All Chapters of อย่ามาท้าทายระบบตัวมารดายุค 80s สิ!: Chapter 61 - Chapter 70

แต่ทว่าเธอกลับโดนอีกคนกักเอาไว้ ไม่ยอมให้ขยับไปไหน “คุณ...จางจิ้งฮ่าวมาได้ยังไง” เสวี่ยซูซินถามเขา แต่เขาไม่ตอบเลือกจะโน้มตัวลงมาหาเธอเสียอย่างนั้น นั่นทำให้เธอหดคอหนีจนตอนนี้เธอและเขาล้มพับไปที่โซฟา และที่ไม่คาดคิดก็คือเขาทาบทับอยู่บนร่างของเธอ “คุณไม่ต้องสนใจเรื่องข้างนอก เดี๋ยวจะมีคนมาจัดการเอง สนใจเรื่องของเราดีกว่า” สายตาของจางจิ้งเหยาจับจ้องเพียงใบหน้าสวยหวานที่ตึงใส่เขามานานหลายวันแล้วจนรู้สึกหงุดหงิด ริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธอที่เคลือบด้วยสีทับทิมช่างน่าสัมผัสเสียจริง จนเขาอยากทาบริมฝีปากประกบลงไป แต่ทว่าติดที่มือของเธอดันหน้าอกของเขาเอาไว้เขาพูดเหมือนจางจิ้งฮ่าวมาวันนี้ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ ราวกับรู้ล่วงหน้า นั่นทำให้เสวี่ยซูซินแปลกใจ แต่ว่าเธอมีแผนการบางอย่างอยู่แล้วในใจ วันนี้จางจิ้งฮ่าวเองก็จัดงาน และบริษัทของเธอก็จัดงานเช่นกัน แน่นอนว่าคนละเวลาแต่ใกล้เคียงกัน คนมีวิสัยทัศน์สักหน่อยคงจะรู้ว่าควรจะมาร่วมงานไหนที่ทำอย่างนี้ไม่ใช่แค่ต้องการฉีกหน้าเขาที่ไม่มีใครไปร่วมงานแสดงวิสัยทัศน์ของเขาเท่านั้น แต่มันยังเป็นเหยื่อล่อให้พวกเขามาติดกับตระกูลหานส่งคนมาบอกแล้วเ

จางจิ้งฮ่าวร้อนใจเพราะใกล้จะถึงเวลาแล้ว แต่ประตูก็ดันไม่เปิดเสียนี่ ให้ตายสิ หากผ่านวันนี้ไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น บริษัทของเขาต้องล้มแน่ปัง ปัง ปัง!“เสวี่ยซูซินขอร้องล่ะ เปิดประตูให้ฉันหน่อย เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ”เสียงปัง ๆ หน้าประตูเรียกคนด้านในให้เปิดพร้อมกับมองซ้ายขวากลัวว่าจะมีคนมาเสียก่อน เขามีเวลาเพียงแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้นข้างในยังคงเงียบฉี่เช่นเดิม จนเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามีคนอยู่หรือเปล่า ทั้งที่ให้คนของตนเองสืบมาดีแล้วนี่นาหรือว่าจะมีคนรู้แผนการของเขา และบางทีอาจจะต้องเปลี่ยนแผนก็เป็นได้ เขาหันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกไปเพื่อจัดการแผนอื่นต่อ แต่ทว่า...แอ๊ด...เสียงเปิดประตูนี่!จางจิ้งฮ่าวยกมือขึ้นลูบคางทันที เมื่อประตูเปิดคนที่อยู่ด้านในก็ต้องออกมาด้วย เขาไม่ต้องมองอะไรทั้งนั้นหันหลังกลับไปกอดเธอเอาไว้ทันทีหมับ!แต่เอ๊ะ! นี่มัน...ใจของจางจิ้งฮ่าวเต้นตุบๆ เพราะรู้สึกว่าแผนสำเร็จแล้ว แต่ทว่าทำไมเสวี่ยซูซินดูเธอตัวใหญ่แล้วก็...เหมือนกับ...เหมือนกับ...แต่ยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมองเสียงหวีดร้องด้านนอกก็ตามมาแล้ว“ว้าย...บัดสี!”เสวี่ยซูซินยืนหน้าเอือมระอา เอาเถอะบัดสีก็บั

