All Chapters of อย่ามาท้าทายระบบตัวมารดายุค 80s สิ!: Chapter 31 - Chapter 40

คืนนั้นเธอคิดมากจนนอนไม่หลับ สุดท้ายจึงปลงว่า ต่อให้เขารู้ความจริงก็ไม่มีอะไรยืนยันได้ รู้ก็รู้ไปสินี่ร่างของเสวี่ยซูซินตรวจเลือดออกมาก็ยังเป็นน้องสาวเธอ ทางกายภาพย่อมจับไม่ได้แน่นอน เช้าวันรุ่งขึ้นเธอให้คนทำอาหารสูตรเฉพาะตระกูลเสวี่ยสามอย่างเอาขึ้นรถไปบ้านของเสี่ยวหมิงด้วย เธอแต่งตัวสบาย ๆ ด้วยชุดเดรสสีขาวลายดอกคาโมมายกับม้วนให้ผมเป็นลอนใหญ่ ๆ แต่งหน้าเบา ๆ แต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ชวนมอง วันนี้เธอจะเป็นพี่สาวคนสวยของเด็ก ๆ เหล่านั้นให้ได้ เสวี่ยซูซินออกงานโดยไม่มีเลขากับผู้จัดการเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ เพราะทุกงานที่ไปร่วมเมื่อก่อนมักจะมีแต่งานทางการเกี่ยวกับธุรกิจเสียส่วนใหญ่ ส่วนงานสังสรรค์เธอไม่ได้ไปร่วมเลยสักครั้งและไม่ชอบอยู่แล้ว ครั้งนี้ต่างออกไป เพราะว่าเขาคิดว่าเธอจะใช้เสี่ยวหมิงเป็นสะพาน ดังนั้นเธอย่อมลบคำสบประมาทนั้นให้ได้ และก็ไม่รู้ตอนไหนที่คำพูดของเขาเข้ามามีอิทธิพลกับตัวเธอ และทุกครั้งเธออยากเอาชนะคำพูดเขา เมื่อมาถึงบ้านของเสี่ยวหมิงคนของเขาก็ดูแลเธออย่างดีทั้งเอาอาหารที่เธอนำมาไปวางร่วมกับอาหารของเสี่ยวหมิง และมีคนจัด

หวังฉู่หรันเห็นบรรยากาศเงียบลงพร้อมกับสายตาหลายคู่ที่มองมาทำให้รู้จังหวะนี้แหละที่เธอควรจะไขว่คว้าเอาไว้ หาไม่แล้ววันนี้ที่เธอลงทุนไปเปล่าประโยชน์ “คุณหนูเสวี่ยหากเธอไม่พอใจฉัน ฉันไม่มาให้เธอเห็นหน้าก็ได้นะ แต่ว่าวันนี้บัตรเชิญก็ได้ไปแล้ว ทำไมต้องใช้อำนาจส่วนตัวกีดกันตระกูลจางด้วย หรือว่าเธอยังโกรธเคืองเรื่องที่จิ้งฮ่าวหนีการแต่งงานของเธอไปเมื่อสามปีก่อนล่ะ” เสวี่ยซูซินไม่นึกว่าหวังฉู่หรันจะมาไม้นี้ แต่ว่าก็ไม่ได้เกินความคาดหมายอะไรของเธอ เพราะคนอย่างหล่อนก็แค่หลอกใช้สถานการณ์บีบบังคับให้หล่อนเป็นฝ่ายถูกได้แนบเนียนเท่านั้นเอง “นี่...หลายปีที่ผ่านมาฉันยังชดใช้ให้เธอไม่พออีกหรือไง ฉันก็พยายามแล้วแต่เธอก็ไม่ยอมพบหน้าไม่พอ จะให้ฉันคุกเข่าขอโทษเธอหรือไง” ฮุ่ยเจียงเอ่ยขึ้นบ้างรับกับลูกสะใภ้ที่เอ่ยออกมา ทำให้คนรู้ว่าไม่ใช่ฝ่ายเธอที่เป็นฝ่ายผิดฝ่ายเดียว แต่ว่าก็พยายามแก้ไขแล้วจริง ๆ เสวี่ยซูซินอยากปรบมือให้กับการแสดงที่แสนจะซื่อบื้อของแม่ผัวลูกสะใภ้ แต่เธอก็อยากจะรอดูอีกหน่อย แต่ทว่าคนด้านในดูเหมือนจะไหลไปตามคำพูดคนพวกนี้แล้วสิ “นี่ค

“เชิญคุณทั้งสามคนด้านนี้” เมื่อคนของตระกูลหานมาเชิญทั้งสามคนเข้างาน ทำให้ฮุ่ยเจียงรู้สึกว่าตนเองได้รับการยอมรับ ส่วนหวังฉู่หรันนั้นวางแผนในใจเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เธอต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเธอเองเก่งกาจเช่นเดียวกัน เธอมีสมองไม่ใช่พวกมีแต่เงินแต่เมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่จัดเอาไว้ให้ กลับเป็นโซนที่อยู่ใกล้เด็ก ๆ ที่ไม่รู้มาจากที่ไหนเต็มกันไปหมด “อื้อ...อร่อย...อันนั้นก็อร่อย ของที่คุณชายหมิงเลี้ยงดีมากเลยนะ” เด็กคนหนึ่งที่ไม่เคยกินของอร่อยรีบกินมูมมาม แต่ทว่ากลับทำให้คนทั้งสามรังเกียจ “อะไรกันคะสามี ทำไมพวกเราได้นั่งรวมกับเด็กพวกนี้ล่ะ” หวังฉู่หรันไม่ใช่ไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ แต่นี่มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า เธอน่ะถีบตัวเองขึ้นมาอยู่ในตระกูลใหญ่ก็ไม่อยากเห็นภาพอะไรแบบนี้ “นั่นสิ นี่ตระกูลหานรับแขกอย่างนี้เหรอ” ฮุ่ยเจียงที่ไม่เคยโดนดูถูกแบบนี้ถึงกับไม่พอใจ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อพวกเราไม่ได้เป็นแขกรับเชิญทำได้แค่รอให้เวลาผ่านไป ก่อนจะค่อย ๆ ไปตีสนิทกับเหล่าคนมีเงินในอีกฝั่ง แต่ทว่าจะเดินไปก็ไม่ง่ายนัก คนที่นี่ดูหน้าตาไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ แถมด้า

