جميع فصول : الفصل -الفصل 20

พอไมค์พ้นหน้าไป“นี่นายก็รู้จักเขาเหรอ พี่ไม่ยักเคยเห็นหน้าเลย ชื่ออะไรนะ เป็นเพื่อนกับพ่อได้ยังไง อายุห่างกันตั้งเยอะ” นพภรินพูดดังไม่ใช่น้อย ดังพอที่ไมค์จะได้ยินไมค์หันมามองพ่อที่เดินมาส่งเขาที่ประตู“ถ้าแซนด์เป็นแบบนี้ พ่อก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน” พ่อมองหน้าที่เสียใจของไมค์“ไมค์อย่าเสียใจนะ ที่น้องจำไม่ได้”ไมค์ทำทีส่ายหน้า“แต่ผมก็หวังว่าเธอจะจำผมได้ครับ อย่าลืมผมเลย เราสองคนมีช่วงเวลาดี ๆ ด้วยกันมากมาย”“ให้เวลาน้องอีกสักนิดนะไมค์ แค่แซนด์ไม่ตาย แล้วยังมีชีวิตกลับมาแบบนี้ พ่อก็ดีใจแล้ว ยังไงถ้าได้กลับไปพักฟื้นที่บ้านแล้ว พ่อจะโทร. ไปเล่าอาการอัปเดตให้ไมค์ฟังนะ ถ้าโชคดีมีปาฏิหาริย์ น้องอาจจะได้ความทรงจำกลับคืนมา ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ น้องคงโทร. ไปหาไมค์เองแหละ” “ครับคุณพ่อ” เขาลากลับอีกครั้งไมค์เดินไปอย่างงงๆ กำลังคิดว่า นี่มันเรื่องจริง หรือว่า เป็นเรื่องที่นพภรินแกล้งกลบเกลื่อน ไมค์เดินไปถึงที่หน้าเคาน์เตอร์ นางพยาบาลกำลังจับกลุ่มกันอยู่ พวกเธอกำลังคุยกันถึงเรื่องนพภริน เขาหยุดฟัง“หมอบอกแล้วนะ ว่าเคสนี้น่าศึกษา head injury แบบสมองเขย่า ๆ เชก ๆ” ทำท่าเหมือนกำลังเขย่าอะไรไ

แผนการที่เพิ่งคิดออก ทำให้หัวใจหนุ่มเต้นเร็ว นางฟ้าที่สถิตอยู่กลางหัวใจของชายหนุ่มมาโดยตลอด ฝันหวานกับดาราสาวที่เขาไม่เคยคิดว่า ตัวเองจะบ้าคลั่งดาราได้ถึงเพียงนี้ ‘นพภริน’“แฮ่ ๆ มันก็จริงครับ”“พี่ป๊อกต่อสายไปถึงคุณทรงคุณสิ จะได้ให้คุณทรงคุณคุยกับคุณน้ำ” อุไรพรบอกสามีเพราะอุไรพรอยากให้เรื่องนี้จบไว ๆ อีกอย่างจะได้คุยกับทางนั้นให้รู้แล้วรู้รอดไป“เพื่อสร้างความสบายใจให้กับทุกคน ผมจะรับภาระนี้เอง” ชลศรัณสนับสนุนเอกสิทธิ์เอามือถือของตัวเองออกมา พร้อมกับกดเบอร์ของคุณทรงคุณในทันทีฝ่ายนั้นกดรับสาย“คุณทรงคุณครับ ผมขออนุญาตเปิดกล้องครับ”(“ได้ ๆ”) ท่านรีบทำตาม“คือ ผมอยู่กับคุณน้ำครับ เจ้านายของผมที่ไร่สายธาร ชื่อจริงคือ คุณชลศรัณ คุณน้ำอยากจะคุยกับท่านนะครับ” เอกสิทธิ์บุ้ยใบ้มาทางชลศรัณทันที ชายหนุ่มรับมือถือมาถือเอาไว้“สวัสดีครับ” รอยยิ้มจริงใจเผยออกไปให้อีกฝั่งเห็น(“ผมเกรงใจจริง ๆ ไม่รู้จะเอ่ยปากกับใคร พอดีนั่งนึกไปนึกมา เลยนึกไปถึงป๊อกกับแป๊ก ป๊อกกับแป๊กจากบ้านของเราไปนานแล้ว หากใครจะตามหาและสืบไปถึงก็คงจะยากหน่อย”) คุณทรงคุณเล่าขึ้นทันที(“ยายแซนด์โชคดีที่ไม่ตาย แต่ว่า... ตำรวจยัง

