All Chapters of อย่ามาท้าทายระบบตัวมารดายุค 80s สิ!: Chapter 51 - Chapter 60

บ้านข้างเคียงวุ่นวายใจไม่หยุด ตอนเย็นเขาส่งน้ำขิงไปแต่ได้รับรายงานว่าเธอยังไม่ตื่น ทั้งนั่งทำงานริมหน้าต่างก็ไม่เห็นว่าไฟที่ห้องส่องสว่าง จนเวลาล่วงเลยมาตีสองแล้ว “นี่เธอจะนอนอะไรนักหนา ไม่ยอมตื่นมากินข้าวเย็นหรือไง” วันนี้เขาได้ยินเสียงท้องร้องของเธอจนรู้สึกรำคาญ แต่ก็ไม่กล้าปลุก แล้วกินแค่ข้าวต้มไปครึ่งถ้วยจะไปอิ่มอะไร เดี๋ยวก็ทรุดลงไปอีก ‘อยู่คนเดียวก็ไม่รู้จักดูแลสุขภาพให้ดี’ เฟยเจินไม่รู้ว่าคุณชายเป็นอะไร วันนี้หัวเสียทั้งวัน นี่ก็พึมพำคนเดียว แล้วมองนอกหน้าต่างอยู่ตลอด จากนั้นก็ทำงานแต่กะจิตกะใจดูเหมือนไม่ได้อยู่กับงานที่ทำสักนิด จนเมื่อมองตามจึงถามขึ้น “เอ่อ...คุณชายใหญ่เป็นห่วงคุณหนูเสวี่ยหรือครับ” “ใครห่วงหล่อนกัน ฉันไม่ได้ห่วงสักหน่อย” เฟยเจินพยักหน้า ‘ไม่ได้ห่วงแต่มองไม่วางตา’ แบบนี้คือไม่ได้ห่วงสำหรับคุณชายใหญ่สินะ แล้วถ้าคุณชายใหญ่ห่วงใครจะมีสายตาแบบไหนกันนะ แต่เฟยเจินกำลังคิดเพลิน ๆ อยู่นั้นคุณชายใหญ่ก็ออกคำสั่งเสียงเข้ม “คนของเราที่อยู่ในบ้านเธอยังไม่รายงานอีกหรือไงว่าเธอตื่นหรือยั

ชาติที่แล้วเธอชนะทุกคน เป็นที่หนึ่งเสมอ ดังนั้นชาตินี้เธอจะไม่ยอมแพ้เขาเด็ดขาด“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน”“แต่ท้องคุณร้องจนผมนอนไม่หลับ ต้องลุกขึ้นมาทำอาหารมาให้คุณกินผมจะได้กลับไปพักผ่อนสักที”เชื่อตายล่ะ ท้องฉันร้องดังขนาดตีกลองเลยหรือไง หรือหูของเขาอยู่ที่สะดือของเธอกันแน่“หึ...ท้องก็ท้องฉันเกี่ยวอะไรกับคุณ”“ถ้ามันไม่ดังจนผมรำคาญ ผมก็ไม่อยากยุ่งหรอก คุณน่ายุ่งด้วยเมื่อไหร่ หน้าตาก็...”โอ๊ย...นี่คือผู้ชายปากเสียที่สุดที่เธอเคยเจอเลย นอกจากเย็นชาก็ปากเสียที่หนึ่งเลยให้ตายเถอะ“คุณกลับไปเลยนะ ต่อไปห้ามมาที่บ้านฉันอีก ฉันไม่อนุญาต” เสวี่ยซูซินไล่เขาตรงไปตรงมา ดวงตาของเธอกลมโตอย่างกรุ่นโกรธ แต่ทว่าอีกคนกลับเบิกบานใจเสียอย่างนั้นเขาจะให้เธอโมโหตายหรือไงกันนะ“ถ้าคุณไม่กินผมจะไม่กลับ และจะมาเฝ้าคุณกินข้าวทุกวัน”“คุณจะบ้าหรือไง ไม่ได้เป็นพยาธิในท้องฉันสักหน่อย แล้วมาวุ่นวายทำไม”เสวี่ยซูซินเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองรู้สึกใช้สมองต่อกรกับจางจิ้งเหยาไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน รู้แต่ว่าแววตา ท่าทางของเขาคุกคามเธอมาก ๆ“ผมไม่อยากเป็นพยาธิในท้องหรอก...แต่ว่า” เขาใช้สายตามองไปที่ท้อง ก่อนจะเอ่ยคำที

