All Chapters of อย่ามาท้าทายระบบตัวมารดายุค 80s สิ!: Chapter 21 - Chapter 30

สายตายิ้มเยาะนั้นส่งกลับไปหาผู้พูด ทำให้คนที่ทักไม่ค่อยพอใจนัก และใช่เธอคือหวังฉู่หรันที่ออกมาเปิดหูเปิดตาเดินตลาดเช้า หลังจากชวนสาวใช้คนหนึ่งออกมาด้วยกัน แน่นอนว่าอยากเอาใจแม่สามีจึงคิดจะมาหาของสดเพื่อไปทำอาหารตอนเช้า แต่ที่น่าตกใจก็คือคุณชายใหญ่จางใช่ไหม ทำไมเขาอยู่ด้วยกันล่ะ จากที่จะพูดจากระทบกระแทกเสวี่ยซูซินสักหน่อยที่เธอเป็นผู้ชนะหล่อน เพราะสามีเลือกเธอกลับต้องสงบปากสงบคำเล็กน้อย “คุณทักผิดคนหรือเปล่าคะ ฉันคิดว่าไม่ได้รู้จักคุณนะ” เสวี่ยซูซินไม่ได้พูดผิด เธอไม่ได้รู้จักหล่อน จะมาทักเหมือนรู้จักกันมาช้านานก็ดูประหลาดไม่น้อย หรือว่ามีอะไรที่เธอไม่รู้จนกระทั่งมองไปที่คนรับใช้ด้านหลังก็พอจะเดาอะไรเลือนรางออก ก็แค่สาวใช้ช่างยุในความทรงจำของน้องสาวนั่นเอง “อ้อ...ฉันขอแนะนำตัวก็แล้วกันนะคะ เมื่อคืนที่งานเลี้ยงไม่ทันได้ทักทาย ฉันคือหวังฉู่หรันภรรยาคุณชายรองจางผู้นำตระกูลจางคนใหม่ค่ะ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสดใส ไม่ได้เจือแววประชดประชัน มีเพียงเสี่ยวหมิงและเสวี่ยซูซินเท่านั้นที่รู้ว่านั่นไม่ใช่ถ้อยคำทักทายหรอก เรียกว่าอวดจะดีกว่า

“มีอะไร” เสวี่ยซูซินรีบถามคนของตนเองทันที เพราะท่าทางน่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ “เกิดเรื่องที่บ้านแล้วค่ะคุณหนู!” คำว่าเกิดเรื่องที่บ้านแล้วทำให้เธอลุกขึ้นทันที แต่ก็หันมาเมื่อคิดว่ายังไม่ได้จ่ายเงินจึงถามคุณป้าแล้วเอ่ยขึ้น “ป้าหลี่เท่าไหร่คะ” “ไม่ต้องจ่ายแล้วหนู สหายคุณชายหมิงไม่ต้องเสียเงินซื้อหรอก” ป้าหลี่ได้ข่าวใหญ่กับแค่ค่าโจ๊กเธอไม่คิดมาก ขออย่างเดียวรีบขายให้หมดรอไปนั่งแทะเม็ดแตงหลังตลาดวายกับเหล่าพ่อค้าแม่ค้า เสวี่ยซูซินไม่มีเวลาคิดมากเธอจึงยื่นเงินห้าหยวนแต่ทว่ายัดใส่มือของจางจิ้งเหยาแทน! “คุณฉันรีบนี่ถือว่าฉันเลี้ยงก็แล้วกันนะ ฉันเกรงใจป้าหลี่ คุณจัดการให้ฉันด้วยก็แล้วกัน” จางจิ้งเหยาไม่ต้องรอให้เธอบอกเขาก็คิดว่าจะไปชำระเงินอยู่แล้ว แต่เมื่อเธอยื่นเงินมาใส่มือเขาเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกเสียหน้ายิ่งนัก เขาแค่ไม่ได้เป็นผู้นำตระกูล แต่สามารถเลี้ยงดูคนได้อีกเป็นร้อย ๆ ยิ่งหล่อนตัวแค่นี้เขาเลี้ยงร้อยปีเงินก็ยังไม่หมด แต่นี่... ทว่าดูเหมือนเขาจะปฏิเสธช้าไปเมื่อเธอวิ่งออกไปแล้วทั้งที่ใส่

คำว่าจัดการให้สิ้นซากทำให้ป้ารองของเสวี่ยซูซินชะงัก ‘หมายความว่าอย่างไรจัดการสิ้นซาก’ ฆ่าเธอให้ตายงั้นเหรอ...นี่โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว แม้รู้ข่าวว่าเขาเย็นชาไร้หัวใจ แต่ไม่นึกว่าจะมีเรื่องแบบนี้บ้านเมืองมีกฎหมายนะ!“แต่คุณไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้นะคะ ฉันว่าคุณอยู่นิ่ง ๆ ดีกว่า” เสวี่ยซูซินไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาเท่าไหร่นัก แต่ทว่าเมื่อช้อนสายตาขึ้นมองเจอดวงตาแข็งกร้าวของเขาทำให้เธอที่จะพูดอะไรต่อกลับกลืนคำพูดลงคอไปทำไมต้องทำหน้าโกรธขนาดนั้นด้วย เธอไม่อยากให้เขาเดือดร้อนสักหน่อย เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธอต้องแก้ไขด้วยตนเอง หากเขายื่นมือมาสอดไม่เท่ากับเพิ่มเรื่องให้คนนินทาหรือไงแค่นี้เธอก็ขายไม่ออกอยู่แล้ว“จะไม่เกี่ยวได้ยังไง ก็เมื่อสามปีก่อนเป็นเธอที่คุกเข่าขอฉันให้อนุญาตแต่งงานกับคนตระกูลจางไม่ใช่หรือไง”เธออ้าปากกว้าง ไม่คิดว่าเขาจะเอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ให้เธออับอายยิ่งกว่าเดิม เธอไม่อยากรื้อฟื้นแต่เขากลับยังพูดไม่หยุด นี่เขาเป็นบุรุษนิสัยสตรีชอบพูดเรื่องเก่าหรือไง“เรื่องเก่าแล้วอย่าได้พูดอีก...ฉันไม่ใส่ใจ อีกอย่างฉันสนใจเพียงธุรกิจของตระกูลเสวี่ยมากกว่า” เธอเชิดห

