All Chapters of อย่ามาท้าทายระบบตัวมารดายุค 80s สิ!: Chapter 41 - Chapter 50

สายตาแข็งกร้าวของเสวี่ยซูซินเบิกกว้างทั้งมองไปยังจางจิ้งเหยาด้วยความรู้สึกไม่ค่อยพอใจ คนบ้าอะไรอยู่ ๆ จะมาจูบเธอ ทั้ง ๆ ที่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย จูบสั่งสอนเหรอ เขาดูละครในทีวีเยอะเกินไปหรือเปล่า ต่อให้เขาจะหล่อแค่ไหนก็ไม่ได้หมายความว่าผู้หญิงทุกคนต้องยอมให้เขาจูบสักหน่อย คิดว่าจะใช้ความหล่ออันตรายเข้าข่มเธองั้นเหรอ ทำไมเธอต้องยอมด้วยล่ะ นี่คนตระกูลจางปกติสักคนหรือเปล่า ทำไมมีแต่แปลก ๆ กันทั้งนั้นเลย เธอยกมือขึ้นผลักเขาให้ออกห่างเพื่อเว้นระยะของพวกเราให้ห่างกัน โซฟานุ่ม ๆ ในห้องรับแขกของเธอมันกว้างเสียจนทำให้เธอจินตนาการเรื่องระหว่างชายหญิงไปไกลแล้ว แต่ทว่าอีกคนกลับเกร็งตัวแข็งทื่อ “นี่คุณขยับไปห่าง ๆ ฉันหน่อยสิ” เมื่อภาษากายที่ใช้ไม่สามารถทำให้อีกคนขยับดั่งใจหวัง เสวี่ยซูซินไม่มีทางเลือกต้องเอ่ยปากกับคนที่ตนเองรู้สึกอยากหนีให้ห่าง แต่ไม่รู้นรกชังหรือสวรรค์แกล้งกันแน่ ท้องฟ้าที่ดูว่าสว่างสดใสเมื่อตอนเธออยากใส่เดี่ยวกับจางจิ้งฮ่าว กลับมืดครึ้มทันตา จากนั้นฟ้าก็ผ่าลงมาดังสนั่นจนเธอตกใจเปรี้ยง! ⛈️ “ว้าย!” ร

จางจิ้งเหยา...เป็นเขาอีกแล้วเหรอ นี่มันอะไรกันนะ เธอจะหนีคนผู้นี้ไม่พ้นเลยหรือไง ให้ตายสิ! สองสามวันนี้ทำไมชีวิตพัวพันกับผู้ชายคนนี้นัก เธอยิ่งพยายามหลีกหนีผู้ชายที่รู้จุดอ่อนเธอก็ยิ่งเจอ เพราะนั่นจะนำมาซึ่งหายนะในชีวิต เธอไม่ยอมให้ตระกูลเสวี่ยตกเป็นของใครนอกจากเธอหรอก น้องสาวของเธอไม่ได้กลัวฟ้ากลัวฝน แต่น้องสาวหูเบาใจอ่อน คนง้อเพียงเล็กน้อยก็ให้อภัย แต่เธอไม่ใช่เพราะแค้นฝังใจแต่ก็รู้ว่าจุดอ่อนตัวเองคืออะไรเช่นกัน จึงพยายามหลีกเลี่ยงให้ได้มากที่สุด ดังนั้นกำจัดคนที่เข้าใกล้จุดอ่อนของเธอเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่ยิ่งห่างออกเขาก็ยิ่งชิดใกล้ราวกับเธอเป็นแม่เหล็กที่ดึงดูดเขาเสียอย่างนั้น ไม่ว่าจะไปทางไหน หรือพบกับใครมักจะเจอเขา ทั้งที่เมื่อก่อนเขาเป็นคนที่พบตัวได้ยากมาก ตามความทรงจำ น้องสาวของเธอพบกับจางจิ้งเหยาหนึ่งหรือสองครั้งเท่านั้น แต่ทว่าชาตินี้ทำไมเธอพบเขาแทบจะทุกช่วงเวลาเลยล่ะ เธอคิดได้สักครู่ก่อนจะเห็นว่ารอบ ๆ ตัว มีคนมองมาที่กลุ่มของเธอจึงหยุดมองบ้าง ครั้นเมื่อเห็นว่าพี่หนานหนานกำลังอมยิ้มให้กับเจ้าเด็กตัวน้อยอย่างเสี่ยว