“มันก็จริงค่ะ โธ่ นงสงสารหลานมาก” อุทานออกมาในตอนท้ายแบบคิดไม่ตก(“พี่ตื่นมาใส่บาตรตอนเช้าทุกวัน เผื่อว่าอะไรจะดีขึ้น“)“ค่ะ แต่ยังไงนงก็เป็นห่วงหลานอยู่ดี ไปอยู่บ้านไร่ในป่าแบบนั้น จะไหวหรือคะ กลัวแกจะเป็นอะไรขึ้นมาอีกนะสิ”(“ไม่ต้องเป็นห่วงยายแซนด์ไปหรอก ที่นั่นมีป๊อกกับแป๊ก ทั้งสองคนนั้นก็เลี้ยงยายแซนด์มาตั้งแต่เล็ก ๆ พี่ไว้ใจทั้งสองคนมาก ป๊อกกับแป๊กรักยายแซนด์เหมือนลูกเหมือนหลาน”)“ค่ะพี่”(“นี่จิตบอกนงสิว่าพ่อหนุ่มคนนั้นจอดรถอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว”)(“อ้าวเหรอคะ”)“พี่จิต นงเห็นรถของเขาแล้วค่ะ เดี๋ยวนงไปเปิดประตูบ้านให้เขาเอารถมาจอดข้างใน”(“ตามสบายนะ ยังไงอย่าลืมจัดการให้ยายแซนด์เข้าใจเรื่องต่าง ๆ ด้วย”)“นงจะจัดให้ค่ะ” นงนภัสรีบวางสาย แล้วเดินออกไปทางประตูบ้าน เพื่อไปหาบุรุษผู้ที่พี่สาวและพี่เขยจะฝากดูแลนพภริน“สวัสดีครับคุณน้า ผมชื่อชลศรัณครับ หรือจะเรียกผมว่า น้ำก็ได้ครับ”“สวัสดีค่ะ” นงนภัสรับไหว้ สายตาของนางถึงกับสะดุด หล่อลากไส้ ใบหน้าเข้ม ๆ กระแทกเข้ามาในนัยน์ตาของเธอจนถึงกับเผลออมยิ้ม การแต่งเนื้อแต่งตัวของเขาไม่มีตรงไหนที่บอกว่ามาจากบ้านไร่ในสวนที่ไกลปืนเที่ยงเลยแม้แต่น้อย

“เดี๋ยวก่อนค่ะน้านง แซนด์ไม่ไปกับเขานะคะ เพราะว่าแซนด์ไม่ได้รู้จักเขาเลย” นพภรินหันมองหน้าของน้าสาวสลับกับใบหน้าของเขา“แซนด์จ๋า ฟังน้าให้ดี ๆ นะ พี่น้ำเป็นคู่หมั้นคู่หมายของหนูจ้ะ” คำพูดของน้าสาวทำให้เธอหันไปมองหน้าเขาในทันที และมองหน้าชลศรัณอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง“พี่น้ำคือคนที่หนูลืม”“แซนด์จำพี่ไม่ได้” ชลศรัณรีบเอ่ยปาก ดวงตาของเขาดูเศร้า“ไม่จริงค่ะ ไม่จริง แซนด์ไม่ได้รู้จักเขา และแซนด์ก็ไม่ได้รักเขาด้วย น้านงคะอย่ามาพูดเล่นอย่างนี้ค่ะ แซนด์… เอ่อ…” สายตาของชลศรัณทำให้เธอถึงกับพูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป“พี่เป็นคู่หมั้นของแซนด์ เป็นเรื่องจริงล้านเปอร์เซ็นต์” เสียงเขาก้องดัง ชลศรัณโน้มตัวคาดเข็มขัดนิรภัยให้กับเธอ หญิงสาวดูตัวเกร็ง ยังคงตกตะลึงกับเรื่องที่เพิ่งได้ทราบ นพภรินทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เกิดอาการนะจังงัง“น้ำขับรถดี ๆ นะ ไปถึงแล้ว ให้โทร. มาบอกน้าด้วย”“ครับ สวัสดีครับน้านง” เขารีบยกมือไหว้ แล้วกดกระจกขึ้น หลังจากนั้นเขาก็ใส่เกียร์รถออกไปอย่างรวดเร็วผ่านไปครู่ใหญ่ สติของนพภรินกลับคืนมา“นี่คุณจอดรถเดี๋ยวนี้นะคะ แซนด์ก็บอกแล้วว่า แซนด์ไม่ไป แซนด์ไม่ได้รู้จักคุณ” ยังคงตาขวาง เก

“เพื่อนของแซงค์ว่ายังไง”“ในกองถ่ายที่พี่ไมค์ไปทำงานอยู่ มักจะมีชายฉกรรจ์แปลกหน้าแวะเวียนมาหาที่กองอยู่เรื่อย ๆ ครับ เพื่อนผมมันเป็นพวกมืออยู่ไม่สุข และก็สอดรู้เรื่องชาวบ้าน มันแอบถ่ายรูปเอาไว้ได้ พวกนั้นมาคุยกันกับพี่ไมค์ไม่นานแล้วก็ไป แต่ข่าวหนาหูมากขึ้นในกองนั้นก็คือ พี่ไมค์น่าจะค้ายาและเล่นยา”“อะไรนะ”“แซงค์พูดอะไรแบบนั้น ไปกล่าวหาพี่เขา”“แม่ครับ ทุกเรื่องถ้าไม่มีมูลหมาไม่ขี้นะครับ ผมก็เลยเอาเรื่องนี้ไปบอกกับสารวัตรครับ โดยเฉพาะรูปที่เห็นหน้าไอ้พวกนั้นชัดเจน ผมได้ส่งให้สารวัตรไปหมด สารวัตรเห็นครั้งแรกก็ยังตกใจเลยครับ เพราะหนึ่งในคนเหล่านั้น มีอยู่คนหนึ่งที่มีชนักติดหลัง โดนคดีค้ายาเสพติดอยู่ แต่หลักฐานอ่อนไป หรือว่ามีใต้โต๊ะจากผู้มีอิทธิพล ทำให้มันถูกปล่อยตัว แล้วลอยนวลอยู่ในตอนนี้”“แซนด์ไปรู้ไปเห็นอะไรมาอย่างนั้นเหรอ”“พวกนี้ เป็นคนใจร้ายมาก”“แม่ครับ พวกมันเป็นมาเฟีย และมันไม่สนหรอกว่า ใครจะเป็นยังไง มันสนแต่ว่าให้มันทำมาหากินได้ ใครที่ไปรู้ไปเห็น มันก็ฆ่าทิ้งได้และกำจัดไปให้พ้นทาง”“แล้วเราจะทำอย่างไรดี แซนด์ก็ยังมาความจำเสื่อม แล้วแบบนี้ เราจะรู้ได้อย่างไรว่า พวกมันเป็นใคร”