เสวี่ยซูซินได้ยินแล้วก็มองคนที่เพิ่งบอกว่า...เธอ ‘ยกขาขึ้นลูบไล้แผ่วเบายั่วยวน’ ทำให้เธอตระหนกเพราะเดิมคิดว่าน้องสาวเธอทำท่าทางน่าเกลียดเอาไว้หรือเปล่า จนเมื่อนึกถึงเมื่อคืนในห้องอาบน้ำ ที่ตนเองเอาไว้ชมวิวเวลาอาบน้ำ และบ้านข้าง ๆ ที่ไม่เคยเปิดไฟเอาไว้กลับสว่างไสวเมื่อคืน...อร้าย...ไอ้คนลามกแอบดูฉันอาบน้ำงั้นเหรอเธอโกรธแทบเป็นลมแต่ทว่าก็ไม่ทันคนบ้าคนนั้นแล้ว ที่สำคัญเดินไวเหมือนผีล่องหนเขาคือตัวหายนะของเธอจริง ๆ“สั่งคนให้ติดผ้าม่านทึบในห้องอาบน้ำของฉันทุกห้องวันนี้ ก่อนฉันจะกลับมาต้องเสร็จ” เสวี่ยซูซินสั่งแล้วก็คว้ากระเป๋าขึ้นให้คนขับรถไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าแน่นอนว่าวันนี้วันหยุด ผู้จัดการเฉินและเลขาของเธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านแล้ว เธอจึงต้องไปเลือกของขวัญให้กับเสี่ยวหมิงด้วยตนเอง ก่อนออกไปเธอกำชับอย่างดีห้ามใครที่เธอไม่อนุญาตเข้าบ้านในตอนที่เธอไม่อยู่เด็ดขาด หากใครฝ่าฝืนก็แจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกได้เลยพวกปลิงดูดเลือดคงไม่จบแค่นี้!คิด ๆ ดูญาติของเธอเหมาะสมกับครอบครัวของจางจิ้งฮ่าวนัก ทำไมไม่เกี่ยวดองกันเสีย คงจะเป็นคู่กิ่งทองใบหยกทีเดียว ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสารน้องสาวหูเบาของตนเองที่ไม่ทัน

จางจิ้งเหยารู้สึกไม่พอใจน้องชายเอามาก ๆ นี่หายไปสามปีที่ชายแดน ความลำบากไม่ได้ทำให้น้องชายโตขึ้นไม่พอ ยังถูกสตรีบ้านนอกสวมสะพายชักจูงเหมือนลา นี่เหรอคนที่อยากเป็นผู้นำตระกูล “พี่ใหญ่เข้าข้างเธองั้นเหรอ เธอเป็นคนร้ายกาจนะ” “เธอหรือนาย นายกลับไปคิดให้ดี” จางจิ้งเหยาเตือนสติด้วยความหวังดี เพราะดูเหมือนน้องชายจะเชื่อผู้หญิงคนนี้หมดเปลือก ไม่ได้ไตร่ตรองสิ่งใดจางจิ้งฮ่าวเมื่อรู้ว่าพี่ชายไม่เข้าข้างไม่พอ เมื่อสามปีก่อนยังจะให้เขารับผิดชอบหล่อนเพราะว่าเขาจับมือหล่อนข้างนอก คนอื่นจูบกันยังไม่ต้องแต่งงานกันเลยด้วยซ้ำ แต่เขาจับมือหล่อนไปดูหนังด้วยกันแค่นี้ต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ตอนนี้ยังมาเข้าข้างหล่อนที่เป็นคนที่เขารังเกียจเสียอีก “ขอโทษค่ะจิ้งฮ่าว เพราะฉันไม่ดีเกิดเป็นคนบ้านนอกเอง ต่อไปฉัน...ฮึก...ฉัน...จะ...” หวังฉู่หรันพูดไปก็สะอื้นไปทำให้คนที่มาเดินที่ห้างเริ่มจับกลุ่มมองดู และเธอต้องการให้เป็นอย่างนั้น แต่ทว่าเสวี่ยซูซิน กลับพูดในสิ่งที่เธอคิด “ฉันจะไปตายซะ...ชาตินี้ฉันต่ำต้อยไม่คู่ควรกับคุณ จะพูดอย่างนี้ใช่ไหมล่ะ” เส