“บะ...บ้า...พูดอะไรบ้า ๆ ” เสียงของเธอเปล่งออกมาเบาหวิวและตะกุกตะกัก นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังประหม่ากับคำพูดของเขา แต่แล้ววินาทีถัดมาเขาก็ทำให้เธอโล่งอก “ใช่ผมชอบ แต่ว่าชอบหาความจริงครับ คุณมีความจริงให้ผมหาไหมล่ะ” ยอมรับว่าคำตอบนี้ทำให้เธอโล่งอกทันที อย่าง น้อย ๆ เขาก็ไม่ได้ชอบเธอเชิงชู้สาว แต่ทำไมคุณชายใหญ่จางแพรวพราวขนาดนี้ เธอไม่เคยรู้เรื่องราวของเขามาก่อนเลย และไม่เคยรู้ว่าเขาขยันทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นไหว เมื่อทบทวนในใจแล้วก็คิดว่าเขาเพียงหยอกล้อเธอตามประสาผู้ชายเสเพลเท่านั้น เธอจึงเดินหนีไม่ได้ตอบคำถามเขา “นั่นคุณจะไปไหน” “กลับบ้าน ฉันหิวแล้ว” ใช่ตอนนี้เธอต้องหาอะไรใส่ท้องป้องกันความฟุ้งซ่านของตัวเองที่ดันเผลอคิดว่าเขาชอบเธอขึ้นมา ไม่รู้อะไรดลใจเธอ “ไปร้านอาหารของรัฐไหมล่ะ” “ไม่...ฉันไม่ชอบไม่อร่อย” เธอเดินก้าวต่อไปโดยไม่หันหลังกลับมาพูดกันดี ๆ เพราะไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว และเรื่องที่เขาจับมือเธออีก ความอุ่นยังไม่จางไปเลยด้วยซ้ำ เธอไม่อยากรู้สึกอย่างนั้นแล้ว ความรู

“คุณชายใหญ่จาง คุณมานั่งทำอะไรในห้องฉัน” แม้ว่าเสียงจะแหบ แต่ก็ตะเบ็งเสียงให้ดังขึ้นอีกจนทำให้แสบคอจนต้องไอออกมา แคก แคก แคก ! จางจิ้งเหยาที่เดิมไม่ได้ละสายตาจากหนังสือต้องปิดหนังสือ จากนั้นมองเธอก่อนจะสูดหายใจแล้วเอ่ยคำพูดเสียดแทงใจนิดหน่อย “ฉีดยาแก้ไข้ไปแล้วสงสัยจะไม่พอ คงต้องฉีดยาแก้อักเสบอีก” เสวี่ยซูซินรีบหดตัวเข้าใต้ผ้าห่มทันที คำว่า ‘ฉีดยา’ พูดเบา ๆ ก็เจ็บ เพราะเธอไม่ชอบฉีดยาที่สุด ให้กินยาง่ายกว่า แต่ฉีดยาเข็มขนาดนั้นทำให้เธอกลัว จะว่าไปตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว นอกจากกลัวฟ้าก็กลัวเข็มฉีดยานี่แหละเป็นอันดับที่สอง “คุณเป็นหมอหรือไงถึงรู้ดี” “ไม่ได้เป็นหมอ...แต่เป็น...เพื่อนบ้านที่ไม่อยากเห็นคุณตายเร็วเท่านั้นเอง ผมยังอยากรู้อะไรอีกเยอะ” “แช่งกันอีกแล้ว...นิสัยไม่ดี” เสวี่ยซูซินพูดด้วยความหงุดหงิด แต่ก็แค่พึมพำกับตัวเองก่อนจะเปิดปากไล่ “ไปให้พ้นจากบ้านฉันเลยนะ นี่ห้องนอนของฉันใครใช้ให้คุณเข้ามา” จางจิ้งเหยาได้ยินก็กัดฟันกรอด เขานอนไม่หลับทั้งคืนก็เพราะเธอ แต่ตัวเองดันปากหมาเสียอย่างนั้น

จางจิ้งเหยาไม่ได้กลัวเธออาละวาดสักนิด เขากลัวเธอจะป่วยจนร่างกายทนไม่ไหวต่างหาก ‘ใครใช้ให้เธอเปิดหน้าต่างนอนกัน เดินมาปิดไม่ไหวก็ควรจะเรียกสาวใช้ของตัวเอง นี่อะไรทนอยู่ได้น่าตีจริง ๆ’ เสวี่ยซูซินร่างกายไม่เคยเปลือยต่อหน้าผู้ชายคนไหน ทว่าเขาจับเธอเลิกชุดนอนขึ้นต่อหน้าต่อตาสาวใช้ของเธอไม่พอ ยังมีคุณหมอเฮ่ออีก หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ด้วยความโมโหเธอจึงจับเขาบีบคอให้สาแก่ใจ แต่ทำไมจังหวะชุลมุนจนเธอมาคร่อมอยู่บนตัวเขาได้ล่ะ แล้วอีกคนที่โดนเธอบีบคอดูเหมือนกำลังทำหน้าเบิกบานไร้ความเจ็บปวด จนเธอต้องหยุดบีบคอแล้วมาถามเขา “ยิ้มอะไรของคุณ” “ตอนโมโหน่ารักเหมือนกันนะ” “....” เขาชมเธอน่ารัก บ้าไปแล้ว นี่เขากินยาผิดหรือเปล่า ที่สำคัญเขาน่าจะไม่สบาย “ฉันว่าคนที่ควรฉีดยาน่าจะเป็นคุณมากกว่า พูดจาเหมือนคนเพ้อด้วยพิษไข้” หากไม่เพ้อเขาคงจะเมา สติเลอะเลือนไปแล้วกระมัง เข้ามาจุ้นจ้านอะไรที่บ้านของเธอ ที่สำคัญจับเธอให้หมอเฮ่อจิ้มเข็มที่ก้น ยังขัดก้นไม่หายเลย เมื่อยิ่งคิดใบหน้าก็ยิ่งเห่อร้อนจนผิว