“นี่คุณคิดดีแล้วใช่ไหม ทำไมตัวเลขติดลบได้ล่ะ พี่ใหญ่หมกซ่อนอะไรไว้หรือเปล่า” จางจิ้งฮ่าวพยายามหาจุดผิดปกติเพื่อจะให้พี่ใหญ่รับผิดชอบ แต่ทว่ากลับหาจุดอะไรผิดปกติไม่ได้เลย“ฉันคิดทั้งคืนแล้วค่ะ นี่คือตัวเลขจริง ๆ นับว่าคุณชายใหญ่ประคองธุรกิจตระกูลจางได้ดีเยี่ยม ไม่กำไรมากแต่ก็ไม่ขาดทุน เหมือนค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นมาจากการหาเงินเพิ่ม แต่ก็ให้เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายเท่านั้น ไม่ได้บริหารให้บริษัทยิ่งใหญ่และเติบโต”ได้ฟังดังนั้นจางจิ้งฮ่าวถึงกับกุมขมับ พี่ใหญ่ถืออำนาจมากมาย แต่ทำไมถึงไม่ยอมขยายธุรกิจ“แม่ครับพี่ใหญ่ออกจากตระกูลไปเช่นนี้ เรายังต้องแบ่งเงินให้ตามระบบกงสีหรือเปล่าครับ” จางจิ้งฮ่าวปรึกษากับมารดา เพราะเรื่องนี้หากตัดได้เขาก็จะมีเงินเดือนเพิ่มขึ้นอีก“แม่ว่าไม่ต้องให้หรอก” ฮุ่ยเจียงก็ไม่ได้รักใคร่ลูกเลี้ยงแท้จริง ทุกครั้งที่ทำเธอก็แค่อยากให้คนในตระกูลจางไม่สามารถว่าเธอเอาได้เท่านั้น ว่าเป็นแม่เลี้ยงไม่ดีเรียกได้ว่าทำตามหน้าที่ก็พอ“เมื่อตัดค่าใช้จ่ายพี่ใหญ่ออกแล้วพี่ใหญ่จะมีรายได้ใช่ไหม เพราะนี่แจกแจงเอาไว้ชัดเจนว่ารายได้ของพี่ใหญ่มีเท่าไหร่ ก็ไม่ได้มากกว่าผมเท่าไหร่” จางจิ้งฮ่าวอย

จางจิ้งเหยาบิดยิ้ม นี่คือผู้นำตระกูลจางที่หลาย ๆ คนต้องการ เพราะเหล่าสะใภ้ที่ไม่รู้จักทำงานเอาแต่นินทาว่าเขางก เจอของจริงบ้างก็ดี“อื้ม...จัดการได้เด็ดขาดนัก” จางจิ้งเหยาเบิกบานขึ้น ถึงแม้จะเป็นหนึ่งในคนตระกูลจางแต่ทว่าเขาก็ไม่เกี่ยวข้องอีกต่อไป สิ้นปีก็ไปไหว้บรรพบุรุษก็เพียงพอ เรื่องอื่นเขาจะไม่เกี่ยวข้องเด็ดขาดการประท้วงกินเวลามาสามวันแล้ว แต่ผู้นำตระกูลจางยังสบายใจได้อยู่ เพราะใครประท้วงก็ไม่จ่ายค่าแรงเสียเลยประหยัดไปได้อีกหลายอย่าง จนกระทั่งคนตระกูลจางมาประท้วงที่บ้านคุณชายใหญ่แต่ทว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่าประท้วงผิดบ้าน จนกระทั่งเสวี่ยซูซินมาถึง“ออกมานะ...จิ้งเหยา นายเป็นคนไม่รับผิดชอบ นี่จะทิ้งตระกูลจางหรือไง” เสียงโวยวายหน้าบ้านเสวี่ยทำให้เหล่าคนใช้ออกมาดู และต้องตกใจเมื่อเหล่าคนพวกนี้ที่ไม่รู้มาจากไหนเยอะแยะไปหมด ก่อความวุ่นวายที่หน้าบ้าน“นี่เอะอะโวยวายอะไรกันที่บ้านคุณเสวี่ยนะ ถ้าจะโวยวายก็ไปให้ถูกบ้าน” คนรับใช้ด้านในตะโกนกลับทั้งไม่ยอมเปิดประตู แต่ทว่าคนเหล่านั้นคิดจะพังประตูและจะปีนรั้วเข้ามา จนเมื่อเสวี่ยซูซินมาถึง“นี่มันอะไรกันผู้จัดการเฉิน” เสวี่ยซูซินเห็นความวุ่นวายหน้า