4

ร่างเล็กสั่นเทา ลมหายใจแผ่วเบา หากช้ากว่านี้อีกเพียงเล็กน้อยคงไม่รอดแล้ว

มู่ชิงเยว่ยืนนิ่ง ภาพจากชาติที่แล้วผุดขึ้นมาในหัวทันที เพราะนี่คือวันที่นางพบมันเช่นกัน พบจิ้งจอกตัวนี้ ช่วยชีวิตมันเอาไว้ เลี้ยงดูมันอยู่หลายวัน ก่อนที่มันจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ตอนนั้นนางเสียใจมาก คิดว่ามันทอดทิ้งนางไปแล้ว จนกระทั่งหลังความตาย วิญญาณของนางล่องลอยออกจากร่าง และได้เห็นความจริงทั้งหมด จิ้งจอกตัวนี้คือไป๋จิ่วเยวียน ราชาจิ้งจอกเก้าหาง ผู้ปกครองเผ่าจิ้งจอกทั้งมวล ผู้ที่เพิ่งสืบทอดตำแหน่งราชาในเวลานั้น

ชาติก่อน มันไม่ได้จากไปเพราะไม่สนใจนาง แต่ต้องกลับไปสะสางความแค้นกับเผ่าปีศาจและคนในเผ่าจิ้งจอกที่ทรยศ คบคิดกับศัตรู เป็นการสู้รบที่ยาวนานมาก ความแค้นที่เผ่ามารสังหารบิดามารดา และยังลอบโจมตีทำให้บาดเจ็บสาหัส ไม่สะสางก็คงจะอยู่ไม่เป็นสุข

ตอนจากไป มันเขียนจดหมายเอาไว้ให้นาง แต่จดหมายนั้นไม่เคยถึงมือนาง เพราะซูเหยาเหยาแอบนำไปทิ้ง และโกหกว่าจิ้งจอกตัวนี้หนีไปเอง

มู่ชิงเยว่ย่อตัวลงช้า ๆ ก่อนจะลูบหัวจิ้งจอกเบา ๆ

“คราวนี้ข้ารู้แล้ว เจ้าไม่ได้ตั้งใจจากไป” น้ำเสียงอ่อนโยนจนแม้แต่ตัวนางเองยังแปลกใจ

ขณะเดียวกัน ภายในร่างของจิ้งจอกเก้าหาง ไป๋จิ่วเยวียนที่เพิ่งย้อนเวลากลับมา กำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดอย่างหนัก

เขาฝืนลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าที่เขาคิดถึงมานานนับร้อยปี

“เยว่เอ๋อร์...” หัวใจของเขาสั่นไหว เป็นนางจริง ๆ

เขากลับมาได้ทัน นางยังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ได้ถูกทรมาน ยังไม่ได้ถูกผลักตกหน้าผา ยังไม่ได้จากเขาไป ความยินดีมหาศาลถาโถมเข้ามา จนดวงตาสีทองของเขาแดงก่ำ ทว่าบาดแผลภายในร่างรุนแรงเกินไป

เพียงลืมตาขึ้นได้ไม่กี่อึดใจ สติของเขาก็ดับวูบลงอีกครั้ง

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” มู่ชิงเยว่ตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นมันสลบไปอีกครั้ง นางก็ถอนหายใจ

“บาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ หากเป็นคนอื่นคงตายไปแล้ว” นางอุ้มจิ้งจอกขึ้นมา น้ำหนักของมันไม่ได้มากนัก ก่อนจะพาเข้าไปยังถ้ำเล็ก ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง จากนั้นจึงเปิดแหวนมิติที่บิดาทิ้งไว้ให้ ภายในเต็มไปด้วยโอสถล้ำค่า

ชาติก่อน นางไม่เคยนำเรื่องนี้ไปบอกใคร แม้แต่ศิษย์พี่ทั้งสามหรือซูเหยาเหยาก็ไม่รู้ว่าบิดาเก็บสมบัติเอาไว้ให้นางมากเพียงใด