แล้วสิ่งที่เสวี่ยซูซินชื่นชมก็ถูกส่งต่อไปยังบ้านข้าง ๆ ผ่านคนของเขา และในวันถัดมาเจ้าของสวนกุหลาบนำต้นกุหลาบมาสามร้อยต้นที่หน้าบ้านของเธอ “เราไม่ได้สั่งนะคะ น่าจะส่งผิดบ้าน” “นี่เป็นบ้านเสวี่ยหรือเปล่า ถ้าใช่ก็ไม่ผิดหรอก มีคนสั่งมาให้จ่ายเงินแล้วชื่อว่าคุณชายใหญ่จาง” คำพูดนั้นถูกนำมารายงานเสวี่ยซูซิน แล้วเธอก็ต้องแปลกใจว่าเขาสั่งกุหลาบมาทำไมจนต้องไปถามเขาถึงบ้าน เพราะมันเยอะมาก แต่คนที่หน้ามึนกลับพูดเพียงคำสั้น ๆ “ก็สวยดี อีกอย่างบ้านคุณมีแต่หญ้าเวลาผมมองมามันดูไร้ชีวิตชีวา” เสวี่ยซูซินอยากจะบ้า เขาชอบก็ปลูกบ้านเขาสิ จะให้เปลืองน้ำบ้านเธอ เปลืองปุ๋ยบ้านเธอทำไม อีกอย่างซื้อมาทำไมต้องเป็นร้อย ๆ ต้น จะทำสวนกุหลาบหรือไง “ฉัน-ไม่-ปลูก!” เธอเสียเวลาชีวิตมามากแล้วกับเพื่อนบ้านคนนี้ และสั่งให้คนเอากุหลาบทั้งหมดไปไว้ที่บ้านของเขา เพราะบ้านของเธอนั้นจัดสวนสวยและลงตัวแล้ว ผ่านไปเจ็ดวันเสวี่ยซูซินไม่ได้เข้าบริษัท เพราะทุกวันมีแต่เรื่องของเพื่อนบ้าน และในอาทิตย์ถัดมาเธอจึงมีงานยุ่งจนจัดการถึงมืดและดันไปช่วงท

บ้านตระกูลจาง... หลังจากผ่านมาสักระยะหนึ่ง หวังฉู่หรันบริหารบัญชีในตระกูลเรียกได้ว่าเส้นยาแดงทุกวัน ทั้งงานที่บริษัทที่เธอต้องรับผิดชอบดูแล จนเธอไม่ได้ไปเรียนอย่างที่ตั้งใจแม้จะสอบติดแล้วก็ตาม เธอดูเงินทั้งหมดก็ยังเห็นว่าเหลือเงินอีกก้อนที่เป็นเงินสด คาดว่าคุณชายใหญ่จางคงเก็บเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินจริง ๆ แต่ทว่าสองแม่ลูกนั้นไม่รู้เรื่องเธอจึงจัดการเงินในส่วนนี้อย่างรอบคอบ “แม่ครับรถบ้านเราเก่าแล้วนะคะ อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแล้ว หากให้นั่งรถเก่า ๆ ไปจะเสียชื่อหรือเปล่า” จางจิ้งฮ่าวที่อยากได้รถคันใหม่มาตั้งนาน รถที่ใช้ทุกวันนี้ก็คันเก่าสมัยคุณพ่อด้วยซ้ำ และเขายังอิจฉาพี่ใหญ่ที่มีรถคันใหม่ทั้งที่เพิ่งก่อตั้งบริษัทไม่นาน แถมยังมีบ้านหลังใหญ่อีกด้วย “แต่การเงินของเราย่ำแย่ไม่ใช่หรือไง ตอนนี้อาฮ่าวแม่ว่าหาทางแต่งกับผู้หญิงดี ๆ แล้วเขี่ยแม่บ้านนอกนั่นทิ้งไปเถอะ หล่อนไม่ได้มีความสามารถและกำลังพอจะพาตระกูลเราไปอยู่จุดสูงสุดได้นะ อาศัยแค่สมองอย่างเดียวไม่มีเงินก็แค่นั้น” ฮุ่ยเจียงแนะนำลูกชายอย่างกระซิบกระซาบในห้องกันสองคน ไม่ให้ใครได้ยินเดี๋ยวจะถึงหูหล่อน “แม

จางจิ้งเหยามองเธอผิดไปจริงๆ เธอไม่เพียงแต่รอบคอบ แต่ยังรอบคอบเป็นพิเศษแม้แต่คนใกล้ตัวยังตรวจสอบ แสดงว่าเธอไม่ไว้ใจใครเลย “คุณยอดเยี่ยมมาก ที่ตรวจสอบทั้งหมด” “ฉันเคยโดนทรยศและหักหลังอย่างเลือดเย็นมาก่อน ดังนั้นจุดเล็ก ๆ ฉันก็ไม่ปล่อยให้เล็ดลอดออกไป” เสวี่ยซูซินกล่าวพลางเชิดหน้าขึ้น ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในความหวาดกลัว เธอจะจัดการให้สิ้นซาก และคิดว่าสิ่งที่จะเป็นไปได้ทั้งหมดออกมาแล้ว “ญาติคุณล่ะ” เขาเอ่ยขึ้นนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกว่าพลาดจุดเล็ก ๆ นี้ไปได้อย่างไร ดวงตาของเธอไหวระริก แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไร นั่นล้วนเป็นข้อสงสัยเท่านั้น และนั่นคือหนทางที่จะเดินไปหาคำตอบว่าเบื้องหลังทั้งหมดใครกันแน่ “ฉันจะสืบอีกที” เธอกล่าวออกไปทั้งยังนั่งหลังตรงเกร็งเครียด เพราะนอกจากจะมีจางจิ้งฮ่าวและแม่ เธอก็ยังมีบ้านญาติ ๆ ที่รอวันซ้ำเติมเธอ หรือไม่แน่พวกเขาอาจจะคุยกันก็ได้ เธอหารือเคร่งเครียดกับเหล่าพี่สาว จนกระทั่งเสี่ยวหมิงกลับมาบ้าน แน่นอนว่าคนขับรถถูกกำชับให้พามาที่บ้านตระกูลหานที่เป็นบ้านของคุณชายใหญ่ เมื่อเป็น