“แม่คิดไว้แล้วว่าบ้านเราต้องเลือกสะใภ้ไม่ผิดแน่ ๆ ตอนนี้จะมีคนมาร่วมลงทุนกับตระกูลจางของเราแล้วล่ะ”ฮุ่ยเจียงเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่ไหว เมื่อได้รับโทรศัพท์จากคนที่ใครจะคาดว่าอยากลงทุนกับตระกูลจาง“แม่ว่าอะไรนะครับ หมายความว่ายังไงใครจะลงทุนกับตระกูลจาง” จางจิ้งฮ่าวไปดื่มเหล้ากับเหล่าลูกคนมีเงิน เขายังมองไม่เห็นทางด้วยซ้ำว่าตนเองจะหาเงินลงทุนจากไหน เพราะคนเหล่านั้นไม่ได้สนในตระกูลจางสักนิด เว้นเสียแต่ทำเรื่องต่ำทราม“นายท่านเยว่น่ะสิ” ฮุ่ยเจียงยิ้มทันทีคำว่านายท่านเยว่ทำให้จางจิ้งฮ่าวขมวดคิ้วก็จริง แต่ทว่ากลับมีแต่ความยินดีอยู่เต็มใบหน้า อย่างน้อย ๆ เขาก็จะประคองธุรกิจของตระกูลให้กลายเป็นคนมีหน้ามีตาไปแล้วแต่หวังฉู่หรันนั้นไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป“พวกเราอย่าเพิ่งพูดออกไปเลยนะคะ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องไม่ดี ฝ่ายตรงข้ามคงจะรอซ้ำเติมเรา ส่วนเรื่องคนที่เราจ้างโดนจับไปเดี๋ยวฉันจะจัดการให้เองค่ะ รับรองว่าไม่มีข่าวเสียหายหลุดมาถึงพวกเราแน่”หวังฉู่หรันรอวันที่ขึ้นไปยืนเหนือเสวี่ยซูซินอยู่นานแล้ว เธอไม่ชอบให้คนเอาเธอไปเปรียบกับนางคุณหนูนั่น และเธอเก่งกาจกว่าหล่อน อย่างไรก็ต้องดีกว่าหล่อน

“ทำไมต้องทำงานหนักขนาดนี้ด้วย” จางจิ้งเหยาไม่พอใจ เธอจะขวนขวายทำงานหนักไปทำไม อีกอย่างนี่ก็จะเช้าแล้วนะ ทำงานข้ามวันข้ามคืนไม่รู้จักดูแลร่างกายเดี๋ยวก็ป่วยไปอีก“เรื่องของฉัน คุณกลับไปเสีย ฉันสั่งแล้วไม่ใช่หรือไงว่าไม่ให้คนลามกอย่างคุณเข้ามาในบ้านของฉันอีก นี่คุณเข้ามาทำไม” แม้จะเหนื่อยแค่ไหน แต่เรื่องไล่คนบ้ากามก็หยุดไม่ได้ นี่เขาไม่น่าไว้ใจที่สุด อีกอย่างขโมยจูบเธอไปแล้วด้วย “นี่คุณไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ผมแค่นึกคำนั้นไม่ออก แต่คุณก็ไม่ฟังให้จบออกรถไปเลย” “คำว่าอะไร” “ผมอยากจะบอกว่าไม่ได้อยากเอาชนะ แค่อยากเอาใจคุณต่างหาก คุณคิดไปถึงไหนกัน” “.....”! นี่เธอเป็นคนผิดงั้นเหรอ ให้ตายเถอะเขาพูดไม่ชัดเจนเองไม่ใช่หรือไง “แค่นี้ใช่ไหม...ถ้าพูดแค่นี้ก็กลับไปได้แล้วฉันจะอาบน้ำแล้วนอน” “ผมจะรอดูจนกว่าคุณจะนอน” สาบานว่านี่คือคุณชายใหญ่จางที่เธอรู้จัก เขาเป็นวิญญาณใครมาเข้าสิงหรือเปล่า ไม่น่าเป็นไปได้เลยที่เขาจะพูดกับเธอแบบนี้ คนที่อยู่เหนือสุดของห่วงโซ่อาหารแบบเขานี่นะ จะมาคอยตามติดดูเธอว่าจะนอนตอนไหน

เสวี่ยซูซินต้องนั่งกินข้าวกับจางจิ้งเหยา และเธอก็ตื่นแล้วไม่อยากหลับ หรือที่จริงเธอกังวลในสิ่งที่เธอไม่รู้อยู่นั่นเองร่างเล็กนั่งครุ่นคิดหลังจากกินข้าวเสร็จ เธอเอาหมอนอิงมากอดเอาไว้จากนั้นคิดถึงความเป็นไปได้จากข้อมูลที่รู้มา หวังฉู่หรันจงใจส่งคนมาทำลายระบบบัญชีบริษัท ดังนั้นเธอรู้สึกว่าเรื่องนี้หวังฉู่หรันไม่น่าจะทำคนเดียวได้ ต่อให้หล่อนมีความรู้แล้วยังไงล่ะ หล่อนวางแผนเก่งกาจขนาดนั้นได้หรือไง ทั้งยังไม่มีเส้นสายด้วยซ้ำเส้นสาย!เธอลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกันนะจางจิ้งเหยาที่ยังไม่กลับ เขานั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ อยู่ใกล้ ๆ เธอ อันที่จริงเขาพูดไม่ค่อยเก่ง และไม่รู้จะชวนคุยยังไง จึงทำได้แค่เฝ้าเธอนั่งเหม่อพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่ตลอด จนอดถามไม่ได้“เธอกำลังคิดอะไร”“หวังฉู่หรัน...หวังฉู่หรันเคยมีเส้นสายหรือพรรคพวกไหม คุณเคยสืบหรือเปล่า” เสวี่ยซูซินที่คิดว่าเดี๋ยวเขาก็คงกลับ เพราะเธอกินข้าวแล้วและเขาก็มาที่นี่เพราะเรื่องนี้ แต่ว่าตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าเขาอยู่ตรงนี้ช่วยเธอคิดหน่อยก็ดีเหมือนกัน“ไม่เคยสืบ...มีเรื่องอะไรที่ผมยังไม่รู้”“หล่อนส่งคนมาแทรกซึมในระบบบัญชีของฉัน แ