ปลายนิ้วหยิบขวดหยกสีเขียวออกมา เมื่อเปิดฝา กลิ่นโอสถเข้มข้นก็ลอยฟุ้ง

“ยาคืนวิญญาณ” โอสถระดับสูงที่ช่วยรักษาบาดแผลภายใน แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงยังใฝ่ฝันอยากได้

ชาติก่อน นางก็นำยานี้ช่วยชีวิตมัน ชาตินี้ก็เช่นกัน มู่ชิงเยว่บดโอสถเป็นผงผสมน้ำวิญญาณ ก่อนจะค่อย ๆ ป้อนเข้าปากจิ้งจอกตัวโต

“กินเสีย คราวนี้ข้าจะดูแลเจ้าให้ดีกว่าเดิม” ไม่นานนัก พลังยาก็เริ่มออกฤทธิ์ บาดแผลตามร่างของไป๋จิ่วเยวียนค่อย ๆ สมานตัว เลือดหยุดไหล ลมหายใจมั่นคงขึ้น แม้จะยังไม่ฟื้น แต่พ้นขีดอันตรายแล้ว

มู่ชิงเยว่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยิบผ้าสะอาดออกมาเช็ดขนให้

“คราวก่อนเจ้าอยู่กับข้าเพียงวันเดียว แล้วก็หายไป คราวนี้อย่าเพิ่งหนีไปไหนอีกล่ะ”

นางไม่รู้เลยว่า ภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทนั้น หัวใจของราชาจิ้งจอกเก้าหางกำลังสั่นสะเทือน เพราะชาติก่อน ความผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเขา คือการรีบกลับไปแก้แค้น ทั้งที่อาการบาดเจ็บยังไม่หายดี ผลคือสงครามกับเผ่ามารยืดเยื้อหลายปี เมื่อกำจัดศัตรูได้สำเร็จ เขาจึงใช้กระจกเมฆสลายตรวจดูชีวิตของนาง และพบความจริงอันโหดร้าย พบว่ามู่ชิงเยว่ถูกกลั่นแกล้ง ถูกใช้งานเยี่ยงทาส ถูกแย่งสัตว์เทพ ถูกทรมาน และสุดท้าย ถูกผลักตกหน้าผาตาย

ภาพเหล่านั้นทำให้เขาแทบคลั่ง ต่อให้ฆ่าศัตรูหมดทั้งโลก ก็ไม่อาจแลกชีวิตของนางกลับคืนมาได้

แต่ชาตินี้ ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม ภายในความมืดมิดของจิตสำนึก ไป๋จิ่วเยวียนกำหมัดแน่น

“เผ่ามารจะตายช้าหน่อยก็ช่าง แต่เยว่เอ๋อร์ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญทุกอย่างเพียงลำพังอีกแล้ว”

นอกถ้ำ สายลมพัดผ่านยอดไม้เบา ๆ ขณะที่มู่ชิงเยว่กำลังดูแลจิ้งจอกตัวน้อย นางยังไม่รู้เลยว่าคราวนี้ ราชาจิ้งจอกเก้าหางจะไม่จากนางไปไหนอีก และกำลังจะกลายเป็นสัตว์เทพที่เกาะติดนางแจยิ่งกว่าถังถังเสียอีก

หลังจากดูแลจิ้งจอกสีเงินอยู่ครู่หนึ่ง มู่ชิงเยว่ก็ปีนขึ้นไปยังหน้าผาหมื่นวิญญาณ ไปยังตำแหน่งที่เห็ดพันปีงอกอยู่

ชาติก่อน นางใช้เวลาหลายชั่วยามกว่าจะเก็บมันมาได้ สุดท้ายกลับไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว แต่คราวนี้ต่างออกไป เมื่อเก็บเห็ดพันปีได้ครบทั้งหมด นางก็หอบกลับมาที่ถ้ำทันที จากนั้นจึงนำออกมาต้มในหม้อหยก กลิ่นหอมของพลังวิญญาณลอยฟุ้งไปทั่ว แม้แต่ถังถังที่แอบตามมาจากสำนักยังน้ำลายไหล

