผ้าเย็นเฉียบ นพภรินห่อไหล่ ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบแขนเพื่อไล่ให้ขนที่ลุกตั้งชันลงไป พร้อมกับสูดลมเข้าไปในปากจากไรฟัน“เป็นยังไง อากาศเย็นใช่ไหม”“เย็นจนเรียกว่าหนาวก็ได้ค่ะ ไม่น่าเชื่อนะคะ นึกว่าตัวเองอยู่บนดอยอินทนนท์เสียอีก”“ที่นี่สูงนะ และต้นไม้ก็เยอะ แล้วยิ

ไม่มีคำพูดใด ๆ มีเพียงลมหายใจกระเส่า ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความปรารถนา ชลศรัณแตะริมฝีปากของเขาลงมาแนบสนิทกับริมฝีปากของนพภรินแรกเมื่อกายแนบกายแบบไม่มีอะไรกั้น นพภรินกลับรู้สึกอุ่นซ่านเข้าไปถึงหัวใจ ชายหนุ่มได้จุมพิตเธออย่างนุ่มนวลและดูดดื่ม และล่อลวงเธอด้วยความสิเน่หา จังหวะของปลายลิ้นที่เกี่ยวตวัดรัดรึงเริ่มหนักหน่วง เขาแสดงออกถึงความต้องการของร่างแกร่งให้หญิงสาวได้รับรู้ รสจูบหวานยิ่งซ่านทรวงขึ้นไปอีกเธอตอบรับปลายลิ้นที่ดูดดุนด้วยหัวใจที่ตรงกัน ฝ่ามือแกร่งลูบคลำไปทั่วเรือนร่างของหญิงสาวสำแดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ นพภรินก็โอบกอดรอบตัวของชลศรัณอย่างไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ของความต้องการในร่างกายสาวหรืออาจจะเป็นความต้องการของหัวใจตัวเอง ที่นพภรินไม่อาจจะปฏิเสธความน่ารักของชลศรัณได้ตั้งแต่ได้รู้จักกับเขา ได้อยู่กับเขา ชลศรัณประกาศตัวชัดเจนมาตลอดว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ และอยากที่จะเป็นอะไรกับเธอ เขาทั้งเอาใจ และมอบความรัก รวมถึงสร้างความอบอุ่นให้กับนพภ¬รินแบบไม่รู้ตัว พอเธอได้อยู่ในวงแขนของเขาเมื่อไร เธอก็ยากจะถอนหัวใจ หรือถ้อยความคิดออกไปจากชลศรัณได้จุม