“เมี้ยว”

“ไม่ได้” มู่ชิงเยว่เคาะหัวมันเบา ๆ

“นี่ของข้า”

ถังถังนอนแผ่พุงอย่างน่าสงสาร แต่สุดท้ายก็ได้กินอยู่ดี ส่วนที่เหลือทั้งหมด นางแบ่งครึ่ง อีกครึ่งหนึ่งป้อนให้จิ้งจอกสีเงิน

“กินเสีย เจ้าจะได้หายเร็ว ๆ” ไป๋จิ่วเยวียนในร่างจิ้งจอกแทบอยากหัวเราะ ชาติก่อนเขารีบกลับเผ่าจนไม่ได้กินอะไรเลย แต่ชาตินี้ กลับได้นอนบนตักสตรีที่รัก และถูกป้อนเห็ดพันปีด้วยตัวเอง

ชีวิตเช่นนี้ต่างหากที่ควรเป็น เขาอ้าปากกินอย่างว่าง่าย พลังมหาศาลจากเห็ดพันปีหลั่งไหลเข้าสู่ร่าง ผสานกับฤทธิ์ยาคืนวิญญาณที่มู่ชิงเยว่ป้อนให้ก่อนหน้า บาดแผลที่เหลืออยู่หายไปอย่างรวดเร็ว แม้พลังจะยังไม่ฟื้นเต็มที่ แต่ตอนนี้เขาสามารถฆ่าผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสำนักได้ด้วยนิ้วเดียว

ในขณะที่ถังถังกำลังวิ่งไปมาด้วยความคึกคะนองเพราะได้พลังจากเห็ดพันปีเต็มเปี่ยม ท่าทีของมันทำให้นางต้องลูบหัวมันอย่างเอ็นดู มันออดอ้อนเอาหัวมาถูไถทำหน้าทำตาพริ้มอย่างน่ารักปนหมั่นไส้

ขณะที่มู่ชิงเยว่กำลังเก็บหม้อ เสียงฝีเท้าหลายสายก็ดังขึ้น

“อยู่ตรงนี้จริง ๆ ด้วย!”

เซียวเหวินหยาง ฉินเฟิงหลัว ลั่วจื่อเหิง รวมถึงซูเหยาเหยา เดินเข้ามาพร้อมสีหน้าไม่สู้ดีนัก สายตาของทุกคนมองหาหม้อเห็ดพันปีทันที

“เห็ดพันปีอยู่ไหน” ฉินเฟิงหลัวถามเสียงเย็น

มู่ชิงเยว่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลูบหัวจิ้งจอกบนตัก

“อยู่ในท้องข้ากับจิ้งจอกตัวนี้”

ทั้งสี่คนชะงัก

“อะไรนะ!”

ซูเหยาเหยาร้องออกมา

“ศิษย์พี่หญิงกินหมดแล้วหรือ”

“ใช่”

มู่ชิงเยว่ตอบด้วยท่าทีสบาย ๆ

“ข้าเสี่ยงตายไปเก็บมา เหตุใดข้าจะกินไม่ได้”

ใบหน้าของศิษย์พี่ทั้งสามดำคล้ำทันที โดยเฉพาะเซียวเหวินหยาง เพราะเห็ดเหล่านี้จะช่วยให้เขาเลื่อนขั้นสำเร็จ แต่ตอนนี้ ไม่มีเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

“มู่ชิงเยว่!” ลั่วจื่อเหิงตวาด “เจ้ากล้ากินคนเดียวได้อย่างไร”

“เพราะมันเป็นของข้า” นางตอบกลับทันที

“หรือพวกเจ้าคิดว่าข้าต้องถวายให้พวกเจ้าเหมือนสุนัขอีก”

ทั้งสี่คนตกตะลึง นี่ใช่มู่ชิงเยว่คนเดิมหรือ